Ҳангома

Қор ёғарди бўралаб,
Қолишмасди довулдан.
Тўйга айтиб кетишди
Шундоқ қўшни овулдан.

Йўлга чиқди икки чол,
Тўйга бориш қарз бешак.
Бирови отга минди,
Бирови минди эшак.

Қор-чи, ҳамон ёғарди,
Ёғар эди гупиллаб.
Йўлни эшак бошлади,
От эргашди лўкиллаб.

Гапга тушди икки чол,
Суҳбат у ёқ-бу ёқдан.
Ўтган-кетган, баланд-паст,
Гоҳ калла, гоҳ туёқдан.

Суҳбат деган соз нарса,
Қолмасанг бас сургашиб.
Йўрғалар эшак ҳамон,
От боради эргашиб.

Аста-секин кун қайтар,
Уфқларда ўчган ранг.
Қор оралаб қайдадир
Бир юлдуз чақнар аранг.

Чоллар-чи, ҳамон йўлда,
Суҳбат ўша-ўшайди.
Бири деди: — Оқсоқол,
Кун ботганга ўхшайди.

Йўғ-э, уста, — дер бири—
Кўздан қолибсиз буткул.
Тўрт чақирим овулга
Наҳот юрсак бир кун йўл.

Аммо бу гап рост эди.
Юлдузлар чақнар бот-бот,
Олдинда эшак борар,
Орқада лўкиллар от.

Овулдан-чи, дарак йўқ,
Оппоқ эди қир-қия,
“Адашиб кетдикмикан,
Куппа-кундуз куни-я?

Гап босдими ё ғафлат,
Тавба, бу қандоқ ўйин?”
Қор тинди-ю, чолларнинг
Ичига кирди қуюн.

— Қора қишда тўй қилмай,
Баттар бўлгур нокас, гов.
Баччағарнинг аслида,
Феъли совуқ эди-ёв.

Қайдадир чўзиб-чўзиб
Увлаб қолди-ку қашқир,
Ким ҳам, айтинг, бундоқ чоқ
Ташвишга тушмас ахир?

Хусусан, кексайганда
Хафа бўлиб кетасан.
Айтайлик, ўша қашқир
Ғажиб кетса нетасан?

Қора совуқ тиш қайраб
Қовурғани эзарди.
Кенг сайҳонда икки чол
Йўл ахтариб кезарди.

Йўл қаёқда, тўрт тараф
Қалин, оппоқ қор эди.
Энг баттари — совуқда
Жон сақлаш душвор эди.

Қайтай деса изига,
Белги ҳам йўқ, из ҳам йўқ.
Қалтирайди икки чол,
Таскин ҳам йўқ, сўз ҳам йўқ.

Не бўлса ҳам топширдик
Яратганнинг ўзига!
Таваккал деб, от бошин
Қайирдилар изига.

Пешонада борини
Кўрар инсон деган зот.
Йўл солдилар қайгадир,
От бошин қўйиб озод.

Бир кор-ҳол бўлмай энди,
Уйни топиб борсак бас, —
Сургалади от ҳорғин,
Орқада эшак бесас.

То тонггача икки чол
Юрди, турди, суринди.
Узоқларда бир маҳал
Қора нарса кўринди.

Бўғоти бор, ҳайтовур,
Ўхшаб турар қишлоққа.
“Худога минг шукр”, деб
Юрдилар ўша ёққа.

Туман ичра дов-дарахт,
Турар эди ялтираб.
Тонгга яқин қишлоққа
Киришдилар қалтираб.

Тугаганди бардош ҳам,
Тугаганди бор сабот.
Етмай бир дарвозага
Тўхтаб қолди шўрлик от.

Жой сўрайлик, нарёғи
Бир гап бўлар, оқсоқол.
Қамчин билан тақа-туқ,
Дарвозани қоқди чол.

Изғирин-чи, изғирин,
Еру кўкда ҳорғин тус.
Бир кампир чиқди шу тоб,
Қўлида хира фонус.

