هی بهش فکر می‌کنم لبخند می‌زنم. دیوونه.

از آدم‌هایی که یهو من رو تو شرایط کنترل نشده‌ای می‌ذارن متنفرم.

مشکل اینه که فکر می‌کنی یه چیزی می‌تونه تا ابد خوشحالت بکنه ولی نه عزیزم معلومه که نه.

عرضه داشتن خیلی مهمه. حالا عرضه‌ی هرچیزی رو.

سکوت صبح رو با هیچ‌چیزی عوض نمی‌کنم.

یه سری آدم‌ها انقدر خوش قلبن که این حجم از قشنگی رو باورم نمی‌شه.

از زندگی انداختی مارو عزیزم.

درود به ترکیب بربری و چای معطر.

حس می‌کنم بدنم خالی کرده و نیاز داره تو بغل تو غش کنه عزیزم.

می‌گه باید یه جوری بخوابی که انگار فردا روز بهتریه.

صبر کردن سخته وقتی یه سمت داستان تو باشی ولی خب می‌ارزی عزیزم.

حواسم هست که حواست بم هستا.

آدم متوجه می‌شه کجا خونه‌ش نیست.

به زور خودم رو کندم که از خونه بزنم بیرون. به زور.

نامناسب و رنجور و هیولام.

داستان اینطوری ادامه پیدا کنه پنیک ایز کامینگ قطعا.

می‌گفت آیا کسی رو داری که بعد از خراب شدن همه‌چیز بهش برگردی؟ نمی‌دونستم چی باید بگم. عجیب بود.

ناامیدی نه. امیدواری پاره پوره‌ت می‌کنه.

اصلا یه جور عجیبی صبح‌ها همه‌چیز قشنگه.

اصلاً کی اهمیت می‌ده؟! زندگیت رو بکن، اون پیام ریسکی رو بفرست، گریه کن، عاشق شو، حذف کن، اشتباه کن، همه‌اش جزئی از مسیره.
: نور