نقد فراستیِ مناطق محروم واحد چهارراه هنر و معماری:خُب، می‌رسیم به واحد «نقد» این سریال. اول بگویم، همان‌طور که یکی از دوستان گفته بود، این سریال اصلاً شبیه آن کی‌دراماهای معمولی نیست که عاشقانه باشد، رنگی و دل‌چسب باشد و تبدیل شود به «فکتورِ فروختنِ دل». نه، نه! این یکی بی‌اعصاب است، پیچیده است و شاید بهتر باشد بگوییم یک سریال اجتماعی است؛ نقدی بر فضای حاکم بر محیط کاری کره، زندگی فردی و خانوادگی و نگاه کلان‌تر به کیفیت زندگی.

نکته‌ای که من را به دیدن آن ترغیب کرد این بود که بازیگر اصلی سریال بعدها در فیلم Parasite بازی کرد، ستاره شد و متأسفانه خودکشی کرد. این پیش‌زمینه برای من مثل یک «کُد ترغیب» بود؛ یعنی “ببین، اگر زندگی او این بوده، پس این سریال ممکن است آینه‌ای باشد برای چیزی که شاید ما تمایلی به دیدنش نداریم.”

فضای سریال از همان ابتدا خودش را نشان می‌دهد: سرد، پرتنش و همچون زندانی (بله، دقیقاً) که کارگردان برای شخصیت اصلی ساخته است. شخصیت اصلی اغلب لباس سیاه به تن دارد؛ این لباس نه برای زیبایی بلکه به عنوان نشانه‌ای بصری از حال درونی اوست: تیره، شکسته و درگیر. بیشتر اتفاقات در زمستان می‌گذرد؛ سرمای هوا و ظلمت روزهای کوتاه، همه به تشدید حس «فرار از چیزی» کمک می‌کنند.

این شخصیت از دل یک خانواده شکسته آمده است. برادران او در کار یا زندگی شخصی‌شان شکست خورده‌اند و آدم‌های اطرافش نیز کمابیش «شکسته‌خورده» به حساب می‌آیند. تقابل دو کاراکتر اصلی سریال نیز دقیقاً تأییدی است بر این باور که «دو شکست‌خورده بهتر حال هم را درک می‌کنند». عنصر تنهایی، شکست، غم و نبود راه درمان ــ و مهم‌تر از همه، نبود «خدا» یا بهتر بگویم فقدان یک نیروی معنوی رهاننده ــ در سراسر سریال جریان دارد.

نکته طنزآمیز اما تلخ این است که آدم‌ها در این سریال به جای «کافه‌های روشن عاشقانه»، به شراب‌خواری، گیجی، منگی و قدم‌زدن‌های بی‌هدف شبانه پناه می‌برند. انگار دارند امتحان می‌کنند که «اگر زندگی یخ زده، حداقل یک لیوان شراب می‌تواند کمی گرمش کند.»

در نهایت، پایان‌بندی سریال هیچ پاسخی به پرسش «راه خروج چیست؟» نمی‌دهد. نه، بلکه انگار می‌گوید: «شاید پیدا کردن یک قسمت جدید از سریال (یا زندگی) راهی باشد برای فرار از خودکشی و غم.» اما وقتی بازیگر نقش اصلی در واقعیت زیر فشار همین فضا جان خود را از دست می‌دهد، حس تلخ‌تری ایجاد می‌شود؛ انگار او واقعاً داشت زندگی خودش را بازی می‌کرد.
#جمعه
@archintersect

نام اتصالات آب
@archintersect

بسم‌الله...

«بر صدر اخبار جهان بنشسته خاکستر!
گویی زمین، گویا زمان پیوسته خاکستر!

رودی دگر در فکر پیوستن به دریا نیست
دیری است می‌جوشد ز خاک خسته خاکستر!

با دست شیطان خاک بیداری به یغما رفت
پاشیده شد بر پلک‌های بسته خاکستر!

موشک خبر آورده از مرگ پرستوها
گنجشک‌های لانه دسته‌دسته...خاکستر!*

زیتون‌های باغ غزه طعم خون دارند
در جانشان خوابیده جای هسته خاکستر!

ققنوس، اما وارث خون کبوترهاست
تا از گلوی سرخ یحیی جسته خاکستر!»


محمدهادی رمضان‌زاده


*: وام گرفته از « خاکستر گنجشک‌ها»ی حامد عسکری

یا اباالفضل
آخرین باری که رفتم زیر اینها ستون بود!
(و چه ستون‌های خوب تهرانی)
@archintersect

کاش دوباره بفرستنش زندان
این چه کثافتیه دیگه
@archintersect

برکه‌ای که ختم به آسمان شد.

@archintersect

اسمان رو قاب میکنم برات 😊 قراره چاووشی با همین مصرع یک شعر جدید بده بیرون.

@archintersect

واقعا حس میکنم میانگین قوای بصری معمارای ایرانی می لنگه.
این رو بعد از دیدن این نمایشگاه بیشتر حس کردم.
شاید درگیری زیاد با مسائل فنی باعث این امر شده. نمیدانم...
#معماری

اکونومیست قبل‌تر اینگونه سر در لاک کرده بود.

واقعا از ایجاز گرافیکی جلدهاش لذت می‌برم. جذاب لعنتی!

#گرافیک
#طراحی
#رسانه

حالا نوبتی هم که باشه نوبت گویندگیه
اونم انگلیسی
امیدوارم این فاجعه رو کسی نبینه
هر کاری که از بچگی فراری بودم دارم انجام میدم
@archintersect

مشابه کاخ ورسای.
اینها نتیجه شکل گیری یک طبقه برخوردار در دهه های اخیر هست. طبقه ای که خیلی به #تظاهر علاقه منده.
@archintersect

بنظرتون چرا طراح تیتر را در وضعیتی ناصریح قرار داده؟
از پنهان شدن متن زیر عبای کاراکتر چه پیامی دریافت میکنید؟!

#رسانه
#روزنامه
#گرافیک
#ژورنالیسم