Сўз бошлади чол титраб,
Ҳалқумига келиб жон:
Бир кечага бизларга
Жой берсангиз, янгажон.

Қора қуюн чарх уриб
Кўз олдини тутарди.
Кампир келиб яқинроқ
Фонусини кўтарди.

Ҳой, сенми бу, ер юткур,
Имонингдан кечдингми?
Алжирайсан ё тўйда
Ароқ-пароқ ичдингми?

Алқисса шу: от йўлни
Уй томон бурган экан.
Чол-чи, ўз кампиридан
Жой сўраб турган экан.

Абдулла Орипов

Bizlar arra tortmoqdamiz,
Arramizning tishi yo'q,
Nega arrang tishi yo'q? deb
Soraydigan kishi yo'q,
Chunki bizlar anoyimas,
Pishib ketgan ko'zimiz,
Arra tushgan o'sha shoxda,
O'ltiribmiz o'zimiz.

Erkin Vohidov

Urilajak do‘qlardan,
Uzilajak o‘qlardan
Omon asra meni, charx!

Tug‘ilajak nafratdan,
To‘qilajak tuhmatdan
Omon asra meni, charx!

Aytilajak qarg‘ishdan,
Aldayajak olqishdan
Omon asra meni, charx!

Ta’mayuqi tuzlardan,
Nomehribon ko‘zlardan
Omon asra meni, charx!


ANVAR OBIDJON

30 KITOB SUHBATI

Bir tunda oʻttiz kitob
Suhbat qurdi to oftob
Yigʻuvchi ekan "Xamsa",
"Tib qonun"in aytmasa.

Nuroniylardan biri,
"Hidoya" ham kelibdi.
Tunda suhbat sirini
"Sherlok Xolms" bilibdi
Unga hamroh "Puaro"
Ular keldi bogʼ aro.

"Shum bola"-yu "Jimjitlik",
"Oʻtgan kunlar" shu yerda,
Bari Oʻzbekistonlik
Hoshimjon kech qoldida


Chet elliklar ham bizdan
Qolishmaydi hech vaqtda
"Gʻarbiy front", "Telba"-yu,
Soʼng, "Molxona" albatta

Bor edi qoʻshnilarim-
"Asirni qaritgan kun",
"Sarviqomat dilbarim"
"Oq kema" keldi bu tun.

"Jahongashta kitoblar"-
Deb qoldi-ku eshikbon,
"Dunyo boʻylab saksonlar"
Undan keyin "Robinzon".

Bir qarasam halqimning
Ijodi kirib keldi,
"Alpomishxon" va uning
Doʻsti "Goʻroʻgʻli" keldi.

Hikoyalarni biroq
Ancha kutdikda oʻrtoq-
"Evirilish","Hellados"
Va kuchukcha "Oq soʻyloq"

Kichkintoy ertakvoylar
Sizlarga salom aylar
"Qizil shapka","Oppogʻoy",
"Uch botir","Uch choʻchqalar".

Keyin yoʻlda koʻrindi
Donishmand-u, puldorlar.
Borib eshik ochishdi,
Oʻzimizning doʻst-yorlar

Tanishdir sizga ular
"Boy, kambagʻal otalar",
"Da Vinchi sinoati",
"Kichik shaxzoda" oti.

Sanoq toʻlmay qoldi, deb
Siz ogʼritmang boshimni.
Kitobni bezamas zeb,
Hurmat qiling yoshimni.

Oxirgisi oʻzimman,
Oʻylab koʻring siz otim.
Hayron boʻlmang soʻzimdan,
Nasriddindir hayotim.

"Endi suhbatga qaytsak,
Suhbat mavzusin aytsak"-
Gap boshladi "Tib qonun".
(Eshitdik chiqarmay un)

Bu tun bizlar yilgʻildik,
Suhbat mavzusin bildik,
Shikoyatlar eshitdik
Va hattoki biz koʻrdik

Shikoyat poʻst kallasi
Oʻqilmay qoldik, akasi.
Biri kepdi javondan,
Kutubxona tomondan,

Faqat qari oʻqirmish,
Yoshga bersang choʻqirmish.
Uzib olib varoqni
Poylar emish uzoqni

Bu qandayin bedodlik,
Beodoblik, qoʻrqoqlik.

