‏بدان‌گونه که‌ت هست بنمای روی!

«اصحابِ جزوه» رو به دوربین کرده و با سوگندهایی غلیظ اصرار می‌کنند که پیرو طریقتِ پادشاهی‌خواهی‌اند، درحالی‌‌که جزوه‌شان مانیفستِ جمهوری‌طلبی است.

مرا یاد خوان چهارمِ رستم می‌اندازد. پیرزنی جادو با چهره مبدّلِ دختری زیبارو به نزد رستم می‌رود تا او را بفریبد:
بیاراست رُخ را بسانِ بهار
وگر چند زیبا نبودش نگار
برِ رستم آمد پر از رنگ‌وبوی
بپرسید و بنشست نزدیکِ اوی

رستم ناآگاه از جادو بودنِ زن با وی نوشیدن آغاز می‌کند:
ندانست کاو جادویِ ریمَن است
نهفته به رنگ اندر، اهریمَن است

تا نام خدا را برای سپاس بر زبان می‌آورد، جادویِ پیرزن باطل می‌شود:
چو آواز داد از خداوندِ مهر
دگرگونه‌تر گشت جادو به چِهر
سیَه گشت چون نام یزدان شنید
تهمتن سبک چون در او بنگرید
بپرسید و گفتش چه چیزی بگوی
«بدان‌گونه که‌ت هست بنمای روی!»

ناظر به وضعِ ما این ایستادنِ بر موضع «مشروطه‌خواهی» معادل با نامِ خداست که روی جادوان جمهوری‌طلب را سیه می‌کند.