ابری‌تر از آسمون شهرتون منم عزیزم من.

انقدر گیر و کدرم که می‌تونم سه لیتر اشک بریزم.

به حدی رقصیدم که سه قدم به فرسودگی نزدیک‌تر شدم.

همه رمان بلند رو نصفه ول می‌کنن من رمان کوتاه. رابطه‌م با قصه‌هایی که زود تموم می‌شن خوب نیس.

اون قسمت از تختم که جای توئه این روزها یخ‌ زده‌تره عزیزم.

می‌گه زندگی یه رنجه و تو به این رنج من معنا می‌بخشی.

درسم رو نگرفتم هی تکرار می‌شه.

کاش وقتی از یه نفر عصبیم زندگی انقدر دلیل برای عصبی‌تر شدن ازش رو بهم نده. مدارا کردن بیشتر از این سخته عزیزم متوجه بشو.

چقدر نیستم. هیچ‌جا و نه حتی کنار خودم.

آدمی‌زاده دیگه‌. یهو یه چیزهایی رو می‌خواد که قبلا نمی‌خواست.

اونی که تاریکی رو دیده بیشتر قدر نور رو می‌دونه.

همیشه یه ترسی ته دلم هست که می‌گه یه چیزی این وسط درست نیست. ناقصه‌. خالیه. یه چیزی که از من گرفتن و باید پس بگیرمش‌.

من خوبم. فقط خوشحال نیستم.
: روژین

باشه همه‌چیز درست می‌شه. با مغزی که مریض کردی می‌خوای چیکار کنی؟

فکر کردی نمی‌تونی؟ هاه. قراره بدتر از این‌ها رو هم بتونی عزیزم خبر نداری.

جسورانه‌ست که بپذیری اگر یه چیزهارو نداری چون جنمش رو نداشتی. خیلی باید بری جلو. باید زور بزنی.

جسورانه‌ست که بپذیری یه‌چیزهایی رو نداری چون حق تو نبودن. باید خیلی تلاش کنی و نشه تا بفهمی قرار نیست مال تو شه.

همه‌ی احساساتت اجازه‌ی بودن دارن، حتی اونایی که دوست‌شون نداری و برات دردناکن.

به رو نیاوردم ولی دوباره و بازهم غمگینم کردی.

تموم وقتی که داری حرف می‌زنی من تو ذهنم دارم می‌بوسمت.

این روزها چاق و سنگینن و من برای حمل کردنشون خیلی طفلکیم.