Telefon degani chiqibdi,
Uni hamma oʻqibdi.
Undan qayerimiz kam
Qani aytgin ,sen ukam.

Navbat keldi "Xamsa"ga,
U gapirdi joʻrttaga -
Aka, nimasin aytay?
Oʻzim ham qoldim bilmay.

Keling bunday qilamiz -
Biz bu yurtdan ketamiz.
Nima deysiz ,akajon,
Ogʻrib ketdi axir jon.

Hamma rozi fikrga,
Qarsak chalishdi birga.
Eʼtiroz bildirdim men,
Qayga boramiz ayt, sen.

Esankiradi "Telba"
Davom etdim men soʻngra:
"Biz ketmasmiz hech yerga
Qolamiz bizlar birga.

Vaqt hukmini oʻtkazar ,
Telefon bir kun yutqazar,
Shundagina insonlar
Poyimizga tiz choʼkar.

Agar ketsak biz hozir
Qurgan uyni buzdirib,
Qoladi-ku, kitobxoʻr
Hoʻp yigʼlab, koʻp chinqirib.

Boshqa gapim yoʻq sizga,
Hizmat yoʻqdirmi bizga?"
Hamma hayron tosh qotdi,
Xamsa deydi:bosh qotdi.

Boʼldi yurtda qolamiz,
Ketishga ulguramiz.
Qani, qiling tantana
Bu ishni bor yivamiz.

Sizga aytsam doʻstlarim
Bu ishga ancha boʻldi,
Shudir faqat bilganim,
Bizning toqat ham toʻldi.

ERKINOV DILSHODBEK

Bolalik…Xudoga eng yaqin kezlar,
Uncha sezilmasdi oydan tushganim.
Tug’ilmagan edi shaytoniy hislar,
Hali tugilmagan edi mushtlarim…

Ajrata olmasdim chechakdan toshni,
Dunyo ko’rinardi toza, mukammal.
Tandirdan uzilgan nondek quyoshni
qaymoqrang bulutga bulab yeganman.

Sirimni aytardim qushlarga faqat,
Qushlar sotmas edi, buzmasdi o’yin.
O’shanda fasllar qilardi shafqat,
O’shanda yomg’irlar yog’ardi mayin.

Chaqmoqni sindirib, qo’rirdi otam,
Tongni shopirardi onam erinmay.
U kunlarni she’rdek aytaman yoddan,
Ulg’aydim ruhimga biror gard inmay.

O’shanda childirma chalgancha momom
Mashrab baytlarini kuyga solardi.
Men sho’x raqs tushardim, aylardim xirom,
Bilmasdim ne edi momonning dardi…

Ichidan pishgan vaqt ko’rsatar firib,
Devona tonglarni qaytarmas ochun.
O, hali o’ttizga xatlamay turib,
Momomning sirlarin angladim nechun…?!

MehrNoz

O`ZBEGIM

Qasida

Tarixingdir ming asrlar
Ichra pinhon, o‘zbegim,
Senga tengdosh Pomiru
Oqsoch Tiyonshon, o‘zbegim.

So‘ylasin Afrosiyobu
So‘ylasin O’rxun xati,
Ko‘hna tarix shodasida
Bitta marjon, o‘zbegim.

Al Beruniy, Al Xorazmiy,
Al Forob avlodidan,
Asli nasli balki O’zluq,
Balki Tarxon, o‘zbegim.

O’tdilar sho‘rlik boshingdan
O’ynatib shamshirlarin
Necha qoon, necha sulton,
Necha ming xon, o‘zbegim.

Tog‘laring tegrangda go‘yo
Bo‘g‘ma ajdar bo‘ldi-yu,
Ikki daryo - ikki chashming,
Chashmi giryon, o‘zbegim.

Qaysari Rum nayzasidan
Bag‘rida dog‘ uzra dog‘,
Chingizu Botu tig‘iga
Ko‘ksi qalqon, o‘zbegim.

