بازخوانی پرونده خریت سازمان یافته در مغز های مستعمره پس از گذشت 11سال از حادثه


امریکا متهم به دزدی آثار باستانی شد و طبق مقررات و میثاق نامه های بین المللی موظف و متعد به بازگرداندن آثار باستانی که بعد از 1970 از ایران خارج شده بودند.
تعداد بیشماری آثار هم در اختیار امریکا بود که طبق قرارداد امانت بود مثلا برای ترجمه
اما خب یه 70 سالی این ترجمه ها طول کشیده بود!

قرار شد آثار به ایران برگردد.
قصه شروع شد.
قصه خریت سازمان یافته انسان هایی با مغز مستعمره

از اولین آثار یک جام عجیب و غریب بود! جامی که به ادعای امریکایی ها ده سال پیش! در فرودگاه در حال قاچاق به دستش آورده بودند.
جامی که نه پژوهشگران داخلی، نه پژوهشگران خارجی و نه موزه داران مثلش را ندیده بودند. به محض انتشار اولین عکس ها از جام شیر دال با قدمت ادعایی 2700 سال زمزمه ها شروع شد.
مهر 92 و در اوج مذاکرات دولت روحانی بود.
دولت به دنبال دستاورد سازی به قیمت هرچیز ممکن!

روحانی در بازگشت از نیویورک فرمود: "روز پنج‌شنبه آمریکایی‌ها تماس گرفتند که ما هدیه‌ای داریم و این جام (شیردال) را با تشریفات به نمایندگی آوردند و گفتند که این هدیه‌ی ما به ملت ایران است."

وی بدون این که خنده اش بگیرد افزود:
"این یک اثر تاریخی و ارزشمند بود که به 2700 سال قبل تعلق دارد و یک اثر ارزشمند است که از سال 2003 میلادی در آمریکا بوده است. قبلا تلاش‌هایی برای بازگرداندن آن انجام شده، ولی به نتیجه نرسیده بود.
خوشحال هستیم که توانستیم یک اثر گران‌بها و ذی‌قیمت را از این سفر همراه خود بیاوریم. برای ملت ایران این آثار تاریخی بسیار ارزشمند است و ما باید آن را پاس بداریم، چون نشان‌دهنده‌ی تمدن کهن ملت این سرزمین است."

همان روز اول عده کثیری از باستان شناسان داخلی و حتی غیر سیاسی ابهامات جدی مطرح کردند وحتی چند نفر به صراحت اعلام کردند این جام جعلی است.

بلافاصله رییس سازمان میراث فرهنگی فرمود این جام اصل است! چون در سال 2003 سه نفر از متخصصان امریکایی آن را تایید کرده اند!

پروتکل تحویل آثار باستانی به صاحبانش بر خلاف تصور ذهن برده صفت بسیار مشخص و صریح و شفاف است و مانع شکل گیری سناریو های پت و مت پیش رو می شود که برای ما نیز اتفاق افتاد. مثلا بخشی از این پروتکل ها این است که کشور تحویل گیرنده خودش باید به طور مجزا با محققانش اصالت اثر را تایید کنند وگرنه تحویلی انجام نگرفته است و تحویل دهنده مجددا به دادگاه برده می شود.

اما خب استحمار و استعمار دست در دست هم میتاختند.
محمد علی نجفی، رییس سازمان میراث فرهنگی ایران در ادامه به تاریخ مهر 92 فرمود اصلا اگه خیلی اعتراض دارید ما خودمون هم قراره پژوهش کنیم روشون، بله ما خیلی قوی هستیم. وی افزود: "اینکه عده‌ای در ایران نسبت به اصل بودن این جام تردید دارند به این دلیل است که این شیء با داشتن سه جام، منحصر به فرد است و تا به‌حال در هیچ یک از دوره‌های تاریخی از زمان مادها به این طرف، چنین شیئی نبوده است، شاید تردید آن‌ها به این خاطر باشد. انشاالله بعد از مطالعات، موضوع روشن می‌شود."

