یک ایده ای دادیم به تلوزیون، حالا ما خودمون ده تا فیلتر داریم، شما ببین شبکه کودک در چه وضعیتی هست که گفتند عشق پیرمرد پیرزن شصت ساله بده.
@archintersect

بازطراحی ویلچر
@archintersect

#آجر_شیشه
۴
کجا شیشه میسازند؟ کارخانه های شیشه و کارگاه های بلور سازی. طی هفته ها جستجو نهایتا مشخص شد باید اول قالب را بسازی. حالا قالب آجر چیه؟ یک مکعب!
اما همین بزرگوار ۴٠ تا ۵٠ میلیون هزینه میخوره. حالا جدای از اینکه استفاده از کوره برای صد تا آجر مقرون به صرفه باشه.
پس مجبور شدیم بریم سراغ راهکار دیگه: بطری.
@archintersect

ساختمان پیرلی
مارسل بروير که به هتل تبدیل شده
@archintersect

همه جای دنیا معمارا (و دیگر هنرمندان) از جامعه چپ هستن
از لکوربوزیه گرفته تا آراونا و…
اونوقت ما اینجا گیر به مشت «خودوایت پندار راست» افتادیم که غصه یه شهردار غیر راست در آمریکا رو میخوره
همه چی اینجا برعکسه

عکاس: مجید قهرودی

#عکاسی
#شهر
#تهران

طراحی جلد کتاب داستان ترسناک
@archintersect

حکمت جور نشدن اقامتم در آلمان(به خاطر مرتس)، آمریکا(به خاطر ترامپ)، در ایتالیا(به خاطر ملونی)، در انگلیس (به خاطر استارمر) و فرانسه(به خاطر مکرون) رو تازه الان میفهمم... خدایا شکرت
@archintersect

#آجر_شیشه
۵
ما چی می‌خواستیم؟ یک مکعب شیشه ای اندازه آجر. خب بطری شیشه ای همونه و فقط داخلش پر نیست.
پس اگر بطری پیدا کنیم که چهار گوش باشه و همون اندازه کار راه افتاده. چیزی که به سرعت پیدا شد!
حالا باید دونه دونه می‌رفتیم سراغ مشکلات،
اولین سوال: توش رو چطور پر کنیم؟
درواقع یک سوال این بود که لازمه؟ خب البته لازم بود. شکست نور در دو حالت خالی و پر خیلی فرق داشت. و خالی بودن ممکن بود حس بطری رو لو بده و ارزش نهایی از بین بره.
سوال بعدی این بود: چطور سبزش کنیم؟
@archintersect

بیایید دعا کنیم آجر شیشه تموم شده باشه ماجراش
🤲🤲🤲

گیلرمو دل‌تورو اخیراً فیلمی به نام فرانکشتاین ساخته که اقتباسی آزاد از رمان مشهور مری شِـلی است. من به‌عنوان کسی که سینمای فانتزی و گروتسک دل‌تورو را دوست دارد— مخصوصاً لابیرنت پن که برای من نمونه‌ای کامل از قصه‌گویی تلخ و خیال‌پردازانه‌ی اوست— اصلاً تعجب نکردم که او به سراغ چنین متنی رفته؛ این جهان کاملاً با ذهنیت و امضای شخصی‌اش هم‌خوانی دارد.
اما در ورود به فیلم، احساس کردم دل‌تورو بیش از حد درگیر فرم و طراحی فریم شده است. زیبایی بصری هر پلان قابل لمس است، اما این وسواس فرمی و اتکای شدید به جلوه‌های ویژه باعث شده عمق روایت و پرداخت شخصیت‌ها قربانی شوند. به حدی که حضور هیولا—با آن بدن نحیف—نه حس قدرت دارد و نه شوک آفرین است، اگرچه نسبت‌های عاطفی مانند نیاز به دوست داشته شدن و اتصال انسانی، خوب و واضح تصویر می‌شوند.
زبان فیلم هم برای من غیرقابل پیش‌بینی بود: شاید فقط ده درصد واژگان آشنا بودند و این میزان فاصله با زبان معاصر، تجربه‌ی تماشای فیلم را دشوارتر می‌کرد.
تقریباً هیچ صحنه‌ی واقعی وجود ندارد و همه‌چیز روی پرده‌ی سبز بنا شده است. نتیجه این است که جهان فیلم هرچند باشکوه و چشم‌نواز است، اما “وجود‌ش” را حس نمی‌کنی؛ لمسش نمی‌کنی.
در نهایت، من روایت کتاب را با اختلاف زیاد قوی‌تر می‌دانم. فیلم سرگرم‌کننده بود ولی در ذهن باقی نمی‌ماند — فیلمی که وقتی تمام می‌شود، خودش هم از ذهن محو می‌شود
#نقد_فیلم

@archintersect

#آجر_شیشه
٧
خب بهترین حالت این بود که مثل نمونه راست بطری مکعبی سبز در اندازه مورد نظر بگیریم، اما از اونجا که مشکلات ما رو دوست داشتند کلا این بطری در رنگ سبز و این اندازه نایاب شد.
تا خود کارخونه رفتیم و اونها گفتند زیر ٢٠٠٠ تا نمی‌زنیم!
چیزی که در بازار بود رنگ زیتونی بود که البته همون هم بعد طی این چند ماه تموم شد و دسترسی بهش سخت.
پس رفتیم سراغ اینکه ماده داخل بطری رو سبز کنیم (بطری چپ)
@archintersect