بر امید وصل تو مردن خوش است...

#مولوی

@beeshno

گر نه حدیث او بدی، جان تو آه کی زدی

آه بزن که آه تو ، راه کند سوی خدا

#مولوی
@beeshno

غمی مقدس و شیرین است که برای خداوند سبحان یا از جانب او باشد که به آدمی عطا می کند و اگر این غم از جانب خداوند نباشد، عوضی هم بر او نخواهد داشت تا جبران کند.


به تعبیر #مولوی، غمی که تا خداوند نخواهد از نهاد آدمی بلند نمی شود.

و خو‌شا به حال کسانی که از این جنس غم بهره ای دارند و وای بر آن دل هایی که از این غم خالی اند.




خوشا آن دل که از غم بهره‌ور بی

بر آن دل وای کز غم بی‌خبر بی...

@beeshno

چنین باشد چنین گوید منادی

که بی‌رنجی نبینی هیچ شادی...

#مولوی
@beeshno

بی‌رنج، کسی نیافت آرام...


پروین اعتصامی
@beeshno

#فاطمه مَدحَست در حقِّ زنان...

#مولوی

@beeshno

به راستی که انسان تنها نیست و قبل از آنکه فیزیولوژی و روانشناسی کشف درون کند و بگوید انسان تنها نیست حافظ به این حقیقت اشاره می کند و با تجاهل عارفانه خود می گوید:

در اندرون من خسته دل ندانم کیست
که من خموشم و او در خروش و در غوغاست


در واقع عرفا با شهود خود به این حقیقت پی بُرده برده اند ،
و #مولوی  چه زیبا و رسا از آن پرده برداشته و می گوید:


از لطفِ تو چو جان شدم وز خویشتن پنهان شدم
ای هستِ تو پنهان‌شده در هستیِ پنهانِ من...


@beeshno

یک لحظه ز کوی یار دوری

در مذهب عاشقان حرامست...

#مولوی
@beeshno

چنین کسانی که حسن و لطافت درونی دارند، وقتی صحبت می کنند و فقط یک سلام مي دهند، با آن سلام جان آدمی فرو می ریزد.

به قول #مولوی

من ز سلام گرم او، آب شدم ز شرم او
وز سخنان نرم او، آب شوند سنگ‌ها...


@beeshno

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من

به عاقبت به من آیی که منتهات منم...

#مولوی
@beeshno

یا داوود! نعمت از ماست، شُکر از دیگری می‌کنند. دَفع بلا از ماست، از دیگری می‌بینند. پناهشان حضرتِ ماست، پناه با دیگران می‌بَرَند! آری بروند بگریزند و بآخر هم باز آیند:


تو را باشد هم از من روشنایی

بسی گردی و پس هم با من آیی...

میبدی
کشف الاسرار و عده الابرار

@beeshno

مرگ مثل سایه دنبال آدمیست ولی آدمی به سبب گرفتاریهای نفسانی و حرص و طمع به جمع برگ و بار دنیا مشغول است و از مرگ غافل!
صدای مرگ را نمی‌شنود و زمانی که مرگ به سراغش آمد غافلگیر و وحشت‌زده شده و به تلخی جان می‌دهد:


سال‌ها این مرگ طبلَک می‌زند
گوش تو بیگاه جنبش می‌کند

ژیغ ژیغ تلخ آن درهای مرگ
نشنود گوش حریص از حرصِ برگ


#مولوی
@beeshno

خویش را عریان کن از فضل و فضول

تا کند رحمت به تو هر دم نزول...

#مولوی
@beeshno

نبیند مدّعی جز خویشتن را
که دارد پرده‌ی پندار در پیش

گرت چشمِ خدابینی ببخشند
نبینی هیچ‌کس عاجزتر از خویش

سعدی
@beeshno

چو سیلیم و چو جوییم همه سوی تو پوییم


که منزلگه هر سیل به دریاست خدایا...


#مولوی
@beeshno

آنکه خودش مرتکب اعمال زشت شده و در صفحه وجودش پلیدی ها نگاشته شده است، دیگران را به پلیدی متهم می کند.
و بنابراین اگر کسی بگوید: همه مردم فاسد اند یعنی خودش فاسد شده است.


بد گمان باشد همیشه زشت کار
نامه ی خود خواند اندر حق یار

#مولوی


انسان #بدکار نسبت به همه بدگمان است زیرا همه را مانند خود میداند.


الرَّجُلُ السَّوءُ لا يَظُنُّ بأحَدٍ خَيرا؛ لأنّهُ لا يَراهُ إلاّ بِوَصفِ نَفسِهِ...


@beeshno

نَنگَرَم عهد بدت! بِدهَم عطا

از کرم این دَم چو می‌خوانی مرا...


#مولوی
@beeshno

سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شب

این همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم...

#حافظ



عابدی چون لبیک و جوابی نمی شنید، عبادت خود را ترک کرد. تا اینکه به او می گویند: همین که اجازه عبادت و ذکر خدا پیدا کردی، لبیک و لطف ما است.


گفت آن الله تو ، لبیک ماست

و آن نیاز و درد و سوزت، پیک ماست ...

#مولوی

@beeshno

و چون همه از لطف اوست، جای غرور و طعنه به خلق نیست تا بر دیگران به سبب عبادت خود فخر آورد.


تو را آسمان خط به مسجد نوشت

مزن طعنه بر دیگری در کنشت...

#سعدی

@beeshno

گر جمله‌ی آفاق همه غم بگرفت

بی‌غم بود آنکه عشق، محکم بگرفت...


#مولوی
@beeshno

نام پروردگار خود را یاد کن و تنها به او بپرداز
(و اذکر اسم ربّک و تبتّل الیه تبتیلاً) که هر کجا نام او بُرده می شود، خانه روشن می شود.


هر جا که هستی حاضری از دور در ما ناظری

شب خانه روشن می شود چون یاد نامت می کنم

#مولوی

خانه هایی که در آخرت نیز همچون ستارگان برای ساکنین پایین بهشت می درخشد(إنَّ أَهْلَ الْجَنَّةِ لَيَتَرَاءَوْنَ الْغُرْفَةَ كَمَا تَرَاءَوْنَ الْكَوْكَبَ فِي السَّمَا)

به قول #مولوی ما غلام چنین خانه هایی هستیم!


ما غُلامِ خانه‌هایِ روشنیم...

@beeshno