یه‌سری چیزها باید خیلی خاک بخوره که بهت نتیجه بده. الان زوده عزیزم. هنوز بلد نیستی قدر بدونی.

هرچی بیشتر میگذره بیشتر می‌فهمی که باید جایی باشی که دوسش داری.

می‌گه یه وقت‌هایی می‌ترسی ولی انجامش می‌دی. همین داستانت رو عوض می‌کنه.

فاصله اذیتم می‌کنه. انقدر نزدیکم باش که اون مژه‌ی کج و کوله‌ی آخر پلکت رو ببینم.

آدم خودش برای خودش نخونه و نرقصه باید چیکار کنه که زنده بمونه پس؟

زندگی رو تویی می‌بری که اهمیت نمی‌دی تو نگاه بقیه چجوری دیده می‌شی.

یه روز یه خونه‌ی جالب و با تراس جالب‌تر میگیرم برای خودم.

داشتم فکر می‌کردم‌ که زندگی چقدر به من بدهکاره وا. اصلا ببینید خیلی واقعا. زیاد.

تا حالا تو نگاه هیچ‌کس انقدر شفاف و بوسیدنی نبودم که توی نگاه تو. شگفتا واقعا.

دلم می‌خواد موهام رو نارنجی کنم بعد چتری بالا ابرو بزنم. تو چه پلنی برای آینده‌ت داری؟

من هنوزم به این فکر می‌کنم که
وقتی بزرگ شدم می‌خوام چیکاره بشم؟

یعنی خدا واقعا می‌دونست من چه کشمش واویلای ادایی هستم که داره با بی‌پولی کنترلم می‌کنه.

ببین تو مسخره کن ولی ترکیب کیف پول و سوئیچ ماشین من رو روانی می‌کنه. خیلی قشنگه اصلا.

راستش خیلی وقته که بعدا برام اهمیتی نداره. هرچی الان هست رو در می‌یابم واسه اون داستان هم همون بعدا وقت هست دیگه. چه کاریه.

من خودم یه پا اسطوره مقاومتم.

ویگن داره تو مغزم می‌خونه دیدی ای تنها امیدم؟

امروز بیدار شدم دیدم چقدر از همه‌چیز دورم.
از مورد علاقه‌هام دورتر.

هرچی دارم رو خودم برای خودم ساختم. حتی تموم چیزهایی که این جامعه و آدم‌هاش از من گرفته بود از همون بچگی. نمی‌دونم برای تو کافیه یا نه ولی کمه من برای خودم خیلی زیاده. شاید تو نمی‌تونی ببینی. شاید هم نمی‌دونم فقط مهم نیست‌. بالاخره یکی غیر از خودم متوجهش می‌شه. امیدوارم البته.

وقتی کودکی رو با ترس بگذرونی، بزرگسالی برات می‌شه تمرینِ امن بودن؛ به جای رشد کردن.