بی‌بی نتانیاهو
هم تأیید کرد که ترامپ به دنبال توافق است اما تا رسیدن به اون اهداف حملات ادامه خواهد داشت:

'با پرزیدنت ترامپ صحبت کردم و‌ باور داره که میشه از دستاوردهای جنگ‌ برای رسیدن به اهداف آن از طریق یک توافق بهره برد.
توافقی که منافع ما رو در بر بگیره ... به هر حال هنوز به حمله ادامه میدیم و از منافع اسرائیل محفاظت می‌کنیم.'

معاون اول قوه قضاییه در اظهاراتی فعالان اطلاع‌رسانی را به «دروغ‌پراکنی و انتشار اخبار جعلی» متهم کرد و تهدید کرد این افراد همراه با کسانی که در شرایط کنونی با طرف‌های درگیر #جنگ با ایران همکاری می‌کنند، با برخورد قاطع و بدون هیچ‌گونه ارفاق قانونی مواجه خواهند شد.

وی همچنین از رسیدگی به پرونده افراد بازداشت‌شده در جریان #اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ خبر داد و گفت: برخی از پرونده‌ها منجر به صدور حکم قطعی شده و در حال اجرا هستند و طی روزهای گذشته هم چند مورد اجرا شد که در این خصوص نیز اطلاع‌رسانی می‌شود. هیچ ارفاقی مشمول محکومان این پرونده‌ها نمی‌شود.


نوبت طناب دار تو و امثال تو بزودی فرا میرسه...
تیر برق و خیابان
#نبرد_آخر
#انتقام

🔴جمهوری اسلامی بیشتر از سرباز و ستوان٫ سردار کشته داده

بعد از جنگ ۱۲ روزه؛ جمهوری اسلامی باگ اطلاعاتی و امنیتی بیشتری داشته

حکم اعدام «کاملیا» لازم‌الاجرا شده!
این بچه فقط ۱۸ سالشه...
#کاملیا_نظری

صدای قهرمانان وطن باشیم.

اورشلیم پست نوشت:
استقرار و ورود نیروهای آمریکایی طبق برنامه پیش می‌رود.

استقرار فعلی:

۲۵۰۰ تفنگدار دریایی
۲۰۰۰ ملوان
۳۰۰۰ چترباز
۳ کشتی آبی-خاکی

#تهران: حمله امروز به ساختمانی در منطقه ی «#نارمک» به ویرانی آن و ساختمان های پیرامونی انجامید.

ترور کدام چهره ی رژیم!
دوشنبه ۳ فروردین‌ماه ۱۴۰۵

‏کاوه مدنی، “فعال محیط زیست” که با گلشیفته رفته بود نوبل نرگسو بگیره، میگفت سبزه نوروز محیط زیستو نابود میکنه ولی از شهر موشکی یزد چیزی نگفت.

