در میان دفتر خاطراتم، صفحاتی هست بدون تاریخ دقیق. چون زخمش را نمیشود به یک روز نسبت داد. این روایتِ کسانی است که با من راه رفتند، اما خود را مقصد میپنداشتند. اشتباه من این نبود که به آنها اعتماد کردم؛ اشتباهم این بود که فکر کردم آنها هم مثل من، "آدم بودن" را با "مراقبت از دیگری" تعریف میکنند.

آنها عجول بودند، نه شتابزده در سفر، بلکه شتابزده در رسیدن به خواستههای پنهانشان. طمعشان از جنس حرص مادی نبود، از جنس «منِ بیشتر» بود. هر قدم که به ما نزدیکتر شدند، یک قدم از احترام به حریم ما کم کردند. خط قرمز؟ برایشان خطی نبود که اگر رد شوند، آدمیتشان لکهدار شود. برایشان خط قرمز فقط تابلویی بود در ذهنِ ضعیفترها.

آسیبی که زدند، نه در یک لحظه که در هزاران لحظهی کوچکِ «برای رسیدن به خواستم، تو را میخورم» شکل گرفت. زیادهخواهیِ آنها، آینه نداشت. هر بار که خود را در من دیدند، فقط سهم خود را جستند، نه جبرانِ چیزی را. من ماندم با این پرسش فلسفی: آیا میشود همزمان از کسی دل شکست و او را درک کرد؟ پاسخ را در رودخانهای یافتم که سنگهای کفش را تیز میکند اما جریانش را تغییری نمیدهد. درکشان میکنم، اما دیگر برایشان جاری نیستم. فهمیدم بعضی آدمها «بیمارِ بودن» نیستند، «سالمِ نبودن»اند. و من قرار نبود تبلتِ تشخیصِ این بیماری باشم.

درکشان یعنی این: آنها نمیتوانستند غیر از این باشند. اما این بخششِ نقشه، بازسازیِ مرزهایم نیست. من حالا خط قرمزهایم را نه با جوهرِ امید، که با فولادِ تجربه کشیدهام.