می‌خندی قلبم گرم می‌شه.

می‌دونی من فکر می‌کنم جامعه‌ی ما با آدم‌هایی که انتخاب می‌کنن متفاوت باشن مشکل داره به کل. انگار یه جور واکنش دفاعیه. هم‌رنگ و تو یه طیف باش با بقیه که ذهن من درگیر تفاوت‌های تو نشه. حرف من با بغلیم یکی باشه برای من سیف‌تر و مورد تایید‌تره انگار.

هورمون پر قدرت داره می‌تازونه.
خیر باشه واقعا.

من این خستگی جسمی رو می‌پرستم. کاش همیشه انقدر شلوغ باشم که فرصت نکنم به هیچ‌چیز فکر کنم حتی.

نحوه‌ی‌ حرف زدن با من خیلی مهمه. پس یاد بگیر باهام درست حرف بزنی.

تنها موجودی که امروز می‌تونه سر راه من قرار بگیره گربه‌ست. بقیه فاصله.

دلم می‌خواد چهار زانو بشینم وسط کلاس گریه کنم.

این حجم از کسونه واویلا بازی و دراما کویین بودن فقط می‌تونه کار هورمونام باشه.

کاش یکی من رو بشونه سر زندگیم واقعا.
همش بدو بدو‌.

یادم باشه ماگی که رد ماتیکم روشه رو پست کنم برات.

خدا حتی کار دشمن آدم رو هم به آموزش دانشگاه نندازه.

می‌گم شمایی که فرمون رو با یه دست می‌گیرین با اون دست بعدی چیکار می‌کنین؟ چرا من بلد نیستم.

می‌گه زندگی بهت یاد می‌ده بداهه‌ نواز خوبی باشی تا برنامه‌‌ ریز خوبی.

واسه‌ی خودم ددلاین مشخص کردم که وای اگر نگیره. به خاک و خون می‌کشم همه‌چیز رو. حالا ببین.

یه جوری شده تخمدون‌هام بیشتر از خودم نیاز به توجه دارن. شگفتا.

فقط تو بلدی نور رو حتی تو تاریک‌ترین حالتم ببینی.

می‌بوسمت.

نمی‌دونم چرا خودم رو لایق اتفاق‌های خوب و گنده‌ی بدون زحمت نمی‌دونم. برای دریافت هرچیزی لازمه دهن خودم رو سرویس کنم. وا.

نیاز به یه نیروی محرکه برای گریه دارم. انگار که هرچیزی که تا الان بوده هنوز کافی نیست.

کار این روزها از هورمون گذشته دیگه کم‌کم رو می‌اندازم به استرولوژی.

گاهی پیش می‌آد که اصلا آدم روشنی نیستم. کدرم. تیره و تارم. بی‌رحم و بدجنسم. از هیچ‌کس خوشم نمی‌آد و آدم‌ها برام اهمیتشون رو از دست می‌دن. می‌شم همون کرکتر منفی تو فیلم‌ها که قشنگن اما بی‌روح. معمولا هم دوست داشتنی نیستن. زخمی می‌کنم اما خب یادم می‌مونه کی من رو دید زمانی که ابدا دیدنی نبودم.