‏پیش از آغاز جنگ، شش سناریو، به ترتیب احتمال، برای فرجام منازعه ترسیم شد: (1) انهدام سیستماتیک، (2) تسلیم، (3) فروپاشی فرسایشی، (4) تغییر رژیم، (5) تله توسیدید و (6) مصالحه. اکنون سه سناریوی با کمترین احتمال، بلاموضوعند، احتمال سناریو چهارم دچار فروپاشی بُرداری شده، سناریوی پنجم به واقعیت جاری تبدیل شده است و سناریو ششم در جایگاه آف‌رمپِ سناریوی 5 قرار گرفته. مسئله، دیگر سناریوهای متفاوت نیست بلکه توالی وقایع است:
واقعیت میدانی جاری (تله توسیدید) - انهدام قریب به ۷۰ درصد از پلتفرم‌های پرتاب موشکی ایران رقم خورده ، امواج حملات کماکان استمرار دارد، اما از تواتر و حجم آتش کاسته شده است. در مقابل، ایران با هدف قرار دادن پایگاه‌های ایالات متحده در شش کشور حوزه خلیج فارس، مهیب‌ترین شوک به زنجیره تأمین انرژی از زمان بحران دهه ۱۹۷۰ را کلید زده است.
به این منوال، واشنگتن در تله تصاعد بحران (Escalation Trap) خودساخته گرفتار شده است؛ الزاماتِ حفظ اعتبار بازدارندگی ایجاب می‌کند که هر موج پدافندی/آفندی با موج بعدی تداوم یابد؛ نرخ مصرف ذخایر تسلیحات نقطه‌زن به سطحی رسیده که هشدار استراتژیست‌های پنتاگون را برانگیخته است؛ شرکای ائتلاف منطقه‌ای در حال جذب ضربات تلافی‌جویانه ایران بر پیکره زیرساخت‌های حیاتی خود هستند؛ و تصاعد هزینه‌های مالیِ این کارزار، فاقد نقطه پایان مشخص است. واشنگتن با اهداف اعلامی وارد میدان شد، اما اکنون دریافته که «تقلیل ظرفیت نظامی» ایران یک مقوله است و «تحمیل یک راهکار سیاسی» چالشی ماهیتاً متفاوت.
مسیر خروجِ عملیاتی (مصالحه استراتژیک) - این سناریو نه به معنای گذار دموکراتیک (مدل سئول ۱۹۸۷) است و نه یک راه‌حل نظامیِ صرفاً تراکنشی (Transactional). بر خلاف نظر عموم تحلیل‌گرها، پراگماتیسم در ساختار جمهوری اسلامی، قائم به شخص یا محصور در سپاه پاسداران نیست؛ بلکه یک مختصه ساختاری است که در عرضِ فراکسیون‌های متعدد جریان دارد: از (1) فرماندهان سپاه که منطق انطباق‌پذیری را لازمه بقا می‌دانند و (2) کارگزاران امنیتی-اطلاعاتی که برآوردی واقع‌بینانه از سطح تهدید دارند، تا (3) تکنوکرات‌های اصلاح‌طلبی که بهای مادی انزوای استراتژیک را درک می‌کنند و (4) بازیگران نهادهای حاکمیتی که قادرند به هرگونه توافقی، مشروعیت نهادی و بنیادین ببخشند.این یعنی یک آف‌رمپ برای ترامپ با چهار مکانیزم مختلف وجود دارد که فعال‌سازی هر یک در زمان و تحت نوع فشار مشخصی قابل حصول است.
تقاطع منافع هر یک از این طیف‌ها می‌تواند به مثابه مکانیسمی برای حصول یک مصالحه عمل کند؛ توافقی که سیستم را به میزان کفایت برای تضمین بقا تعدیل می‌کند، بی‌آنکه مستلزم دگرگونی ماهوی آن باشد. مجموع این چهار مکانیزم آف‌رمپ، به لحاظ ساختاری حدود 6 ماه فرصت اجرا دارد لذا با توجه به زمان و تعدد مکانیزم، اجرای این آف‌رمپ، احتمال بسیار بالایی را به خود اختصاص می‌دهد.
اما از آنجایی که اِعمال فشارِ مبتنی بر اجبار، کاتالیزورِ امکان‌پذیریِ این آف‌رمپ است، ادامه آن طی چند ماه، عامل اضمحلال ظرفیت نهادیِ مورد نیاز برای اجرای آن نیز هست. لذا استمرار طولانی‌مدت فشار برای این آف‌رمپ، پیش‌شرط‌های تحقق آن را مستهلک می‌سازد و منجر به زایش سناریوی جدید می‌شود:
تجزیه دوفاکتوی سرزمینی به حوزه‌های نفوذ - این سناریو به معنای اعلان استقلال رسمی نیست؛ بلکه مکانیسم محرکِ آن فرسایش ظرفیت حاکمیتی (Institutional Overload) است. همزمان با تمرکز مطلق هسته مرکزیِ قدرت بر بقا در برابر کارزار عملیاتی، ظرفیت آن برای کنترل و اعمال حاکمیتِ همزمان بر جبهه‌های پیرامونی مضمحل می‌شود.
جنبش‌های مخرب که تحت عنوان اتنیک سال‌ها به فعالیت مشغولند و هر یک از خطوط پشتیبانی خارجی متمایزی برخوردارند و از منظر تاریخی توسط خطوط عملیاتی داخلیِ نظامی مهار می‌شدند در خلأ ژئوپلیتیکِ ایجادشده فعال می‌شوند. نکته اساسی اینجاست که این جبهه‌ها الزامی به هماهنگیِ تاکتیکی یا پیروزی نظامی ندارند. استراتژی آن‌ها صرفاً حفظ موجودیت در شرایطی است که تمرکز هسته مرکزی به جبهه‌های دیگر معطوف است.
در این میان، حامیان خارجی خلأ حاکمیتی را پر می‌کنند: ایالات متحده و اسرائیل در محور غرب، جمهوری آذربایجان و ترکیه در محور شمال غرب، دولت‌های خلیج فارس در محور جنوب غرب و جنوب، و پاکستان در جنوب شرق. خروجیِ این فرایند، یک ساختار سیاسی است که حاکمیتِ اسمی خود را بر هسته مرکزی حفظ می‌کند در حالی که پیرامون آن در عمل توسط موزاییکی از تشکیلات مسلح و شبکه‌های نفوذِ نیابتی اداره می‌شود؛ در واقع پیاده‌سازیِ دکترین سوریه، در جغرافیایی چهار برابر وسیع‌تر. فعلا، احتمال این پیامد، متوسط-پایین است.

