از تنهایی نترسید
از اینکه دایره اطرافیانتون کوچیک بشه نترسید
از اینکه با آدم ها کم رفت و آمد کنید نترسید یا کنار گذاشته بشید نترسید
از این بترسید که توسط ِآدم هایی احاطه بشید که دوزاری و بدرد نخورن
همینقدر صریح؛

دوزاری» کلمه مناسبیه برای ادم هایی که بلد نیستن
کی چطور رفتار کنن و چی بگن
و چه چیزی رو به زبون بیارن
نترسید اگه چارچوبتون رو حفظ کنید و طرد بشید

باور کنید آدم های حسابی فقط و فقط جذب ادم هایی میشن که سفت و محکم پای چارچوباشون میمونن

روزگار عوض شد،
زندگی از ما گذشت…
اما من و تو
هنوز همونیم....

فرناز هم از ایران رفت. ویزای کانادا رسید و کله‌فرفری خندان بالاخره رفت و رسید پیش یار دلخواه. و  فهمیدم یکی از قبیله‌ی ما کم شد، و یکی به جمع کسانی که قرار است بگوییم خلاص شد اضافه شد.
مهاجرت فقط دوری نیست، خالی‌شدن بسیاری از کلمات و رفتارها از بار معنایی معمول است.با این همه متاسفانه خوشحالم که او در جهانی امن‌تر زندگی می‌کند
برای هرکدام ما دوستان خیلی کمی مانده. اغلب دوستان من یا مهاجرت کرد‌ه‌اند، یا مرده‌اند، یا مثل خودم طوری در سیاهی زندگی خود غرقه شده‌اند که رمقی برای معاشرت ندارند. گاهی در طول هفته -جز موقع خرید و سرکار یا در کلاس‌ها - کلا حرفی نمی‌زنم. با همکارام حرفهای تایپی استیکری می‌زنم و خیلی وقت‌ها حس می‌کنم کلمات دارند از حافظه‌ام پاک می‌شوند و فقط در گوشی جریان دارم.

ما تماشاگر ویرانی روابط بوده‌ایم. عشق‌ها، دوستی‌ها، زندگی‌ها، آدم‌ها. همه‌چیز پیش چشم ما منقرض شد. حالا روح دایناسور اندوهگینی هستم که لب دره ایستاده و انجماد دشت را نگاه می‌کند، و می‌داند خودش هم جایی آن وسط‌ها تمام شده. گاهی تقلایی می‌کنم برای نزدیک کسی ایستادن، اما روان پریشان و جسم خسته‌ام امان نمی‌دهد. پس به تاریکی برمی‌گردم تا آواز غمگین نهنگی لال باشم با جنینی مرده در بطن.

آیا این زمستان تمام خواهدشد و من دوباره خواهم خندید ؟ من غریبه‌ی خسته‌ی گمشده‌

قلب قرمزی برای فرناز می‌فرستم رفیقِ رفته. سفر بی خطر. می‌دانم یک‌جای دیگر زندگی دوباره مرا حسابی می‌خندانی. ما هم که این‌جاییم، نگهبانان عدم. و قصه‌ای برای گفتن و دلیلی برای دلتنگ کردنت ندارم. اگر خواستی مرا در گذشته‌های نسبتا خوشایند به یاد بیاور...


#بَلوط

بر طلوع صبح چشمانت سلام

زندگی می‌کنم
در کانون زخمی
که هم‌چنان تازه است.

زندگی برای جبران رنج‌های بشر دو چیز به او داد، موسیقی و آغوش.

علی عزیز همیشه و هنوز من

از یاد نبر که از یاد نبردمت، از یاد نبر که باران شدم تو را و باریدم، از یاد نبر که شهر را به عطر تو عادت دادم بس که شال در خانه ام جامانده ات را در هوا رقصاندم به نیت شفای دل غمگین. از یاد نبر که پشت به همه جهان ایستادم و رو به تو، و هر که هر تیغی داشت فرو کرد به صحرای پهناور اطراف فقراتم، و من باز نگاهت کردم و خندیدم، خورشید شخصی من. از یاد نبر که وقت سنگسار ایستادی و نگاهم کردی و خون از پیشانیم آمد تا روی چشمم و تو را سرخ دیدم. از یاد نبر که در تمام اردیبهشت ها کمت آوردم و دنیا پاییز بود و تگرگ گلدانم را بوسید. از یاد نبر که بر تازیانه های دوری و بوسه های نوازش یکسان خندیدم، وقتی جهانم از صدای تو عاری شد. از یاد نبر از یاد نبردمت. هر بار کسی لبانت را نوشید، به یاد بیاور ترک لبانم را، وقتی در عطشی جان دادم که خالقش بودی. از یاد نبر که از یاد نبردمت.
حالا پرده در باد می رقصد، پنجره باز است، و هیچکس نمیداند دختری که چند ثانیه قبل پایین پرید چقدر برای تو دلتنگ بود...

#بَلوط

«مرد را می‌توان با زنی که دوست دارد شناخت؛
تصور کن! تورا با من بشناسند...»

جوانی ، جنگ، عاشقی، تصمیم
کندن و رفتن
نرسیدنها....

گاهی خوابت را می‌بینم
بی‌صدا
بی‌تصویر
مثل ماهی که در آب‌های تاریک لب می‌زند
و معلوم نیست
حباب‌ها کلمه‌اند
یا بوسه‌هایی از دلتنگی

اما بخاطر من از زندگی دست نکش