خود هم او آب است و هم ساقی و مست
هر سه یک شد چون طلسم " تو" شکست‏

مولانا

آرامشی عمیق در این جمله نهفته است
همه‌چیز همانطور است که باید باشد

بی کلام

کیست آن گوش که او می شنود آوازم
یا کدام است سخن می کند اندر دهنم
کیست در دیده که از دیده برون می نگرد
یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم

مولانا

فلامینگوها بی‌خبر از شکوه دماوند
دماوند بی‌نیاز از دیده شدن
غروب
آرام همه چیز را در آغوش می‌کشد

توجه در لحظه‌ای به نهایت اوج خود می‌رسد
که از هر گونه اراده و نیتی دست می‌کشد
و فاقد" من" می‌شود
آنکه نظاره می‌کند نه "من" بلکه هیچ‌کس است

بیونگ‌چول هان

دیدن
سقوطِ ناگهانیِ تمامِ تعاریف است
جایی که تو حل می‌شوی
و آنچه باقی می‌ماند
توانمندیِ عریانِ جهان برای بودن است

بی کلام

از خاک می رویم به باد
غیر از این نیست آنچه پیش و پس است

بیدل

اراده یک شوخیِ بیولوژیک است
تو با ساختاری که ساختی سقوط می‌کنی

آن هنر زندگی که بس والاست
لذّت‌بُردن از آنچه ابدی ست
هنگامِ مراقبت از آنچه فانی ست

کریستین بوبن

بی کلام

ذهنِ خاموش فقط نظاره می‌کند

ماکیاولی

بی کلام

ما در یک توهمِ امن‌‌ِ نمادین زندگی می‌کنیم
زبانی که حرف میزنیم
منطقی که میبافیم
و معنایی که برای جهان ساخته‌ایم
صرفا یک پرده‌ی نمایش است
تا وحشت هستی را از چشم‌هایمان
پنهان کند
ما جهان را آنگونه می‌بینیم
که قابل تحمل باشد
اما ناگهان چیزی پرده را پاره می‌کند
یک مرگ ناگهانی یا یک بیماری لاعلاج
و یا یک فاجعه‌ی بی‌دلیل
این همان لحظه‌ی هولناک است
که "ژاک لکان" آن را رویارویی با "امر واقع" می‌نامد
"امر واقع " آن بخشِ خَشن و بی‌تفاوت و
هَضم نشدنیِ هستی است که در هیچ کلمه
منطق یا باورِ تسکین دهنده‌ای نمی‌گنجد
لحظه‌ایی است که دیگر نمیتوانی بگویی
حکمتی در کار است
کارما جواب می‌دهد یا درست می‌شود
رویارویی با "امر واقع"
روانِ انسانِ گله‌وار را متلاشی می‌کند
زیرا با سیلی به او یادآوری می‌کند
که توهمِ "امنیت" و "نظم" و "کنترل"
تنها یک دروغِ شیرین برای فرار از
بی‌اعتناییِ مطلقِ طبیعت بوده است

اینجا کسی‌ست پنهان
هم چون خیال در دل
اما فروغ رویش ارکان من گرفته

مولانا

برگ کاهم پیش تو ای تند باد
من چه دانم که کجا خواهم فتاد

مولانا

شجریان