🎶℘‌ آٍوٰٰٖاًّـےٍٕ نـےٖٖ ℘‌🎶

باید امشب بنویسم شب نفرین‌شده را
در سرم باز کنم غدّه‌ی چرکین‌شده را

مثل گنجشکِ لبِ پنجره خیسم امشب
گریه‌ای هست که باید بنویسم امشب

قرص هی می‌خورم و در سر من بی‌اثر است
گریه‌ای هست که از طاقت من بیشتر است

منم و نقطه ی پایان! همه چی نیستی است
گریه‌ای هست و به جز آن، همه‌چی نیستی است

در دلم، در بدنم، یک غم بی‌اندازه‌ست
سال‌ها رفته ولی داغ کماکان تازه‌ست

توی یک گریه ی ممتد متوقف شده ام
در دل خاطره ای بد متوقف شده ام

هرچه درمی‌روم از ذهنِ سراسر دردم
به همان نقطه‌ی ویران‌شده برمی‌گردم

می‌روم رو به عقب توی زمانی معکوس
وحشتِ دیدن کابوس میان کابوس!

به شبی از همه‌ی تن‌ها، تنهایی‌تر!
به شبی از کمد بچه، هیولایی‌تر!!

به شبِ ضجّه‌زدن با چمدانی در دست
به شبِ «درد» که هر جور بخوانی، درد است!

در سر باغ، فقط ترس تبر بود آن‌شب
دل به‌جا مانده و تن فکر سفر بود آن‌شب

رفتم و قطع نشد گریه‌ی مادر هرگز
برنگشتیم به آن بوسه ی آخر هرگز

ترک کردم خودم و آن غم سنگین‌شده را
خاک نفرینیِ نفرینیِ نفرین‌شده را

بعدِ آن، یأس پرنده‌ست به دنبال سقوط
کلمه نیست، سکوت است...سکوت است...
سکوت

بعدِ آن نه اثری از غم و نه خوشحالی‌ست
خلاء محضم و انگار جهانم خالی ست

بعدِ آن قصه به پایان خودش نزدیک است
شب محضم، همه‌ی زندگی‌ام تاریک است

منم و غربت و یک گوشیِ خامو‌ش‌شده
مردگی‌کردنِ یک اسم فراموش‌شده

منم و چند شب و روز فقط بیداری
کشتنِ ثانیه‌های لزجِ تکراری!

منم و بغض جهان توی دلی سنگی‌تر
منم و کشتن دلتنگی و دلتنگی‌تر

منم و حسرت و نفرت که به هم آلوده‌ست
خانه‌ای دور که یک زخم قدیمی بوده‌ست

خاطراتی که لهم کرد که بر بادم باد
مردگی‌کردنِ در غربت را یادم داد

دور انداختم آخر دل غمگین‌شده را
حسرت دیدن آن خانه‌ی نفرین‌شده را

رفتم از فرط تشنج به تب از تخت به سقف
زل زدم روز و شب و روز و شب از تخت به سقف

آمدم از وسط ابر به گنداب فرود
«من ملک بودم و فردوس برین جایم بود»

رنج تبعید شدن توی دل آدم ماند
قرص خوردم که فراموش... ولی یادم ماند! ↓

خانه‌ی با جسد و زندان، آذین‌شده را
خاک نفرینیِ نفرینیِ نفرین‌شده را

همه ی هستی من،حسرت و آه است فقط
آسمان همه جا رنگ سیاه است فقط...

سید_مهدی_موسوی ..

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

🔥3

40 views14:43