اما این متغیر، تابعی مستقیم از استمرار زمانیِ وضع جاریست و تجزیه سرزمینی نیازمند تصمیم عامدانه هیچ‌یک از بازیگران نیست؛ بلکه در نقطه‌ای که هزینه پیشگیریِ آن، از ظرفیت باقی‌مانده هسته مرکزی فراتر رود، به یک جبر استراتژیک بدل می‌شود.
تکلیف سناریو چهارم (تغییر رژیم) چیست؟ این سناریو اکنون به مثابه یک بُردار مستقل، دچار فروپاشی شده است. ضریب وقوع این سناریو از ابتدای آغاز جنگ با شیب تصاعدی در حال سقوط است. علت بنیادیِ این افول، عدم همگراییِ متغیرهای ضروری برای یک گذار اصیل است: اعم از ریزش نخبگان حاکم، انشقاق در سازمان رزم، بسیج شبکه‌ای توده‌ها و شناسایی و حمایت بین‌المللی. سپاه پاسداران به جای فروپاشی، در حال انسجام همه‌جانبه حول یک «هسته بقامحور» است. اعتراضات مدنی هرچند جاریست، اما فاقد زیرساختِ نهادی برای ترجمه فشار میدانی به انتقال قدرت سیاسی است. تغییر رژیم (در صورت وقوع) نه به عنوان یک مسیر تکاملی مستقل، بلکه صرفاً به عنوان پیامد ثانویه‌ی سناریوی جدیدالظهورِ تجزیه‌ی دوفاکتو می‌تواند رخ دهد.
‎#پاينده_ایران

‏توییتم شاید دیده نشه اما سعی میکنم خلاصه ایی از وضع داخل بگم!
۲۵روز از قطعی نت میگذره!!
هر گیگ اینترنت بالای ی تومنه!!
در داخل دستگاه پروپاگاندای این اوباش و سیرکای شبانه شون،هر چند کم تعداد و حقارت بار و با حفاظت اوباش مسلح و موتوری به راهه و عرعر میکنن با بلندگو!
مردم ازشون متنفرن و هر چا ببینن این اوباشو مسیرشونو عوض میکنن!!
بچه بسیجیای ۱۴-۱۵ساله رو تو ایست های بازرسی گذاشتن!
در مدارس و بیمارستانا به زور(با مدیرهای مدرسه و ریاست بیمارستان ها درگیر شدن وومجبورشون کردن همکاری کنن) سپاهیا و خانواده هاشون و ادوات جنگی رو جا دادن!
مردم فقط یک نگرانی دارن:پایان جنگ بدون سقوط کامل این نظام و رها شدن به حال خود با این تروریست های آخرالزمانی!!
باید پروپاگاندا و نمادهاشون نابود بشه(صدا سیما و تجمعاتشون و..)باید بترسن از اومدن تو خیابون!!
شرایط برای حضور مردم تو خیابون مهیا بشه!
فکری برای قطعی نت و این خفقان کرد!!
باز تکرار میکنم ج ا در هر شکل و شمایلی باید بره!!این خواسته ی مردم ایرانه!
‎#جاویدشاه
‎#DigitalBlackOutİran