در این بین هم پاچه لیسان با تیتر ها و عنوان های عجیب و غریب در حال تمجید از جام موهومی و امریکا شویی در رسانه های رسمی بودند. برای مثال که زنی نادان با نام مریم مجردی که صرفا دبیر یک سمن بی ارزش بود به نام "انجمن ایلام شناسی ایران" فرموده بود "بازگرداندن شی‌ای نفیس از آمریکا آغازی بر پایان فضای مه‌آلود گذشته است"
همچنین این انسان احمق و خر در جای دیگری از این یادداشت اضافه کرده بود: "می‌گویند فرض محال، محال نیست، یعنی اگر چنانچه با وجود خواسته‌ی قلبی‌مان و برخلاف نیت مسوولان آمریکایی تحویل‌دهنده، مشخص شود شیء اهدایی تقلبی است، از منظر دیپلماسی عمومی ذره‌ای از ارزش این اقدام فرهنگی مثبت و یک‌سویه‌ی آمریکا کم نمی‌شود. با این توصیف، بهتر است این رویداد را از نیمه‌ی پر آن نگاه کنیم که همانا می‌تواند آغازی باشد بر پایان فضای ابری و مه‌آلودی که سال‌ها روند بازگرداندن جگرگوشه‌های هویتی‌مان را به «مام میهن» به تأخیر انداخته بود."
یعنی یک انسان به چنان مقامی می تواند برسد که ما برایش دعا کنیم کاش مین مغزش حداقل گی بود! کاش!

یا مثلا محمد بهشتی مشاور ارشد نجفی فرموده بود: " تمام کسانی که بحث تقلبی بودن یا نبودن شیردال را مطرح می‌کنند یا می‌فهمند یا نمی‌فهمند اگر می‌فهمند دشمن میراث فرهنگی هستند و اگر نمی‌فهمند باید آگاهشان کرد. چرا از شیردال ایراد می‌گیرند؛ اگر از سفر آقای روحانی راضی نیستند و دوست دارند همچنان به این کدورت دامن زده شود و کشور به شرایط بحرانی برسد چرا به شیردال حساسیت نشان می‌دهند؟»"

اما تنها یک ماه بعد مهدی حجت، قائم مقام نجفی فرمود: اصل بودن شیردال تعقیب نخواهد شد و تازشم، اصلا آمریکاییا که نگفته بودن این اصله، اونا چون مارو دوست داشتن بهمون یه هدیه فرهنگی دادن. بقیه حرفا هم سیاسیه و ما بهش هیچ اعتنایی نمی کنیم. وی در پاسخ به سوال خبرنگار که گفته بود مگه نمیشه با دیرینه شناسی اصل بودنشو متوجه بشیم گفت: "از آنجا که هدیه دادن این شیء برای ایجاد یک نوع رابطه‌ی فرهنگی میان دو ملت بوده، به این قضیه توجهی نمی‌کنیم، چون موضوع مورد توجه ما، آن نبوده است. امکان آزمایش این شیء هست، اما این قضیه برای ما ضرورتی ندارد."

از طرفی مرحوم اسکار وایت ماسکارلا، باستان شناس و افشاگر مشهور آثار جعلی باستانی در حالی که خود در جریان نقل و انتقال این اثر بود، یک سال قبل از این سیرک در مقاله ای نوشت: "با نگاه به ویژگی های فنی و ظاهری جام متوجه می شویم که این هدیه یک جعل مدرن است" او در ادامه گفته بود"این جام در یک فروشگاه آثار جعلی درست شده است"
(شهرت اسکار وایت ماسکارلا به دلیل اخراج های مکرر شغلی تحت فشار مقامات و موزه داران و بعد از آن پیروزی های او در دادگاه ها و همچنین کتاب مشهورش "دروغی که بزرگ شد" است که در آن به خیل انبوهی از آثار باستانی جعلی در ایران و به طور کلی غرب آسیا پرداخته است. این آثار برای فروش به موزه داران و یا تاریخ سازی جعلی تولید شده و از تولید این آثار سیاست مداران راضی، موزه داران راضی، پژوهشگران راضی و مردم احمق هم راضی بودند.)

