دائما دارم کلنجار می‌رم. با هرچیز و ناچیزی که عموما انگار بزرگتر از قواره‌ی منن و نمی‌دونم مشکل از منه که زیاده‌خواه و گنده پسندم یا صرفا فقط تو زندگی‌های ما باید برای دریافت کوچیک‌ترین چیزها انقدر وحشیانه رنده بشی.

از شدت خشم و ناراحتی تموم عصب‌های بدنم تو انقباض و تشنجن درحالی که دیشب از شدت سرخوشی یه دور با ابرهای سیروس و استراتوس ملاقات داشتم.

این آدم‌هایی که براشون حد و مرز تعیین می‌کنی و در جواب می‌گن وا قرن بیست و یکه جهان تغییر کرده و از این داستان‌ها واقعا عجیبن. چون قرن بیست و یکه باید شلوار مارو بکنی چاقال؟

هیچکس اونقدر قوی نیست که هیچ نیازی نداشته باشه. "وابسته بودن" بخشی از انسان بودنه.

یکی از نشونه‌های بزرگسالی اینه که دیگه وویس‌هایی که می‌دی رو مجددا گوش نمی‌دی.

پی‌ام‌اس. تف بهت هورمون بی‌پدر.

ناراحتم. مگه خوشگل‌ها قرار نبود فقط برقصن؟

از اینجا که منم سه قدم مونده تا دوباره گند بزنم.

تقصیر من نیست. ذاتا موجود به این خوشگلی نمی‌تونه مقصر باشه. واقعا آنقدری که در شان منه پرستیده نمی‌شم و این آدم‌ها بیشتر از این نمی‌تونن ثابت کنن که بی‌لیاقت هستن. هاه.

از آدم‌هایی که یه چیزی می‌گن صرفا فقط یه چیزی گفته باشن اصلا خوشم نمی‌آد.

واقعا حالم از این عوضی‌های به درد نخور خودخواه بهم می‌خوره. دیوانه‌ها.

چقدر یه عده‌ی زیادی از آدما خسته کننده شدن جدی. همه‌ی رفتارا، استایلا، سبک زندگی، علایق و سلایق و حتی قیافه‌هاشون هم شبیه هم شده.

خیلی بامزه‌ای که فکر می‌کنی ترس‌هام رو به روم بیاری ناراحت می‌شم. احمق کم‌عقل.

من دارم با پدر در اومده‌ام این روزهارو ادامه می‌دم، در حالی که می‌دونم قراره روز به روز همه چیز سخت‌تر هم بشه.

سگ طوسیه اعصابم با سگ سیاه افسردگیم مدام به پر و پاچه‌ی هم می‌پیچن. چقدر ناراحتم. طفلکیم. عصبیم. چقدر خستم. آه.

درست رفتار کردن رو یاد بگیرین. این همه بی‌محتوا بودن از کجا می‌آد؟

این که یه نفر در مقابل بی‌ادبی شما رفتار خوبی از خودش نشون می‌ده نه ازتون می‌ترسه نه از نابلد بودنشه بلکه انقدر بالغه و کرکتر قوی داره که با این که می‌تونه متقابلا توهین بکنه ترجیح می‌ده محترمانه رفتار کنه. یکم از این جهان سومی بودنت فاصله بگیر ایرانی. همه‌جا که چاله میدون نیست عزیزم.

یه جایی هم هست که هر دوتا دستت رو بردی بالا و تسلیمی اما زندگی همچنان با تمام توان می‌کشدت لای چرخ‌دنده‌هاش.

در ادامه‌ی این حرف باید بگم که فرق «شوخی» با «بی‌احترامی» رو یاد بگیرید. شوخی اگر سالم باشه و از روی دوست داشتن باشه، نه تنها احترام رو حفظ می‌کنه، بلکه رابطه رو زنده و قوی نگه می‌داره. ولی وقتی یکی می‌خنده و فرد مقابل توی خودش فرو می‌ره، حرفی که زده شده شوخی نیست؛ بلکه بی‌احترامی در قالب شوخیه.

امروز برام نریده بودن. هیچ‌جا. هیشکی.

مهم نبود باتو بهم چی می‌گفتن.