سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شب

این همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم...

#حافظ



عابدی چون لبیک و جوابی نمی شنید، عبادت خود را ترک کرد. تا اینکه به او می گویند: همین که اجازه عبادت و ذکر خدا پیدا کردی، لبیک و لطف ما است.


گفت آن الله تو ، لبیک ماست

و آن نیاز و درد و سوزت، پیک ماست ...

#مولوی

@beeshno

و چون همه از لطف اوست، جای غرور و طعنه به خلق نیست تا بر دیگران به سبب عبادت خود فخر آورد.


تو را آسمان خط به مسجد نوشت

مزن طعنه بر دیگری در کنشت...

#سعدی

@beeshno

گر جمله‌ی آفاق همه غم بگرفت

بی‌غم بود آنکه عشق، محکم بگرفت...


#مولوی
@beeshno

نام پروردگار خود را یاد کن و تنها به او بپرداز
(و اذکر اسم ربّک و تبتّل الیه تبتیلاً) که هر کجا نام او بُرده می شود، خانه روشن می شود.


هر جا که هستی حاضری از دور در ما ناظری

شب خانه روشن می شود چون یاد نامت می کنم

#مولوی

خانه هایی که در آخرت نیز همچون ستارگان برای ساکنین پایین بهشت می درخشد(إنَّ أَهْلَ الْجَنَّةِ لَيَتَرَاءَوْنَ الْغُرْفَةَ كَمَا تَرَاءَوْنَ الْكَوْكَبَ فِي السَّمَا)

به قول #مولوی ما غلام چنین خانه هایی هستیم!


ما غُلامِ خانه‌هایِ روشنیم...

@beeshno

فقط با تعلق برتر می توان از تعلقات کوچک رهایی پیدا کرد. مانند کودکی که تا سیب نبیند، پیاز گندیده را رها نمی کند.


تا نبیند کودکی که سیب هست

او پیازِ گنده را ندهد ز دست...

#مولوی


کسی که با خدا انس بگیرد، از خلق گریزان می شود
(مَنْ آنَسَ بِاللَّهِ اسْتَوْحَشَ مِنَ النَّاسِ).
و کسی که خورشید را پیدا کند، هم نشینی با ذرات را ترک می کند.
@beeshno

چشم همت چون شود خورشید بین

کی شود با ذره هرگز هم نشین...

#عطار
@beeshno

دست هر نااهل بیمارَت کند

سوی #مادر آ که تیمارَت کند


#مولوی
@beeshno

شاهرخ مسکوب، جملهٔ مشهوری دارد که در سوگ مادر خویش نوشته است:

«مرگِ تو، شجاعتِ زیستن را در من کشته است.»

جایی دیگر، در لحظات خشم و طغیان، می‌نویسد:

«خدایا، تو که می‌توانی آن بهشتِ کذایی را بیافرینی، چرا ما را اسیر چنین جهنّمی کرده‌ای؟ به تو هیچ امیدی ندارم. هرچه هست، در من است.»

امّا قصدم از نوشتن این مطلب، خواندن چند سطر درخشان زیر است. با خود گفتم، شاید کسی نیاز داشته باشد که این جمله‌ها را بخواند:

«من در تنِ مادرم زندگی کردم، و اکنون او در اندیشهٔ من زندگی می‌کند. من باید بمانم تا او بتواند زندگی کند. تا روزی که نوبتِ من نیز فرا رسد، به نیروی تمام و با جان‌سختی می‌مانم. امانتِ او به من سپرده شده است.»

«باید بمانم تا بتوانم جوهرِ زندگیِ او را، آن‌چه را که سال‌های سال در نظر داشت و آنی فارغ از اندیشهٔ آن نبود، به ثمر رسانم. حالا مهابت و مسئولیتِ زندگی کردن، در من بیش‌تر از پیش است.»

#شاهرخ_مسکوب

چون ببینی آفتاب، از روی دلبر یاد کن...

#مولوی

@beeshno

ارزش کیسه‌ی طلا به طلایی هست که در کیسه هست، کیسه خالی ارزشی ندارد.
جسمِ آدمی هم بدون جان فقط یک لاشه است، اما وقتی قرین و همنشین جان و دل شد قدر و بها پیدا می کند ؛ دلی که حامل نفخه‌ی الهیست.

قیمتِ هَمیان و کیسه، از زر است
بی‌زر آن هَمیان و کیسه، اَبتر است‌

همچنان که قدرِ تن از جان بُوَد
قدرِ جان از پرتوِ جانان بُوَد

#مولوی
@beeshno

ما را بِمَران و گَر بِرانی

هم بر تو تَنیم چون کبوتر...


#مولوی
@beeshno

"عجب اومدی"

#محسن_چاوشی
@beeshno

در باز کردن گره‌های کور زندگی پیر شدیم اما همچنان سختترین گره‌ بر گلوی ما باقی مانده و آن این است که هنوز نمی‌دانیم چه کسی هستیم؟! عاقبت ما چیست؟! خَسی بی‌قَدر و بی‌مایه‌ایم یا آدمی سعادتمند و نیک‌بخت؟!
اگر کسی کل عمرش را صرف باز کردن و حل این مشکل کند می‌تواند خود را حقیقتاًَ آدم بداند:


در گشادِ عُقده‌ها گشتی تو پیر
عقده‌ی چندی دگر بگشاده گیر

عقده‌ای کآن بر گلوی ماست سخت
که بدانی که خَسی یا نیک‌بخت

حلِ این اشکال کن گر آدمی
خرجِ این کن دم، اگر آدم‌دمی


#مولوی
@beeshno

ما ز خود سوی تو گردانیم سر

چون تویی از ما به ما نزدیک‌تر...


#مولوی
@beeshno

دنیا قهرخانه است؛
اگر آدم قهر و ظلم بر دیگران را انتخاب کند باید منتظر قهر الهی هم باشد و خدا هرگز از ظلم ظالمان غافل نمی‌ماند:


هست دنیا قهرخانه‌ی کردگار

قهر بین، چون قهر کردی اختیار...

#مولوی
@beeshno

دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی
زنهار بد مکن که نکردست عاقلی

این پنج روزه مهلت ایام آدمی
آزار مرمان نکند جز مُغفِلی

تیر از کمان چو رفت نیاید به شست باز
پس واجبست در همه کاری تأملی

#سعدی

طعامی پاک و حلال است که زاینده نور باشد اما از حرام چیزی جز پلیدی و صفات زشت نزاید:

این خورَد گردَد پلیدی زو جدا
آن خورَد گردد همه نور خدا

این خورَد زایَد همه بخل و حسد
وآن خورَد زایَد همه نور احد...

#مولوی
@beeshno

فرق است بین کسی که از صمیم جان خدا را می‌خواند و کسی که برای نان، خداخدا می‌کند، یاخداگویی او از روی زبان است مثل گدایی که دائما نام خدا می‌فروشد تا چیزی حاصل کند، مولوی چنین کسی را به خری تشبیه کرده که برای کاه باری از کتاب حمل می‌کند:

آن گدا گوید خدا از بهر نان
متقی گوید خدا از عین جان

سال‌ها گوید خدا آن نان‌خواه
همچو خر مصحف کشد از بهر کاه

#مولوی
@beeshno

تو را در پوستین، من می‌شناسم

همان جان منی در پوست، جانا...


#مولوی
@beeshno

هر جا که هست در نظرم جلوه می‌کند

گَه در لباس شعله و گَه در قبای گُل...

اسیر شهرستانی