امشب انقدر لواشک دارم ک تا چند روز میتونم از خوشحالی بمیرم.

درست است که زندگی بسیار غم‌انگیز و بیهوده است؛
اما تنها چیزی است که ما داریم.

دیگه زندگیِ رویایی نه؛
تمامِ آرزوم تجربه‌ی دوباره‌ی یک زندگیِ معمولیه.

من اژدهایی شدم که بهم بگی نمی‌تونی بحران رو هندل کنی همونقدر خنده‌داره که به خورشید بگی نمی‌تونی بتابی. ناراحت نمیشه. نمی‌خنده. می‌تابه چون کارش همین بوده و هست و خواهد بود تا وقتی که بمیره.

تو این pms یک جوری صبور و مهربونم که خودم تعجب کردم.
چت شده زن، تو الان باید همه رو پاره کنی.

یادش بخیر یه زمانی قرار بود دنیا رو عوض کنیم.

۱۰ امتیاز برای من که با این حالم بلند شدم اومدم باشگاه💆🏻‍♀

روزای اخر pms هم اینطوریه که تمامِ بدبختیای زندگیت هجوم میارن سمتت و نمیدونی برای کدومشون اول بشینی گریه کنی.

گاهی آدم به دنبال خودش می‌گردد؛ میان تمامِ
صدا و تصویر، که شاید کسی پیدا شود تا ناگفته‌های
دلش را بگوید، آنچه را خودش نتوانسته بگوید.

عکسای جلسه دفاع دوستامو که میبینم منم دلم اونهمه گل میخواد.

درواقع تنها انگیزه‌م واسه فارغ‌التحصیل شدن، هدیه گرفتنِ اونهمه گله:(

اثرِ بیماری و تست دارویی رو سلول‌های مغزیِ نمونه‌های من خیلی دقیق و تمیز دقیقا برعکسِ چیزی که تو بقیه‌ی مقالات ادعا شده رو دارن نشون میدن.
این پروژه یا قراره یه کشف بزرگ بشه، یا یه شکستِ فاجعه بار برام رقم بزنه:)))

بگو چرا دیگه پرواز نمیکنی؟
تو که زیباترین پروانه‌ای..

بهت قول میدم یه شبِ سرد، میریم دریا و تا صبح رو کنار آتیش میشینیم و با هم حرف می‌زنیم و حرف می‌زنیم، از چیزایی که تاحالا واسه هیچکس نگفتیم.