سرعت دنیا برام خیلی زیادیه جدی

این قراره فردا صبح من باشم چون هرشب تصمیم می‌گیرم صبح زودتر بیدار شم منتها خود اون شب تصمیم نمی‌گیرم که شبش بخوابم

بعنوان یک چپ دست نیمه نصفه، که بخشی از کاراشو با چپ انجام می‌ده و بخشی از کاراشو با راست، نیاز مند روز "بین چپ دست و راست دستی" هستم.

منظورم اینه ‌که مثلا نوشتنم با چپه، غذا خوردنم با راسته، گیتارو با چپ می‌زدم قبلنا، پارچو یه وقتایی با دست چپ میگیرم یه وقتایی با راست، راکتو با دست راست می‌گیرم، عضله دست راستم قوی‌تر از دست چپمه، و...

کلا ادم عجیب غریبی هستم.
وقتی بچه بودم مامانم برای اینکه چپ دستی راست دستی رو بهم تحمیل نکنه مداد رو وسط دفترم می‌ذاشت و من یه وقتایی با راست برمی‌داشتم و یه وقتایی با چپ.

یه سوال دیگه ای هم دارم.
چرا روز چپ دستا یه روزه ولی روز راست دستا ۳۶۴ روز؟
منطقی نبود که نصف سال روز چپ دستا باشه و نصف دیگه‌ی سال روز راست دستا؟

اینو یادتونه؟
من از اونموقع هم دیس اپیر تر شدم نه بخاطر اینکه تو فازشم و تنهایی خوبه و اینا
بخاطر اینکه وقت.نمیکنم.
زندگیم شلوغ شده.
و البته عاشقشم بای د وی.

این چند روز که سوشال مدیا زیاد نیومدم، احساس می‌کنم کل زندگیم با کیفیت تر شده.
انگار توی مجازی، هم‌زمان داری زندگی همه‌ی آدما رو می‌بینی و زندگی خودت رو بین اونا گم می‌کنی. و مقایسه کردن هم بخش اجتناب ناپذیری از وجودت می‌شه. تو می‌خوای خودتو دائم از جهاتی با کانال ها، پست ها، پیج ها، آدم ها، مقایسه کنی. و خب. من که اینجوری ام که یادم می‌ره زندگی خودم چجوریه‌. به خاطر همین چیزا هم هست که از دوره‌ی کرونا تا الان احساس می‌کنم که i don't have a life.
ولی هر موقع که دور می‌شم از مجازی، - حتی توی زمانی هم که جنگ بود و توی بله بودیم هم همین بود- می‌بینم که زندگی هیچکدوممون قرار نیست مثل هم باشه چون از همون اول هم مثل هم بزرگ نشدیم.
و در نهایت بالاخره ارتباطام ارتباطی می‌کنن.
وقتی با مامان بابام حرف می‌زنم حس می‌کنم یه وقتایی چه حرفای ارزشمندی ازشون می‌شنوم.
وقتی نصفه شب یهو مجازی پدیدار می‌شم و می‌بینم دوستمم از قضا پدیداره و حرف می‌زنیم یهو خیلی بیشتر خوش می‌گذره.
وقتی دوستم زنگ می‌زنه بهم احوالمو می‌پرسه و یه تایم کوچولویی پای تلفن می‌گذرونیم باهم یهو احساس خیییلی خوبی می‌کنم.
البته که نیاز دارم توازن برقرار کنم بین این دو زندگی، منظورم واقعی و مجازیه، و خب نمی‌تونم مدام هم ناپدید بمونم، می‌دونم، باید پیدا کنم و دستم بیاد ببینم زندگیمو چجوری دوست دارم بگذرونم،
و این یادم باشه که:
« این زندگیِ خودمه. »

وای فکر نمی‌کردم اینقدر طولانی شه-

نه بابا من که پرحرف نیستم

همچنان من:

بعد من همیشه خودمو ادم کم حرفی می‌شناختم جالبه.
البته واقعنم می‌شم ها.
توی ارتباطات معمولا شنونده ام بیشتر.
ولی خب وقتی بیشتر از خودم می‌گم حس زنده بودن بیشتری می‌کنم پس چرا که نه >.<

حیحی🤭🤭🤭🤭🤭🤭🤭🤭

(به روم نیار الان دارم جواب می‌دم)

من خودمم وقتی تولد گرفتم اینقدر برام عجیب بود دیدم از هر سبکی دوست دارم:))
از هر جایی
و خیلی باحال بود و کیف داد بهم حال کردم😔

این منم.

Kinda agree-

من خاطراتم داره ته میکشه احساس نیاز می‌کنم خاطرات جدید و زیادی بسازم