دلم تهران می‌خواد باتو.

ولی خب تو همیشه بلدی یه کاریش بکنی.

هشتاد و هشت درصد علت افسردگی و ناخوشیم توی خونه موندنه. روزی که تو خونه می‌مونم جز افسردگی و سردرگمی و حال بد؛ چیزی رو تجربه نمی‌کنم.

دنیا کوچیکه ولی نه انقدری که تورو توی مسیرم قرار بده. جالبه نه؟

تو روز اول پریودی لب مرز فروپاشی بودم که یه خبر خوب تلپی افتاد تو بغلم. الان ده دقیقه‌ست نان استاپ دارم های های گریه می‌کنم. آروم بگیر زن.

دوباره رفتم تو حالتی از ابهام. گیج و کرختم.
اگر بازهم همه‌چیز خراب شد چی؟

از صبر کردن برای هرچیزی خسته شدم. چرا هیچ‌وقت لقمه‌ی آماده گیرم نمی‌آد؟

تایم زیادیه خیالبافی نکردم. راستش دیگه هیچ‌چیز به اندازه‌ی واقعیت حسی رو در من ایجاد نمی‌کنه.

نمی‌تونم درحالی که حس می‌کنم سی و هشت چاقو دارن رحمم رو پاره می‌کنن رفتار خوبی داشته باشم. نمی‌تونم آدم خوبی باشم. فقط دور شو.

خیلی بی‌رحمانه‌ست که تو اوج نوسانات هورمونی وقتی کوچیک‌ترین چیزها تبدیل به هیولاهای گنده می‌شن از من انتظار زیستن داشت.

حس می‌کنم خالق آسمون داره با یه لبخند عمیق نگاهم می‌کنه و من واقعا خوشحالم.

می‌ترسیدم ولی انجامش دادم. حالم بد شد می‌خواستم جا بزنم ولی ادامه دادمش. و حالا عمیقا از خودم ممنونم که این چالش رو رد کردم. سه امتیاز برای تو عزیزم.

شجاع کسی نیست که نمی‌ترسه، کسیه که می‌ترسه و بازم انجام می‌ده.

خیلی کار دارم ولی جوری زندگی می‌کنم انگار یه سالی میشه که مردم.

این احساس معلق بودنه رو نیستم ابدا. با یه صفر و صدی این بازی‌ها رو نکن دیگه عزیز من.

این داستان از چشم افتادنه آدم‌ها هم واقعا ترسناکه. چه کردی با اون همه علاقه‌ای که بهت داشتم احمق؟

هی بهش فکر می‌کنم لبخند می‌زنم. دیوونه.

از آدم‌هایی که یهو من رو تو شرایط کنترل نشده‌ای می‌ذارن متنفرم.

مشکل اینه که فکر می‌کنی یه چیزی می‌تونه تا ابد خوشحالت بکنه ولی نه عزیزم معلومه که نه.

عرضه داشتن خیلی مهمه. حالا عرضه‌ی هرچیزی رو.