از من فقط یه سردرد باقی مونده.

متاسفانه هر بار که توی چشمای یه دختر دیگه نگاه کنی، چشمای من یادت میاد.

اگه از پس حساسیت و حسودیم بر اومدی، من مالِ تو.

هیچ‌جا جای ما نیست و هیچ‌کس هم آدمِ ما نیست، انگار همیشه معلق بینِ موندن و رفتنیم.

از اون همه انرژی، امید، انگیزه و آرزو تنها یه سردرد همیشگی مونده.

او می‌توانست فرشته‌ای را که در من بود، پرورش دهد.

اميدوارم دختر بچه درونم دوباره زنده بشه.

تمام غصه‌های روزم، شب به سراغم می‌آمد.

؛

هرگز به احساسی که نداشت، تظاهر نمی‌کرد.

من خیلی آدمِ (به راحتی میبوسمت میزارمت کنار) ای هستم.

و اما عزیز منِ، هنر رفتن و هیچ‌وقت برنگشتن داشته باش‌.