نحوه ساخت سه‌راهی
مناسب برای انفجار و تخریب در مراکز حکومتی و محل اختفای مزدوران، مسلح در خیابان هستیم.

نحوه ساخت آسان و کم هزینه #دودزا

نیترات آمونیوم (کود سفید کشاورزی)

وسیله جالبیه 😉😉
با هم به اشتراک بذارید شاید یکی خواست درست کنه این روزا استفاده کنه 😉😉
❌فقط باهاش یهویی پرنده ها و یا حیوانات رو نزنیدااا❌
فقط مخصوص وحشی ها ساخته شده

🔵 ساخت پرچم شیروخورشید

#یک_پرچم_یک_ملت_یک_پادشاه
#ایران_را_پس_میگیریم

Make It For Defense
برای دفاع از خود
➖➖➖
📲پادگان آموزشی ایرانبانان مبارز... دفاع مشروع یک اصل بین المللی پذیرفته شده است.
👇

یه سلاح واقعا مرگبار.

🛑افشاگری بانو لیلا قلی خانی گنجه
زندانی سیاسی مشروطه خواه

برای اولین بار از ظلم داخل بند توسط عوامل حکومتی پرده بر میدارد.

پخش این کلیپ برای هر ایرانی واجب است

🔥#تقدیم به سروران با ارزش نیاخاک مقدس🔥

افشاگری یک خانواده دادخواه درباره محبوبه رمضانی (مادر پژمان قلی پور)

بخوانید 🔻

‏🚨افشاگری یک خانواده دادخواه درباره محبوبه رمضانی (مادر پژمان قلی پور)

می‌خواهید بدانید آخر تمام این داستان‌ها (بانوی آوازه خوان، دختر علوم تحقیقات، دختر دفاع شخصی و …) چه می‌شود؟
نمونه‌ای از عاقبت جریان‌هایی که توسط شبکه اینترنشنال،‌ علی‌نژاد، بی‌بی‌سی و شبکه مربوطه مهندسی شده‌اند را ببینید.👇

محبوبه رمضانی، مادر پژمان قلی‌پور، با وجود افشای ماهیت پروژه‌های «دادخواهی» امثال علی‌نژاد و اسماعیلیون و جدایی دیگر دادخواهان از اینگونه پروژه‌ها، همچنان با آنها همکاری دارد.

محبوبه رمضانی اخیراً قانونی (از فرودگاه با در دست داشتن پاسپورت) از ایران خارج شده و به آلمان رفته.

دو روز پیش در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۴، سعید دامور برادر وحید دامور، از کشته شدگان آبان ۹۸ با انتشار ۱۲ ویدیو در صفحه اینستاگرم خود به افشاگری درباره محبوبه رمضانی پرداخت.

سعید دامور در این افشاگری به حمله‌ها، توهین‌ها، تهدیدها و اتهامات محبوبه رمضانی به خانواده دامور اشاره می‌کند و از همکاری رمضانی با علی‌نژاد و پروژه‌های او می‌گوید.
سعید دامور از محبوبه رمضانی می‌پرسد که چطور با ادعای داشتن حکم قضایی توانسته از مرزهای هوایی ایران خارج شود. و چطور با ادعای اینکه همسرش یک کارگر است توانسته هزینه سفر به آلمان را فراهم کند.

ببینید شبکه زنجیره‌ای آپوزیسیون فیک چطور از دادخواهی، مبارزه و احساسات عمیق و خالص، که ریشه در خون و درد ملت دارد،
نتیجه کار اینها چیزی نیست جز اختلاف، تضعیف جنبش‌های مردمی و سرخوردگی و ناامیدی ملت.

هرجا که پای این شبکه در میان باشد آخرش همین می شود و همین!

کلیپ بالا مجموعه ۱۲ ویدیوی منتشر شده توسط سعید دامور در اینستاگرم است.

منبع:
instagram.com/p/DDZtHVvOO3F/‎

وحید دامور در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۹۸ با شلیک ۲ گلوله توسط نیروهای امنیتی نظام کشته شد.

