درمانی برای زندگیِ خاکستریم پیدا نکردم و آنقدر بی‌درمان و لاعلاج بود که عفونت کرد ، چرکی شد و مسیرِ مقابلمو تاریک کرد؛روحمو مریض و پر از چرک کرد و جوری به بی‌دارویی و به درمان نداشتن عادتم داد که من دیگه به مریضیِ درونم ، به خط خطی بودنِ افکارم به حرف های زخم زننده خود نمی‌گفتم مریضی می‌گفتم عادت و این عادت تبدیل شد به شخصیتِ من اما شخصیت ها تغییر می‌کنند آن هم بمرور یا معجزه ای رخ می‌دهد یا بهتره گفت زمینه معجزه را فراهم میکنیم گاهی دلیل تغییر یک چیز یا یک جاست اما دلیل من او بود و تمام.

امسال هم همچون رهگذری بود با درد و غم هایش ، سالِ جدید برمی‌خیزد و چیزهای تازه ای به همراه دارد؛ گل های شکوفا شده نمایان شده اند و باز هم گل من میانِ آن ها میدرخشد و نورانیست باز هم همان گلِ گیاهیست که تمامِ درد هارا از میان می‌برد و محو می‌کند و گویی مسیح او را همانند فرشته ای بی بال به آغوش من سپرده" به برکتِ چشمانت قسم تو معشوق من نیستی
تو امتدادِ منی در تنی دیگر" از پرستیدنت نخواهم دست کشید تا زمانی که در این دنیا نفس خواهم کشید.