Yog‘di to‘rt yondin asrlar
Boshingta tiyri kamon,
Umri qurbon, mulki toroj,
Yurti vayron, o‘zbegim.

Davr zulmiga va lekin
Bir umr bosh egmading,
Sen - Muqanna, sarbador - sen,
Erksevar qon, o‘zbegim.

Sen na zardusht, sen na buddiy,
Senga na otash, sanam,
Odamiylik dini birla
Toza imon, o‘zbegim.

Ma’rifatning shu’lasiga
Talpinib zulmat aro,
Ko‘zlaringda okdi tunlar
Kavkabiston, o‘zbegim.

Tuzdi-yu Mirzo Ulug‘bek
Ko‘ragoniy jadvalin,
Sirli osmon tokiga ilk -
Qo‘ydi narvon, o‘zbegim.

Mir Alisher na’rasiga
Aks-sado berdi jahon,
She’riyat mulkida bo‘ldi
Shohu sulton, o‘zbegim.

Ilmu she’rda shohu sulton,
Lek taqdiriga qul,
O’z elida chekdi g‘urbat,
Zoru nolon, o‘zbegim.

Mirzo Bobur - sen, fig‘oning
Soldi olam uzra o‘t,
Shoh Mashrab qoni senda
Urdi tug‘yon, o‘zbegim.

She’riyatning gulshanida
So‘ldi mahzun Nodira,
Siym tanni yuvdi ko‘z yosh,
Ko‘mdi armon, o‘zbegim.

Yig‘ladi furqatda Furqat
Ham muqimliqda Muqiym,
Nolishingdan Hindu Afg‘on
Qildi afg‘on, o‘zbegim.

Tarixing bitmakka, xalqim,
Mingta Firdavsiy kerak,
Chunki bir bor chekkan ohing
Mingta doston, o‘zbegim.

Ortda qoldi ko‘hna tarix,
Ortda qoldi dard, sitam,
Ketdi vahming, bitdi zahming,
Topdi darmon, o‘zbegim.

Bo‘ldi osmoning charog‘on
Tole xurshidi bilan,
Bo‘ldi asriy tiyra shoming
Shu’la afshon, o‘zbegim.

Men Vatanni bog‘ deb aytsam,
Sensan unda bitta gul,
Men Vatanni ko‘z deb aytsam,
Bitta mujgon, o‘zbegim.

Faxr etarman, ona xalqim,
Ko‘kragimni tog‘ qilib,
Ko‘kragida tog‘ ko‘targan
Tanti dehqon, o‘zbegim.

O’zbegim deb keng jahonga
Ne uchun madh etmayin!
O’zligim bilmoqqa davrim
Berdi imkon, o‘zbegim.

Men buyuk yurt o‘g‘lidurman,
Men bashar farzandiman,
Lek avval senga bo‘lsam
Sodiq o‘g‘lon, o‘zbegim.

Menga Pushkin bir jahonu
Menga Bayron bir jahon,
Lek Navoiydek bobom bor,
Ko‘ksi osmon, o‘zbegim.

Qayga bormay boshda do‘ppim,
G’oz yurarman, gerdayib,
Olam uzra nomi ketgan
O’zbekiston, o‘zbegim.

Bu qasidam senga, xalqim,
Oq sutu tuz hurmati,
Erkin o‘g‘lingman, qabul et,
O’zbegim, jon o‘zbegim.

Erkin Vohidov

Koʼrdingmi, osmonlar tushmadi qulab,
Yoki teskariga aylanmadi yer.
Qismatimiz hech kim qoʼymadi ulab,
Va hech kim koʼnglimiz etolmas tahrir.

Koʼrdingmi, ogʼriblar tursada, joning
Tabassum qilishni eplolding.
Kuldim!
Bir toʼda olomon!
Yolgʼonni tutib,
Yiqilmay,
Nigohlar doridan yurdim!

