Dünyanın dəyişim sürəti inanılmazdır

Son həftələr ABŞ-İsrailin İranı vurmaq planlarının ləğv olunması, gücü çatmaması və ya ləngiməsi barədə çox xəbərlər “sızdırılır” nüfuzlu ABŞ mediası tərəfindən.
Mənə sanki hansısa mümkün zərbənin sürpriz elementini qoruması üçün edilən məlumat kirliliyi yaratmaq cəhdi kimi gəlir bunlar. Zərbə olduqda bunun gözləniməz anda gəlməsi üçün. Bunun üçünsə həftələr və ya aylar lazım ola bilər. Ki, rəqib tam rahatlaşdığı an hərəkətə keçəsən.

Yaxın bir neçə gündə (və ya sabah) İran-İsrail gərginliyində eskalasiya gözlənilir. Əvvəl də gözlənildiyi kimi, danışıqlar nəticə vermir. İran nüvə iddialarından, təbii olaraq, əl çəkmir. Qarşı tərəf də kompromisə getmir.

ABŞ-ın Bağdaddakı səfirliyi az qala keçilməz qala kimidir. Oranı ABŞ təxliyyə edirsə, vəziyyət ciddidir.

Bütün işarələr İsrailin İrana hücum edəcəyini göstərir. Artıq şübhə qalmayıb kimi görünür. Yaxın bir neçə gündə bu baş verə bilər. Tək alternativ ehtimal İranı son bir dəfə masada razılığa gətirmək üçün güc göstərisi və mesaj ötürmə ola biləcəyidir, lakin İranın hansısa yeni güzəştə gedəcəyi ehtimal daxilində görünmür, uzun illərdir. Olsa çoxdan olardı.

Dünən təxmin etdiyim kimi, Kurilla İsrailə bu şənbə günü səfər edəcək. 🤔

Dəhşət

Rəqib tam rahat olub yatdığı an yuxuda bütün rəhbərliyi öldürdülər. İran necə reaksiya versin onu belə bilmir.

İranın göndərdiyi dronlar çatana yaxın raket zərbələri olacaq. Buna görə əsas cavab zərbəsini 1-2 saata gözləmək olar hələ.

İran hələ yeni ordu rəhbərliyi qurur. Qurtarsın cavab verəcək… Biabırçılıq.

Yaxın 1-2 ildə İranın nüvə silahını sınaqdam keçirdiyini görərik belə getsə. 2018də Trump JCPOAdan çıxmasa bunlar heç biri olmayacaqdı.

Təbriz dayanmadan vurulur. Üzə çıxan hazır raketləri vururlar belə görünür.

Həm 5 ildir İsrail İranı vuracaq, əksi imkansızdır deyirdim, həm də hələ də son 1 gündə yaşananların reallığını dərk etməkdə çətinlik çəkirəm. Ağlasığmazdır.

Yəqin ki, hədəfdə son olaraq İslam İnqilabını devirmək var. Bu hədəfə nail olsalar sonra sırada Türkiyə olacaq. Açıq qarşıdurma riski hələ yaxın illərdə real görünmür. Amma İranın vurulması da bir il içində olmayıb. Böyük geopolitik planlar onillər çəkə bilər. Əsas məsələ bundan sonra Türkiyənin region siyasətində atacağı addımlardır. İsrailə nə qədər qarşı çıxacaq, Suriyada nə qədər genişlənməyə çalışacaq və s (bir-birinin ayağını tapdalamaq). İsrailin atacağı addımlar önəmli deyil, çünki onlara onsuzda nəsə deyən yoxdur, ürəkləri nə istəsə edə bilərlər.

İranın Hörmüz boğazını bağlamağı, hələki, real görünmür.

1) Hörmüz ABŞ-dan çox Çin üçün önəmlidir. Və İran Çinə o qədər zərər verəcək addımdan, hələki, çəkinəcək.

2) Əsas neft tankerləri Omana aid olan sulardan keçir. İran Hörmüzü bağlasa Oman sularını da işğal etmiş olur və Körfəz Əməkdaşlıq Şurası (GCC) ölkələrinə müharibə açmış kimi bir şey olacaq. Buna da hələki gedəcəyi real görünmür.

