چقدر نیستم. هیچ‌جا و نه حتی کنار خودم.

آدمی‌زاده دیگه‌. یهو یه چیزهایی رو می‌خواد که قبلا نمی‌خواست.

اونی که تاریکی رو دیده بیشتر قدر نور رو می‌دونه.

همیشه یه ترسی ته دلم هست که می‌گه یه چیزی این وسط درست نیست. ناقصه‌. خالیه. یه چیزی که از من گرفتن و باید پس بگیرمش‌.

من خوبم. فقط خوشحال نیستم.
: روژین

باشه همه‌چیز درست می‌شه. با مغزی که مریض کردی می‌خوای چیکار کنی؟

فکر کردی نمی‌تونی؟ هاه. قراره بدتر از این‌ها رو هم بتونی عزیزم خبر نداری.

جسورانه‌ست که بپذیری اگر یه چیزهارو نداری چون جنمش رو نداشتی. خیلی باید بری جلو. باید زور بزنی.

جسورانه‌ست که بپذیری یه‌چیزهایی رو نداری چون حق تو نبودن. باید خیلی تلاش کنی و نشه تا بفهمی قرار نیست مال تو شه.

همه‌ی احساساتت اجازه‌ی بودن دارن، حتی اونایی که دوست‌شون نداری و برات دردناکن.

به رو نیاوردم ولی دوباره و بازهم غمگینم کردی.

تموم وقتی که داری حرف می‌زنی من تو ذهنم دارم می‌بوسمت.

این روزها چاق و سنگینن و من برای حمل کردنشون خیلی طفلکیم.

امیدوارم این حس مزخرفی که دارم بخاطر پی‌ام‌اس باشه. لطفاااا.

می‌گه اما هدف چیزی نیست که ثابت بمونه آدم‌ها همیشه یه چیز بیشتر می‌خوان.

راستش مدتیه حس خوبی به خودم و هیچ‌چیز ندارم. اگر همچنان من رو به زیبایی قبل می‌بینی اتفاق بزرگیه. ممنونم ازت.

یه‌سری چیزها باید خیلی خاک بخوره که بهت نتیجه بده. الان زوده عزیزم. هنوز بلد نیستی قدر بدونی.

هرچی بیشتر میگذره بیشتر می‌فهمی که باید جایی باشی که دوسش داری.

می‌گه یه وقت‌هایی می‌ترسی ولی انجامش می‌دی. همین داستانت رو عوض می‌کنه.

فاصله اذیتم می‌کنه. انقدر نزدیکم باش که اون مژه‌ی کج و کوله‌ی آخر پلکت رو ببینم.

آدم خودش برای خودش نخونه و نرقصه باید چیکار کنه که زنده بمونه پس؟