همه‌ش خودم رو ناامید می‌کنم.

به خودم می‌گم «ناامیدم نکن عزیزم. دووم بیار و ادامه بده؛ به خاطر همه‌ی روزهایی که باهم رویاشو دیدیم.»

خیلی سخته ولی داری انجامش می‌دی. همین قدرت توئه عزیزم.

Only مسیج واریزی can fix me.

آره. یه تایم طولانی سخت می‌گذره ولی یهو یه اتفاقی می‌افته و همه‌چیز به طرز عجیبی رقیق می‌شه.

وقتی مجبور می‌شی یه کاری رو بکنی اون زمان می‌فهمی چه چیزهایی ازت بر می‌‌اومد و از نتونستن می‌ترسیدی.

می‌گه یه وقت‌هایی باید به خاطر همین روزهایی که بدون هیچ اتفاقی گذروندی هم شکرگزاری کنی. دیدم عه. چقدر درست می‌گه.

وقتی بپذیری می‌ترسی می‌ری دنبال راه‌حل می‌گردی. ولی وقتی نمی‌خوای بپذیری شروع می‌کنی به تحقیر کردن خودت. فرقش اینه.

زندگی برای اثبات توانایی‌هات تورو وارد بازی‌های عجیبی می‌کنه.

تفاوت تو با بقیه اینه که چیزهایی رو درون من می‌بینی که راجع بهشون با هیچ‌کس حرفی نزدم.

نه ناراحتم نکردی. ناامیدم کردی عزیزم.

آدم بی‌کیفیت و روتین نادرست پوستت رو خراب می‌کنن. از هردو دوری کن عزیزم.

یه سوال جدی دارم. آدم سالما کجان؟! چجوری می‌شه پیداشون کرد؟!
: Mobina

هر چقدر چیزی رو جدی‌ بگیری زندگی بیشتر سر شوخی رو باهات باز می‌کنه.

آدم‌ها رو از نقشی که تو ذهنت بهشون دادی بکش بیرون. و اون‌ها رو جوری ببین که واقعا هستن.

قبلا می‌ترسیدم اگر خراب کنم چی می‌شه؟ الان عاشق اینم خراب کنم ببینم واقعا چی می‌شه.

ناراحتم. انگار کتونی سفیدهام گلی شده. چشم عروسکم افتاده. جاکلیدیم گم شده. شیشه عطرم شکسته. یه چیزی از من نیست که نمی‌تونم برگردونم سرجاش. کلافه و نافرمم‌.

من خیلی مهربون و نایس و قشنگم واقعا.
ماشالا ماشالا.

افتاده دنبال من ببینه کجای راه رو اشتباه می‌رم بگه ببین داری گند می‌زنی. آره چاقال گند می‌زنم تورو هم می‌زنم دیگه چی.

برق رو وصل کن احمق. نمی‌بینی دارم می‌رقصم؟