‎#علینژاد_کاسب_خون

سقوط قصاب دمشق: برندگان و بازندگان
بدون کمک جمهوری اسلامی، اسرائیل ممکن نبود بتواند یکی از سرسخت‌ترین و دیرپاترین دشمنان عرب خود را به خاک سیاه بنشاند

امیر طاهری
جمعه ۲۳ آذر ۱۴۰۳ برابر با ۱۳ دِسامبر ۲۰۲۴ ۱۰:۳۰


در سال ۱۹۴۸ میلادی، اندکی پس از اعلام استقلال اسرائیل، ارتش‌های پنج کشور عرب به دولت نوپای یهودیان حمله کردند. این سرآغاز نبردی بود که تا امروز ادامه دارد. همانطور که می‌شد انتظار داشت، خنثی‌ کردن ارتش‌های متجاوز مصر، اردن هاشمی، لبنان، سوریه و عراق به‌سرعت در راس اولویت‌های اسرائیل قرار گرفت. لوی اشکول جانشین داوید بن گوریون، اولین نخست‌وزیر اسرائیل، تاکید کرد که «ما باید اعراب را هر چند گاه یک‌بار، به دندان‌سازی ببریم و دندان‌های آنان را بکشیم!»

در طی هفت دهه گذشته و پس از چندین جنگ کوچک و بزرگ، می‌توان گفت که دندان‌های موردبحث کشیده شده‌اند. مصر و اردن هاشمی با نظارت آمریکا و از راه مذاکرات، با اسرائیل صلح کرده‌اند و دیگر خطری برای موجودیت آن کشور به شمار نمی‌روند. اما سه کشور دیگر یعنی لبنان، سوریه و عراق با دخالت یک بازیگر دیگر به دندان‌سازی کشانده شدند و بی آنکه در جنگ با اسرائیل شکست خورده باشند، ارتش خود، یعنی قابلیت آزاررسانی به دولت یهود، را از دست داده‌اند. این بازیگر، جمهوری اسلامی در ایران، به رهبری آیت‌الله روح‌الله خمینی و جانشین او آیت‌لله علی حسینی خامنه‌ای است که در طی نزدیک به ۳۰ سال، موفق شد ارتش‌های لبنان، سوریه و عراق را عملا خنثی کند و با ایجاد دولت در دولت، هر سه کشور را در مسیری نامعلوم قرار دهد.

هشت سال جنگ با عراق و پس از آن دو جنگ دیگر عراق با ائتلاف بزرگ به رهبری ایالات متحده آن کشور را از ردیف دشمنان فعال اسرائیل خارج کرده است. مناطق کردنشین عراق از ربع قرن پیش دارای مناسبات تنگاتنگ با اسرائیل هستند. دولت بغداد نیز با آنکه هنوز رسما با اسرائیل رابطه برقرار نکرده است، به طور غیررسمی با آن کشور در ارتباط است. جمهوری اسلامی با ایجاد چهار گروه مسلح مزدور حشدالشعبی، نجبا، حزب‌الله و عصائب اهل الحق مانع بازسازی ارتش ملی عراق به صورت تنها نیروی قانونی مسلح شده است.

در لبنان، جمهوری اسلامی با تاسیس حزب‌الله، نه‌تنها ارتش لبنان بلکه تمامی ساختار دولتی آن کشور را به سطح اشباح سرگردان تنزل داده است. لبنان دیگر نه‌تنها خطری جدی در سطح نظامی نیست، بلکه خود نیز تبدیل شده است به سرزمینی بی‌دفاع.

در سوریه، قیام ملی ۲۰۱۱ میلادی می‌توانست با سرنگونی نظام خانواده اسد آن کشور را در مسیر بازسازی به شکل یک دولت نیرومند و متکی به مردم قرار دهد و در نتیجه دست‌کم در درازمدت، خطری برای اسرائیل باشد. در آنجا نیز جمهوری اسلامی با دخالت نظامی، خرج میلیاردها دلار و از ۲۰۱۴ به بعد با کشاندن روسیه به جنگ داخلی سوریه، مانع از آن شد که آن کشور بازسازی شود. یک نتیجه دخالت جمهوری اسلامی نابودی ارتش سوریه بود. دیروز سرلشکر حسین سلامی، فرمانده سپاه پاسداران در جمهوری اسلامی، تلویحا پذیرفت که در لحظه سقوط بشار الاسد، سوریه فاقد یک ارتش به معنای واقعی بود. افسران و سربازان سوری حاضر نبودند حتی برای حفظ دولت خود بجنگند، چه رسد به اینکه خطری برای اسرائیل باشند.

