اومدم بازار برای دختر خوشگله که من باشم کلی چیز میز بگیرم که یهو دیدم نشستم تو ماشین دارم می‌رم خونه درحالی که هیچ‌چیزی نخریدم. پناه بر خدا از من.

تو مرز بین چقدر نق می‌زنی و تو غر نزنی کی بزنه گیر کردم. نه حوصله‌ی آدم وارفته رو دارم نه توان هیچی نگفتن.

آدم می‌تونه بین صدها نگاه باشه و هنوز حس کنه هیچ‌کس نمی‌بیندش.

نشستم پای کارهام چون بالاخره زندگی نازکش خوبی نیست و به وقتش خیلی خوشگل می‌زنه تو ملاجت.

یه صدایی تو سرم می‌خونه مرا ببوس.

انگار امروز روز بهتریه.

می‌گه تو تنها کسی هستی که می‌بینم صبح‌ها انقدر انرژی داری و حتی می‌رقصی. هاه. مورنینگ پرسن خالص‌.

مغزم یه داستان‌هایی می‌سازه که بعدش می‌شینیم من و خودش بهشون می‌خندیم.

روز جهانی بدون سوتینه. از آبان شروع شده ماهم ادامه دهنده باشیم به نظرم. خوش می‌گذره. کمپین آزاد سازی. هاه هاه.

از این که ادامه ندم می‌ترسم.

انقدر قشنگی که هربار می‌بینمت همه‌ی زیبایی‌های جهان به چشمم کوچیک می‌آد.

از آدم‌هایی که نمی‌ذارن بخوابم خوشم نمی‌آد‌.

یه نگاه به آسمون کردم و گفتم اگر دوستم داشتی یه کاری می‌کردی دیگه. بعد می‌خندم. باج به کسی نمی‌ده بزرگوار.

می‌گه انقدر زردی که انگار قراره فردا خورشید از درونت طلوع کنه. جمله‌ی احمقانه‌ی بامزه‌ای بود.

بیدار شدم دیدم عه. دلتنگم.

از این که دائم تو نوسانم در مواجهه با آدم‌ها ناراحتم.

عشق می‌کنم می‌بینم انقدر حالت با خودت خوبه و برای پیاده کردن ایده‌هات می‌جنگی. فوق‌العاده‌ای عزیزم.

خش افتادن رو چیزهایی که دوست دارم واقعا اذیتم می‌کنه و این روزها یه خش عمیقی افتاده رو زندگیم.

کدرم نسبت به تموم آدم‌های اطرافم. نباید باشم.

درصد مردستیزیم رسیده به بالای نوک بینیم.