از این که دائم تو نوسانم در مواجهه با آدم‌ها ناراحتم.

عشق می‌کنم می‌بینم انقدر حالت با خودت خوبه و برای پیاده کردن ایده‌هات می‌جنگی. فوق‌العاده‌ای عزیزم.

خش افتادن رو چیزهایی که دوست دارم واقعا اذیتم می‌کنه و این روزها یه خش عمیقی افتاده رو زندگیم.

کدرم نسبت به تموم آدم‌های اطرافم. نباید باشم.

درصد مردستیزیم رسیده به بالای نوک بینیم.

آدم گَندی می‌شم گاهی.

انرژی زنانه my ass. من اون زن سلیطه وحشی‌ام و نوار بهداشتی آماده دارم برای فرو کردن تو حلق دیوث بعدی‌ای که بگه چته پریودی.

یهو متوجه تفاوت‌هات با بقیه می‌شی‌.

این دختره انقدر پرانرژی برون‌گرا و بامزه‌ست که نمی‌دونم چرا می‌پلکه دورم واقعا.

الان تنها چیزی که باید براش انرژی بذاری خودتی.

آشفته‌ و ناآرومم برای تورو در آغوش گرفتن.

کاش بفهمم دلیل این همه گارد گرفتنم مقابل آدم‌ها چیه. آروم باش عزیزم هیچ‌چیز انقدر اهمیت نداره.

آدم می‌تونه توی خونه خودشم گم بشه.

اگر نری هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه.

فکر می‌کردم عادت کردم ولی نه. این دهنی که داره پاره می‌شه پذیرفته ولی عادت هرگز.

صبح از سرما با لذت مچاله شدم زیر پتو که یهو آلارم خورد. حسرتش تا همین الان باهامه.

برای خودت کم نذار. برای خودت کم نیار.

این که آدم کمتر راجع به خودش و زندگیش حرف بزنه واقعا پوینت مثبتیه. کاش جدی‌تر بگیرم این داستان‌ رو.

تایم استراحتم بود بین پارت‌هایی که داشتم درس می‌خوندم و یهو یه پست تو صفحه اینستام اومد از یه بیزنس وومن ایرانی خارج از کشور. رندوم چندتا از پست‌هاش رو دیدم و یه لحظه فریز شدم. چقدر لایف استایل خوبی داره. چقدر چیز می‌دونه که من نمی‌دونم. چقدر دیدگاه و نگرش گسترده و عجیبی داره.

اصولا من آدم مقایسه‌گری نیستم و حواسم بود که این خانوم بیشتر از یه دهه با من تفاوت سنی داره ولی خب آدم‌ها از یه جایی شروع می‌کنن دیگه. نکته‌ی حائز اهمیت اینه که من کی می‌خوام شروع کنم؟ هرچقدر فکر می‌کنی که می‌دونی از کدوم سوراخ داری مداوم گزیده می‌شی بازهم سه چهارتا سوراخ رو نمی‌بینی و اتفاقا اصلیه همون‌جاست عموما.