To tirik ekansan eslanar ogʼriq,
To tirik ekanman beraman bardosh!
Koʼrdingmi,
u qadar qoʼrqinchli emas —
Qalbing qonlaridan
ulgʼayyotgan tosh!

©️ Gulmira Abdiraimova

Bizdirmi oʻzbek

O‘zlikni anglamoq osonmi so‘rang,
Ha deya javobim sizga aytaman.
Avvalo o‘zbekning hikmatin aytib,
Va keyin sizlarga tomon qaytaman.

Urushda toblandi, bilimni uqdi,
Yashamadi hayotda na men na sizdek.
Bizga bu balolar qayerdan yuqdi,
O‘zlikni anglamagan mendirmi o‘zbek?

Bola bo‘lib ota dardin uqdingmi,
Yoki yetimmisan topolmagan erk?
Yo vatan qadrini hech bir bildingmi,
O‘zlikni anglamagan sendirmi o‘zbek?

Millatim, yurtim deb bo‘lolmaysan lek,
Bir yuz bir askardek bir burda nonni...
Yashayapsan shohdek hamda sultondek,
Unday bo‘lmasa agar emasman o‘zbek.

Qachongacha aytgin maqtanmoqchisan,
Millatim sulton va shoir deya?
Yulduz turatursin, o‘zlikni top sen,
Qancha yashamoqchisan harom non yeya?

Deysan charchadim xayot bema’ni,
Aytchi bobolarim oson yurdimi?
Butun yurtni boqmoq qanday, ayt qani,
Uchaman deb xayol surgan, ey o‘sha sani!

Endi bahona top sharoit yo‘q de,
Men och-nahorman, lek qo‘shni to‘q de.
Qani yuzing metinmi, diling qahrabo?
Temur bobomlarga qoyil, ajabo!

Erkinov Dilshodbek

СЕН ЁЛҒИЗ ЭМАССАН

Гуноҳкор дунёда бегуноҳ гўдак,
Бокира, эй, дилбанд, эй, мурғак юрак.
Хазон каби бўлма бунча жонсарак,
Сен ёлғиз эмассан, ёлғиз эмассан.

Балки бир тасодиф — отанг ўтгандир,
Қисматга юз буриб, онанг кетгандир.
Пешонангга тақдир шундай битгандир,
Сен ёлғиз эмассан, ёлғиз эмассан.

Балки бир нобакор ўз кўнглин хушлаб,
Сени остонага кетгандир ташлаб.
Бугун у юргандир хору зор қақшаб,
Сен ёлғиз эмассан, ёлғиз эмассан.

Меҳрибон қўллар кўп ушбу дунёда,
Қолмассан паришон, пою пиёда.
Йўлларингни ойдин, қилгай зиёда,
Сен ёлғиз эмассан, ёлғиз эмассан.

Қисматингга шерик ватанинг бордир,
Бошингда соябон, ёр, нажоткордир.
Асли Ватан ўзи парвардигордир,
Сен ёлғиз эмассан, ёлғиз эмассан.

Eid mubarak yaa sodiqiy

Tabrik

Bugun doʻstimning tavallud kuni.
Aytmoq istadim sizlarga buni.
Oʻzi juda aqlli hamda mehribon,
Oilasin baxtiga boʻlsin sogʻ omon.

Yuzlarga kirsin-u , yonida turay,
Oʻsha vaqtlarda ham tabriklab yuray.
Ezgu niyatlarin bariga yetsin,
Koʻnglidagi barcha gʼam-anduh ketsin.

Bilimlari boʻlsin undan ziyoda,
Topsin yoʻlin hatto zim-ziyoda.
Yashayversang bari boʻladi,
Doʻsting senga tabrik yoʻllab qoladi.

By Dilshodbek Erkinov to @Ca1lmeaziz

Dunyo

Har bir qadam insonlarga toʻlib toshgan,
Boylik topish ilinjida ishga shoshgan,
Baʼzilari shu zaylda haddan oshgan.
Yugurasan, yelasan, lek boqiy emas,
Kuyinishga arzimaydi — arzon dunyo.