موفقیت جمهوری اسلامی در نابودی دولت و ارتش سوریه به اسرائیل امکان داد که با بیش از ۵۰۰ حمله هوایی، تاسیسات زیربنایی سوریه را در هم بکوبد یا به عبارت دیگر، دندان‌های سوریه را برای آینده‌ای قابل‌پیش‌بینی بکشد. بدون کمک جمهوری اسلامی، اسرائیل ممکن نبود بتواند یکی از سرسخت‌ترین و دیرپاترین دشمنان عرب خود را به خاک سیاه بنشاند.

با این اوصاف آیا نمی‌توان گفت که آقایان خمینی و خامنه‌ای دانسته یا نادانسته، در خدمت اسرائیل بوده‌اند؟

نکات دیگری نیز هست که بر احتمال دادن پاسخ مثبت به این سوال می‌افزاید.

نکته اول: جمهوری اسلامی موفق شد تا ایران را که در ۱۳۵۷ دوست اعراب به شمار می‌رفت، به‌سرعت به صورت دشمن شماره یک اعراب درآورد. در ۱۳۵۷، حتی لیبی و یمن جنوبی کمونیست هم که سال‌ها با ایران دشمنی کرده بودند، در مسیر عادی‌سازی مناسبات خود با تهران قرار گرفته بودند. امروز اما به هر کشور عربی که سفر کنید و بپرسید کدام کشور را تهدیدی برای خود می‌دانید؟ پاسخ این خواهد بود: جمهوری اسلامی در ایران.

نگاه به ایران به‌عنوان دشمن یا تهدید شماره یک سبب شد که بیش از نیمی از اعضای اتحادیه عرب از جمله سازمان آزادی فلسطین رسما یا عملا اسرائیل را به رسمیت بشناسند و در بعضی موارد، مناسبات تنگاتنگ با دشمن دیروز خود برقرار کنند.

@AmirTaheri4

نکته دوم: شکل گرفتن جمهوری اسلامی‌ــ در جای ایرانی که نیرومندترین و مطمئن‌ترین شریک و دوست دموکراسی‌های غربی به شمار می‌رفت‌ــ به‌عنوان صادرکننده تروریسم و دشمن غرب، به اسرائیل امکان داد تا نقش ایران دیروز را از آن خود کند. این عبارت که «اسرائیل خط مقدم دفاع از دموکراسی و جهان آزاد است»، هم در اروپای غربی و هم در ایالات متحده، شنوندگان فراوان دارد.

پیش از پیدایش جمهوری اسلامی، هیچ دولتی در واشینگتن حاضر نبود مانند امروز برای اسرائیل چک سفیدامضا صادر کند. امروز اما پرزیدنت جو بایدن به‌صراحت می‌گوید: دفاع از اسرائیل دفاع از ایالات متحده است! برای توجیه این نظر، یک اشاره به جمهوری اسلامی کافی است؛ نظامی که با اقدامات تروریستی در ایالات متحده و تقریبا تمامی کشورهای اروپای غربی و با هارت‌وپورت درباره «صدور انقلاب» و تبدیل کاخ سفید به حسینیه، نقش لولوخورخوره را بر عهده گرفته است.

نکته سوم: لولوخورخوره اسلامی همچنین به قدرت‌های غربی امکان داده است که کل منطقه خاورمیانه را به صورت بزرگ‌ترین بازار خرید اسلحه بازتعریف کنند. حتی مصر از نان شب خود می‌زند تا تازه‌ترین جنگنده‌های فرانسوی را بخرد با این ادعا که حضور جمهوری اسلامی خاورمیانه را در خطر می‌افکند. در حالی که خود جمهوری اسلامی نه‌تنها فاقد نیروی هوایی است، بلکه قابلیت دفاع از فضای آسمانی خود را نیز ندارد.