3) Öz iqtisadiyyatı daha da çökər

4) ABŞ-ın birbaşa müdaxiləsinə tam əsas verəcək.

Nəzərə alsaq ki, Fordow hələ vurulmayıb, yəqin ki, İsrail oraya ABŞ-la birlikdə hücum edəcək.

Netanyahu: Tramp açıq şəkildə bizdən hücum etməməyimizi xahiş edərək (bilərək ki biz zərbə endirəcəyik), İrana qarşı sürpriz elementinə nail olmağa kömək etdi.

¯\_(ツ)_/¯

Məqaləni original şəkildə paylaşıram, istəyən chatGPT və ya google vasitəsilə istədiyi dilə tərcüməsini oxuya bilsin.

Hazırda davam edən münaqişələrdə və ya baş verən hadisələrdə mənə həmişə maraqlı olan baş verən ümumi hadisələr və ya onsuzda hamının izlədiyi xəbərlər, videolar yox, çox da izlənilməyən amma sahəsinin ən yaxşıları olan professorların (istər müharibə elmləri, istər siyasi elmlər, istərsə də nüvə enerjisi mütəxəssisləri və ya aviasiya ekspertləri və s) fikirləri olub.

Son günlər daha çox İranın artıq özü üçün tək çıxış yolu olan nüvə silahı proqramının, zənginləşdirdiyi uran ehtiyatlarının taleyi və perspektivləri barədə oxuyuram. Bu yazıda axtardığım suallar və axtardığım cavabların bir qismini tapa bilmişəm

__________________

Dr Ian J Stewart, 14 June 2025



Much is currently being written about the consequences of Israel’s military action in Iran. The conflict certainly carries  monumental importance that deserves careful analysis. However, as of today, the 14th of June, only one thing matters and world attention should focus on this question: What’s happening with Iran’s 60% enriched uranium? Right now, more than 400 kgs of material – enough for perhaps 10 weapons – is outside of international oversight. Iran could convert this material into 90% HEU within a couple of days. Attention needs to focus on ensuring this material is not diverted to weapons use. 
Highly enriched uranium is one of the two main types of material that can be used in nuclear weapons and was the material used in the bomb dropped on Hiroshima. There, 64 kilograms of uranium enriched to 80% were used in a crude nuclear weapon that was so simple that it didn’t even need to be tested. Today, Iran would likely favor a more complex design using a smaller quantity of more highly enriched uranium.
For the coming days, what matters most is the amount that is already enriched to 60%, which is a quantity of at least 408.6 kg.[1] That would be enough just under 10 quantities of 25 kgs of HEU as each quantity would be produced from 43.75 kg of 60% enriched uranium. 
While Iran’s broader stockpile of uranium matters in the weeks and months ahead, what matters in the days and weeks ahead is the 60% material. Once uranium has already been enriched to 60 % U-235, taking it the rest of the way to 90 % requires only a few percent of the separative work needed to go from natural uranium (≈0.7 % U-235) to 60 %. Assuming Iran requires 25kg at 90% enrichment to make each nuclear weapon, the math does not look good. Iran could convert one cascade at Fordow to produce 90% HEU to produce 25kgs of 90% HEU in 21 days. Since Iran has 7 cascades, it could also produce 25 kgs of 90% HEU in as little as 3 days. [2]
It’s important to note that the exact amount of fissile material required and the level of enrichment are variable based on bomb design. Iran could opt for a design that requires a lower level of enrichment or a smaller quantity of material – or both. That in turn relates to weapon delivery considerations. Still, since Iran could put a nuclear weapon in a truck and drive it to Israel, these considerations should be secondary at this point. 
The problem is this. As of 13th July, we do not know where Iran’s stocks of 60% enriched material are or what is being done to it. The majority of the material was apparently stored at the Esfahan nuclear facility, with smaller quantities presumably also stored or in process at the now destroyed Pilot Fuel Enrichment Plant at Natanz and the Fordow Enrichment Plant, where enrichment to 60% takes place. Prior to the 13th, IAEA inspectors on the ground had regular access to that material. With the bombing campaign in full swing, the IAEA has not verified that the material is still there. Inspectors also have not verified that Iran is not enriching to 90% HEU at the Fordow site or that material has not been diverted from Fordow. Iranian officials appear to have indicated that material has been moved from Fordow.