مغزم یه داستان‌هایی می‌سازه که بعدش می‌شینیم من و خودش بهشون می‌خندیم.

روز جهانی بدون سوتینه. از آبان شروع شده ماهم ادامه دهنده باشیم به نظرم. خوش می‌گذره. کمپین آزاد سازی. هاه هاه.

از این که ادامه ندم می‌ترسم.

انقدر قشنگی که هربار می‌بینمت همه‌ی زیبایی‌های جهان به چشمم کوچیک می‌آد.

از آدم‌هایی که نمی‌ذارن بخوابم خوشم نمی‌آد‌.

یه نگاه به آسمون کردم و گفتم اگر دوستم داشتی یه کاری می‌کردی دیگه. بعد می‌خندم. باج به کسی نمی‌ده بزرگوار.

می‌گه انقدر زردی که انگار قراره فردا خورشید از درونت طلوع کنه. جمله‌ی احمقانه‌ی بامزه‌ای بود.

بیدار شدم دیدم عه. دلتنگم.

از این که دائم تو نوسانم در مواجهه با آدم‌ها ناراحتم.

عشق می‌کنم می‌بینم انقدر حالت با خودت خوبه و برای پیاده کردن ایده‌هات می‌جنگی. فوق‌العاده‌ای عزیزم.

خش افتادن رو چیزهایی که دوست دارم واقعا اذیتم می‌کنه و این روزها یه خش عمیقی افتاده رو زندگیم.

کدرم نسبت به تموم آدم‌های اطرافم. نباید باشم.

درصد مردستیزیم رسیده به بالای نوک بینیم.

آدم گَندی می‌شم گاهی.

انرژی زنانه my ass. من اون زن سلیطه وحشی‌ام و نوار بهداشتی آماده دارم برای فرو کردن تو حلق دیوث بعدی‌ای که بگه چته پریودی.

یهو متوجه تفاوت‌هات با بقیه می‌شی‌.

این دختره انقدر پرانرژی برون‌گرا و بامزه‌ست که نمی‌دونم چرا می‌پلکه دورم واقعا.

الان تنها چیزی که باید براش انرژی بذاری خودتی.

آشفته‌ و ناآرومم برای تورو در آغوش گرفتن.

کاش بفهمم دلیل این همه گارد گرفتنم مقابل آدم‌ها چیه. آروم باش عزیزم هیچ‌چیز انقدر اهمیت نداره.