Nafs buyurgan koʻchalarga kirib bir-bir,
Oʻz uyidek xotirjamlik qilar kofir.
Moʻminlarchi? Bu yerlardagi musofir.
Ular uchun may quyuvchi soqiy emas,
Uzoq, ammo yakuni bor — zindon dunyo.

Sinov uchun kelganimiz unutmaylik,
Nafs yoʻlida vijdonimizni yutmaylik,
Najotimiz boshqa birovdan kutmaylik.
Imtihonning oʻzigina oliy emas,
Oliyga yoʻl, koʻprik misol — imkon dunyo!

Bobur Rahim 🪶

Qofiyangni top

Bugun zerikishga topildi vaqtim
Va bir savolga qoʻyildi shaxtim
Oqshomda oʻzimdan soʻradim sekin,
Qofiya qayerda, qani, sen aytgin

Shundan soʻng javobin bilmoqlik uchun,
Sheʼr yozmoqchi boʻldim aynan shu bugun
Shunda men qidirdim biror bir mavzu,
Lekin yaxshilari emasdi tekin.

Mavzu ham uzoqmas "Gul festivali".
Qanisan, qofiyajon ,kelaqol qani.
Qoʻngʻiroq qilyapman, otpuska hali.
Sekretari aytar: kim deyin sani.

-Ha menimi? aytgin bir noʻnoq deya.
Soʻng javobin kutdim ich-etim yeya.
Hoʻjayin band ekanlar, vaqtlari yoʻqmish,
Navbatim bor ekan bir yuzu oltmish.

Sekretar chaqirdi imlab, ey Brat,
Sizda chatoq ekan manavi hujjat.
Shundan soʻng yugurdim u yoq- bu yoqqa.
Rad javob eshitdim bormay qayoqqa.

Shu payt uygʻondim koʻz oldim hira,
Tushimmi yo oʻngim bilolmam sira.
Qoshimda turardi oilam, hamma
Boshim chayqatibdi sharoplar hiyla.

Aslida qofiya topilar doim
Omborda topibdi bir kuni oyim.
Qofiya har yerda har bir burchakda,
Xohish boʻlsa boʻldi oʻsha yurakda.

Kimdirda u kaptar, kimda ajdarho.
Havoda topibdi yana bir daho.
Lek bor sizga habarim yomon,
Shkafda turibdi bir hujjat hamon.

Erkinov Dilshodbek

"BOSMACHILAR"

Olmoslardan keskir edi shamshiringiz,
Tutun bo'lib to'zib ketdi taqdiringiz,
Ming yigitga arzirdingiz har biringiz.
Ot o'ynatib yurmadingiz, «bosmachilar!..»

Tuproq to'shak bo'ldi, bolish egar boshda,
Jaloliddin kabi mudom jahongashta,
Umringizning yarmi o'tdi tog'u toshda,
Ne kunlarni ko'rmadingiz, «bosmachilar».

Qo'rg'oshinga qalqon bo'ldi o't ko'kraklar,
Kafan bo'ldi qonga botgan oq yaktaklar,
So'nggi makon bo'ldi ba'zan chakalaklar,
Odamday ham o'lmadingiz, «bosmachilar...»

Tushunmayin kim qarg'adi, kimlar sotdi,
Ko'nglingizda alam, ko'zda yoshlar qotdi,
Ortingizdan goh bolangiz toshlar otdi,
Yosh deb, gina qilmadingiz, «bosmachilar».

Uyingizda sizni kutdi, kel, deb to'ram,
Kelinchaklar kokillari taram-taram,
Ko'ngilga yor sig'armidi yurtda qaram?..
Jangohlardan jilmadingiz, «bosmachilar».

Kengashsangiz tor dunyolar keng bo'lardi,
Ergash yoqa bo'lsa, Shermat yeng bo'lardi,
Birlashsangiz kim ham sizga teng bo'lardi,
Nechun ahil bo'lmadingiz, «bosmachilar?..»

Bosmachimish... Bunday demish qay bema'ni,
Tutmaydimi bir kun uni beklar qoni...
Hamma sizdek o'z yurtini suysa qani!
Behuda qon to'kmadingiz, «bosmachilar!»