نکته چهارم: موفقیت آقایان خمینی و خامنه‌ای در تبدیل ایران به یک کشور فقیر، منزوی و بحران‌زده نیز به معنای بیرون نگاه داشتن ایران از همه برنامه‌ها برای بازسازی موازنه قدرت‌ها در خاورمیانه است. نتیجه کار افزودن بر اهمیت دیگر قدرت‌های محلی به‌ویژه ترکیه و اسرائیل است‌. دو کشوری که علی‌رغم مشاجرات عاشقانه گاه‌به‌گاه، در همه زمینه‌هاــ از جمله در تسریع سقوط رژیم جنایتکار اسد‌ــ همکاری نزدیک داشته و دارند. البته روسیه نیز در جریان سقوط اسد، شریک فعال آن دو کشور بود.

بسیار خوب، آیا اکنون می‌توان برندگان و بازندگان از سقوط از اسد را مشخص کرد؟ در حال حاضر، نظر عمومی تحلیلگران این است که نخستین برنده در این ماجرا مردم سوریه هستند و نخستین بازنده جمهوری اسلامی است.

اما اگر از این نخستین نظر بگذریم، احتمال دیگری شکل می‌گیرد؛ احتمالی که تجربه تاریخی اخیر در چندین کشور نمایانگر آن است. در افغانستان، سقوط دولت کمونیستی دکتر نجیب‌الله با شادمانی عمومی روبرو شد، اما نتیجه آن ۱۰ سال جنگ داخلی میان گروه‌های اسلام‌گرا و پس از آن پیدایش القاعده و سرانجام تسلط طالبان و پس از حمله آمریکا، ۲۰ سال برزخی و در پایان، بازگشت طالبان بود.

در عراق، حمله ائتلاف جهانی و سقوط صدام حسین بزرگ‌ترین مانع در راه حرکت عراق به سوی دموکراسی را از میان برد، اما نتیجه پیدایش خلافت اسلامی و یک دهه جنگ داخلی و سرانجام تبدیل دولت بغداد به یک پوسته خالی با دخالت جمهوری اسلامی و اندک‌اندک ورود ترکیه به‌عنوان یک سهم‌خواه از خوان یغما بود.

از دید تحلیلگران، یک برنده دیگر از سقوط اسد اسرائیل است. اما در اینجا نیز یک نگاه دوم می‌تواند احتمال دیگری را ترسیم کند. تردید نیست که اسرائیل با نابودی زیربناهای نظامی سوریه، به‌ویژه کارخانه‌های ساخت سلاح شیمیایی، امنیت خود را تقویت کرده است. اسرائیل همچنین بخشی از بلندی‌های جولان را که نتوانسته بود در جنگ‌های پیشین تصرف کند، با یک حمله برق‌آسا ضمیمه کرده است.

با این حال، در صورت تبدیل سوریه به یک سرزمین بی‌دولت و پیدایش مجمع‌الجزایری از پایگاه‌های کوچک و بزرگ تروریستی در آن کشور، اسرائیل ممکن است با دشمنان تازه‌ای روبرو شود که برخلاف دشمنان کلاسیک با سلاح‌های سنتی، می‌توانند ارتش کلاسیک اسرائیل را به برزخ جنگ‌های محدود و تروریستی بکشانند. در آن صورت، اسرائیل که نشان داده است در جنگ کلاسیک شکست نخواهد خورد، ناچار خواهد بود تا دکترین دفاعی خود را در جهت رویارویی با جنگ‌های غیرمنظم بازسازی کند.

بعضی تحلیلگران ترکیه را نیز در ردیف برندگان قرار می‌دهند. این‌ بار نیز در اولین نگاه، می‌توان این تحلیل را پذیرفت. ترکیه اکنون بخشی از مناطق مرزی سوریه را عملا ضمیمه کرده است. با سقوط اسد، بازگشت بیش از ۴۰۰ شرکت ترک که در حلب سرمایه‌گذاری کرده بودند، محتمل به نظر می‌رسد. همچنین ترکیه می‌تواند بخش بزرگی از صادرات نفتی سوریه را با همکاری ایالات متحده به خود اختصاص دهد. از این مهم‌تر، نیروهای ترک و متحدان جهادی آنان در سوریه، نیروهای حزب پ‌کاکا، گروه مسلح کرد که ۴۰ سال جنگ علیه ترکیه را در زندگینامه خود دارد، از مرز سوریه و ترکیه دور نگاه داشته شده‌اند. وضعیت کنونی به ترکیه و متحدان جهادی‌اش در سوریه امکان می‌دهد که پ‌کاکا را برای همیشه از صحنه حذف کنند.

@AmirTaheri4