اصلا یه جور عجیبی صبح‌ها همه‌چیز قشنگه.

اصلاً کی اهمیت می‌ده؟! زندگیت رو بکن، اون پیام ریسکی رو بفرست، گریه کن، عاشق شو، حذف کن، اشتباه کن، همه‌اش جزئی از مسیره.
: نور

چقدر هندل کردن این روزها برام سخته. حتی بدون این که چیز سختی وجود داشته باشه.

بگو سپاس برای پروردگار.

چرا انقدر متفاوتی تو نگاه من؟

حس می‌کنم یه نفر با ناخن داره دیواره‌های مغزم رو می‌خراشه. همین‌قدر حساس و آسیب پذیرم این روزها.

به چی باید پناه برد؟

حالم از این داستان بهم می‌خوره.

یه چیزی وایساده اون گوشه‌ی رینگ داره با پوزخند نگاهم می‌کنه. عصبی می‌شم. ناراحتم. دور شو ازم چاقال.

حوصله‌م صفر، اما صبرم صد.

ابری‌تر از آسمون شهرتون منم عزیزم من.

انقدر گیر و کدرم که می‌تونم سه لیتر اشک بریزم.

به حدی رقصیدم که سه قدم به فرسودگی نزدیک‌تر شدم.

همه رمان بلند رو نصفه ول می‌کنن من رمان کوتاه. رابطه‌م با قصه‌هایی که زود تموم می‌شن خوب نیس.

اون قسمت از تختم که جای توئه این روزها یخ‌ زده‌تره عزیزم.

می‌گه زندگی یه رنجه و تو به این رنج من معنا می‌بخشی.

درسم رو نگرفتم هی تکرار می‌شه.

کاش وقتی از یه نفر عصبیم زندگی انقدر دلیل برای عصبی‌تر شدن ازش رو بهم نده. مدارا کردن بیشتر از این سخته عزیزم متوجه بشو.

چقدر نیستم. هیچ‌جا و نه حتی کنار خودم.

آدمی‌زاده دیگه‌. یهو یه چیزهایی رو می‌خواد که قبلا نمی‌خواست.

اونی که تاریکی رو دیده بیشتر قدر نور رو می‌دونه.