خیلی بی‌رحمانه‌ست که تو اوج نوسانات هورمونی وقتی کوچیک‌ترین چیزها تبدیل به هیولاهای گنده می‌شن از من انتظار زیستن داشت.

حس می‌کنم خالق آسمون داره با یه لبخند عمیق نگاهم می‌کنه و من واقعا خوشحالم.

می‌ترسیدم ولی انجامش دادم. حالم بد شد می‌خواستم جا بزنم ولی ادامه دادمش. و حالا عمیقا از خودم ممنونم که این چالش رو رد کردم. سه امتیاز برای تو عزیزم.

شجاع کسی نیست که نمی‌ترسه، کسیه که می‌ترسه و بازم انجام می‌ده.

خیلی کار دارم ولی جوری زندگی می‌کنم انگار یه سالی میشه که مردم.

این احساس معلق بودنه رو نیستم ابدا. با یه صفر و صدی این بازی‌ها رو نکن دیگه عزیز من.

این داستان از چشم افتادنه آدم‌ها هم واقعا ترسناکه. چه کردی با اون همه علاقه‌ای که بهت داشتم احمق؟

هی بهش فکر می‌کنم لبخند می‌زنم. دیوونه.

از آدم‌هایی که یهو من رو تو شرایط کنترل نشده‌ای می‌ذارن متنفرم.

مشکل اینه که فکر می‌کنی یه چیزی می‌تونه تا ابد خوشحالت بکنه ولی نه عزیزم معلومه که نه.

عرضه داشتن خیلی مهمه. حالا عرضه‌ی هرچیزی رو.

سکوت صبح رو با هیچ‌چیزی عوض نمی‌کنم.

یه سری آدم‌ها انقدر خوش قلبن که این حجم از قشنگی رو باورم نمی‌شه.

از زندگی انداختی مارو عزیزم.

درود به ترکیب بربری و چای معطر.

حس می‌کنم بدنم خالی کرده و نیاز داره تو بغل تو غش کنه عزیزم.

می‌گه باید یه جوری بخوابی که انگار فردا روز بهتریه.

صبر کردن سخته وقتی یه سمت داستان تو باشی ولی خب می‌ارزی عزیزم.

حواسم هست که حواست بم هستا.

آدم متوجه می‌شه کجا خونه‌ش نیست.