صدای قهقه و خنده‌هایش در گوش‌هایم می‌پیچید یا به وجودم رخنه کرده بود.
میان بغض هایی غوطه ور بودم که روزی از همان گریبانِ بغض آلود ، صدای خنده‌هایی که دلیلشان همان ستاره خاموش بود شنیده می‌شد.
برخورد دو ستاره به یکدیگر ؛ جانی که جانِ جانانِ جان آفرین را هم می‌گرفت.
تکرار نشدنی بود ، تکه‌های هر یک از آنها به گوشه‌ای از کیهان سفر می‌کرد؛ آیا این سفرها می‌توانست آن سوپرنوآ ی عظیم را به دل سیاهی تبعید کند؟! کدام سیاهی می‌توانست با نور آن دو ستاره و برخوردشان مقابله کند؟!
یکی اختر برف و دیگری اختر آتش بود ، برخوردشان اشتباه ولی زیبا بود.
زیبایی که بهایش خاکستر شدن هر دویشان بود؛ خاکسترهایی که تلفیقی ز برف و آتش بودند ، همان خاکسترهایی با ارزشی جاودانه ، که حالا میان غبارهای دیگر و اخترک های دیگری گم گشته بودند.
اختر برف و سرما استخوان شکن بود و اختر آتش هر سو که زبانه می‌کشید می‌سوزاند و گذر می‌کرد ؛ تا همان روزی که برخورد به اختر برفی ، خاکستر شدند .
اگر عشقی میانشان بود ، همان عشق خاکستری که باقی مانده از همان خیانت آفریده‌ها به خالقشان بود.
و هر دو گناهی نابخشودنی را مرتکب شدند ، قاضی سرنوشت بار دیگری حکم کرد ؛ حکم می‌کرد که اخترها غرق در کیهان و تکه پاره‌هایشان شاهد برخوردهای دیگر اخترک‌ها باشند ؛ سفرشان تا ابدیت ادامه داشت به امید آن روزی که بخشیده شوند و خاکستری بودنشان معنا و ارزش پیدا کند.

گـر تـوࢪا طلـب کـردم ز خـدا ؛ خشمگـﯧـن شـد ، نکـند معـشـﯡق خـدا هـم باشـۍ؟

نـه معشـﯡق و عُشـاق نـکڼے تـو به خـدایت طلـبـے ، مـن همـان طالـبِ تــﯡ ؛ آن خـداۍ عاشـقِ بنـډه دلـش میـباشـم!

شاهزاده فلورانس .

تو ؛ همان تویی که عطر لاوندر ها و لیلیوم ها به رایحه ی تنت غبطه میخورند!
تو همان آرزوی مُحال همه که در خاطراتم جاودانه شدی..همان بار آخری که میانمان تنها یک نگاه شکل گرفت ، چشمانت غربتِ با چشمانم را عربده میکشید.

مگر من چه کردم به جز مُردن برایت ؟ که دلت آرام نگرفت و بار دیگری هم جانم را گرفتی جانم به قُربانت؟!

دلی دادم ، دلم را بردی و دلداده ای شد یک دلِ بی رمقُ دلباخته.
دلبُرده ی دلربای دل برافشان ناز من ، دلبُرده ی تاریکِ دل دزدیده ی روحم مشو!
چون چنین قاتل شدی ، چِشمِ چشمه شد چموش و چهچه بلبل شکست و شد ، غمی غمباده بر غمگویی خود شد همان غمگینِ غمناک سیاه چشمِ غمگینت.

اگر فرهاد تو بودم اگر شیرین من بودی به موهایت قسم یک پیچِشَش بر دور انگشتم محکم تر از یک بیستون میبود‌ ، که آواره بر سرِ فرهادهِ دلداده ؛
گُنَه کاران ز عشقِ فرهاد و شیرینش آوار کردند یک قله را بر سرِ آن عشقِ دلداده‌.

از دین و مذهب ها برایت میگویم که هیچکدام مقدس تر از نگاهت نیست.
از آفرینش و نقش و نگار هایش برایت میگویم که هیچکدام رنگین تر از لبخندت نیست.
از دریا و امواجش برایت میگویم که موهایت در مقابلش معنای جاودانگی و زیباییست‌.
از افسانه ها برایت میگویم ؛ که هیچ اسطوره و شعر و حدیثی مانند سخنانت زرین نیست.

تورا روبروی مقدس و مقدسات هر خدایی خدایِ خود مینامم ، تورا تقدیس میکنم حتی اگر گناه باشی ؛ گناه کار شدن برای تو زیباترین افسانه ی نانوشته ای در تاریخ است.
من تورا روبروی هر فقیه و مقدساتی ، میبوسم ، گناه کار بودن برای عشقت که گناهی ندارد!