هیچکس اون آدمی که می‌گفت نبود.

تو مرا آزردی...
که خودم کوچ کنم از شَهرت،
تو خیالت راحت!!
میروم از قلبت،
میشوم دورترین خاطره در شب‌هایت
تو به من میخندی!
و به خود میگویی: باز می‌آید و میسوزد از این عشق ولی..
برنمی‌گردم، نه!
میروم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد..
عشق زیباست و حرمت دارد..

هرکس لازم باشد میماند،تقلا چرا

من امشب ی دور برا همه چیز گریه کردم
برای مامانم؛ بابام؛ رفیقم؛ درسم؛ زندگیم
کشورم؛ آیندم و
خودم؛ خودم؛ خودم؛ خودم...

نمیدونم،
ولی مطمعنم بخشی از وجودم همیشه بابتش ناراحت میمونه...