Siz yo'q, bunda ko'tarildi darpardalar:
Otdan tushdi sariq mo'ylov sarkardalar,
Buxoroni to'pga tutgan sharmandalar...
Afsus, afsus, ko'rmadingiz, «bosmachilar».

Erkli elda sizni eslash naqadar hush,
Sizga haykal qo'ysa arzir maydonlar bo'sh,
Oq yaktakda, arg'umoqlar minib oqto'sh
Mundoq ko'krak kermadingiz, «bosmachilar!»

Subhidamda she'rim bitdi, ko'zim tinib,
Poyingizga bordim ko'nglim bir o'ksinib,
Turing endi bobo desam, siz xo'rsinib
Jilmaydingiz, turmadingiz, «bosmachilar».

Qayga tarqab ketgan bo'lmang, qay zamonda,
Sizning asov qoningiz bor bizning qonda.
Unutmagan sizni hech kim Turkistonda,
Xonlarga teng hurmatingiz, «bosmachilar!..»

Olmoslardan keskir edi shamshiringiz,
Tutun kabi to'zib ketdi taqdiringiz.
Ming yigitga arzirdingiz har biringiz,
Ot o'ynatib yurmadingiz, «bosmachilar».

© Muhammad Yusuf

ВАТАН МАДҲИ

Кимга дашт бошпана, кимгадир гулзор,
Ҳар кимнинг сиғинган саждагоҳи бор.
Ҳар ҳовуч тупроғи кўзга тўтиё,
Биз учун қадрдон шу азиз диёр.

Ўпинг, кўзингизга суринг тупроғин,
Ҳар сўзин муқаддас дуодек севинг.
Қаданг юракларга миллат байроғин,
Ватанни Нажмиддин Кубродек севинг.

Кўнглимнинг гавҳари шу азиз маскан,
Фидодир ҳамиша унга жону тан.
Оталар ҳимматин ёди машъали,
Оналар оқ сути ҳурмати — Ватан.

Ўпинг, кўзингизга суринг тупроғин,
Ҳар сўзин муқаддас дуодек севинг.
Қаданг юракларга миллат байроғин,
Ватанни Нажмиддин Кубродек севинг

Muhammad Yusuf

ОНА ТИЛИМ

Гарчи зуғум қилганларни ёқтирмадим,
Шеър ёздиму бўлак ишни қотирмадим.
Тилим туриб ўз тилимда гапирмадим,
Бир эсласам эзилади бағри-дилим,
Она тилим, кечир мени, она тилим.

Онам «эркам» деб қучганда тунлар ярим,
Эрким йўқ деб зирқирарди бир жойларим,
Паровозни ҳансиратган буғдойларим,
Олтинларим, маъданларим, ипакларим,
Она тилим, кечир мени, она тилим.

Кимлар учун биз эдик бир бадавийлар,
Ўзбекни қон қақшатганни узбек сийлар,
Ҳолимизни қон кузатди Яссавийлар,
Топганимиз ҳандалакдек тилим-тилим,
Она тилим, кечир мени, она тилим.

Кимдир майда миллат бўлди, кимдир катта,
Катта миллат — Афандиси йўқдир ҳатто,
Биз пиёда, биз боққанлар юрди отда,
Зулм ўтса фақат сендан ўтди зулм,
Она тилим, кечир мени, она тилим.

Сен бўлмасанг нима бизга силлик шеърлар,
Бу дунёда тили йўкда дил йўқ дерлар,
Баҳоинг-ку бериб кетган Алишерлар,
Юрагимнинг тўридаги сўлмас гулим,
Она тилим, кечир мени, она тилим.

Бир қарасам ҳар шевангда минг жилолар
Ҳар новдангда, ҳар мевангда минг жилолар.
Қодирийлар, Чўлпонлар-у, Абдуллолар,
Сенинг қайтган кунинг мен туғилган йилим,
Она тилим, эй муқаддас Она тилим

Muhammad Yusuf