برخلاف ظاهرش انتخاب بزرگترین هنرمند معاصر کشور اصلا کار سختی نیست،
محمود فرشچیان در چنان فاصله ای در قله است که نیازی به جستجو و تحقیق ندارد.
فرشچیان پرچمدار ایران و ایرانی بودن در هنر بوده و هست و خواهد بود. و جایزه این پرچمداری و مرز بانی و هویت مندی طراحی ضریح حضرت رضا (ع) بود.
@archintersect

پلان کازا میلا
اثر از معمار دیوانه و نابغه عزیزمون
جناب گائودی

یک پلان مسکونی در ایران
اثر معمار دیوانه اما با بهره هوشی پایین کشورمون

صفحه کلید تک دستی
#محصول
@archintersect

عکسش رو گرفتم داخلش نرفتم حسرت به دلم موند

شهربازی ۱۹۳۰ آمریکا
@archintersect

پل طبیعت چینی ها
@archintersect

ما که سربازیم و اجازه خروج ندادند. اونهایی که امسال اربعین کربلا میرن ما رو از دعاشون فراموش نکنند.
دعا برای ظهور، پیروزی بر دشمنان و سلامتی رهبری هم در اولویت همه دعاها باشه.
سفر به سلامت
@archintersect

انچه در مسیر زندگی استاد برای منی که همواره دغدغه‌ی‌ هنر داشته‌ام شکوهمند است پروسه‌ی انتخاب ایشون برای خلق همچین اثری جاودانه است. استاد انتخاب شد تا همچین هنری را خلق کند.نکته‌ی که اگر نیک به اون دقت کنی متوجه میشوی که ریاضت، خودسازی و ساختن پایه‌های عمیق معنوی در کفه‌ی ترازو بسیار بیشتر از استعداد و ذوق هنری در مانایی یک اثر هنری موثر است. نکته‌ای که متاسفانه دانشجوی هنر امروزی از درک ان بشدت غافل مانده.و آنچه امروز بشدت رخ‌نمایی میکند سعی هنرمند ایرانی در ساختن یک لایه و روکش جعلی برای معرفی خویش است تا با ان خود را به جهانیان معرفی کند. پوستینی کاریکاتوری و دروغین که نه از بستر فرهنگی ما آمده و نه منطبق بر تاریخ و منش فرهنگی ما ایرانیان بوده. هنرمند ایرانی گویی مسخ شده تا از خود نسخه‌یی مورد پسند امریکا و همفکرانش بسازد و هر چه در فطرت و نهاد ایرانی و اصیلش داشته را با خاک دفن کند که مبادا نماد املیت تلقی شود.حال در این بستر می‌توان به نقش بی‌بدیل استاد فرشچیان در بازسازی هنر ایرانی و اسلامی پی برد. حال که استاد به دیدار مولایش حسین(ع) رفته ما مانده ایم و یک روضه‌ی مصور. روحش شاد.
@archintersect

ضریح‌نگار آستان عشق، به آغوش ملکوت پر کشید.

استاد فرشچیان، که نامشان با شاهکارهایی چون طراحی «ضریح مطهر حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در کربلا»، تابلوی «عصر عاشورا»، «پنجمین روز آفرینش» و ده‌ها اثر ناب دیگر، برای همیشه در تارک هنرهای تجسمی ایران و جهان می‌درخشد، پس از عمری هنر آفرینی در عرصه‌ی هنرهای تجسمی، در سن ۹۴ سالگی، به دیار باقی شتافت.

هنر او، که تلفیقی بی‌نظیر از عمق معنویت، ظرافت ایرانی و حماسه‌ی شیعی بود، مرزهای معمول نقاشی و نگارگری را درنوردید و گنجینه‌ای بی‌بدیل برای بشریت به ارمغان گذاشت. فقدان این استاد بی‌مثال، ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر برای فرهنگ و هنر ایران‌زمین است.
روح بلند ایشان با شفیعان هنر حقیقی محشور باد.
@archintersect