دکتر الکساندر جافی باستان شناس در مقاله ای چند روز پس از سیرک با تجمیع نظر خودش و ماسکارلا نوشته بود "در حقیقت هر کس با هنر خاور نزدیک یا هنر هر نقطه دیگر آشنایی داشته باشد با یک نگاه به شیردال متوجه خواهد شد که این جام تقلبی است."
وی افزوده بود: "ما به ایران یک نشان باستانی دادیم که حسن نیت خود را نشان دهیم اما فقط و فقط یک مشکل کوچک وجود دارد این که این شیء تقلبی است و قدمت آن به سال 1999 برمی‌گردد،جام شیردال نه تنها تقلبی است بلکه خیلی خیلی تقلبی است!"

بگذریم

تا خر هست، خر سوار هم هست. امریکا 18 روز قبل از تحویل شیردال جعلی به ایرانی ها آفتابه رومی قلابی را به افغانستانی ها داده بود و دقیقا در همان کشور هم همین آش و کاسه اجرا شد!

مرحوم غیاث آبادی از معدود باستان شناسان و تاریخ پژوهان با رویگرد پسا استعماری و انسان گرا می نویسد:"در دهه‌های گذشته و در حین جنگ‌ها و ناامنی‌های افغانستان، هزاران قطعه اشیای اصیل باستانی از افغانستان خارج شدند و موزه‌های متعددی و از جمله موزه عظیم کابل غارت گردید. اما سهم مردم ستم‌کشیده افغانستان از کنوانسیون ۱۹۷۰ یونسکو، بازگردادن چند قطعه ورقه مسخره طلایی و یک «آفتابه رومی» بوده است. چنانکه سهم ایرانیان غارت شده نیز شیردالی بود که قیفی را در ماتحتش فرو کرده بودند."

بله ایرانی خود چیز خاص پندار! استعمارگر تنها کافیست استعمار یک کشور را یاد بگیرد. مردم ایران و عراق و افغانستان و ... در میزان خریت هیچ تفاوتی ندارند و ما به طور یکسانی به پالان روی کمرمان علاقه داریم.

شیردال جعلی برای امریکایی ها یک بازی بود که طفل صغیر و کم عقل ایران را با آن به بازی بگیرند و به آن بخندند. اما برای سیاست مداران ما و مردم ما یک رسوایی بزرگ بود. مردم و کشوری که به راحتی و بدون هیچ زحمت و هزینه ای به قول ما قمی ها با یک "ابول" آهنی خر می شوند اما ادعایشان در تمام حوزه ها گوش فلک را کر می کند.
بر خلاف برجام و امثالش این واقعه تفسیر پذیر هم نبود و نیازی به روایت طرفین هم نداشت. شفاف، مشخص و اظهر من الشمس و مشتی نمونه خروار!
رسوایی شیردال و امثالش به عنوان نمونه شاخص و نمونه ممتازی از ناتوانی و انفعال و وادادگی در برابر قدرت‌های خارجی، به اصطلاح مشهوری تبدیل خواهد شد و به تاریخ و کتاب‌های درسی نسل‌های آینده راه خواهد یافت و تبدیل به تاریخی خواهد شد که آیندگان از ما می خوانند و می خندند.

جام مذکور

سوال ازمون اسکیس معماری ۱۴۰۴

✅تجربه متفاوت از آزمون اسکیس امسال:
بر اساس روایت ها و بازخورد دانشجویان شرکت کننده، آزمون امسال با یک تفاوت عمده و نامتعارف همراه بود؛
برای نخستین بار از داوطلبان خواسته شده که مدارک طراحی را در همان مدت زمان ۲۴۰ دقیقه، هم در صفحه رویی و هم در پشت برگه ۵۰ در ۷۰ ارائه دهند.
این رویکرد غیر معمول؛ موجب سردرگمی بسیاری از شرکت کنندگان شد.
چالش جانمایی دقیق مدارک در هر دو طرف برگه و تعدد مدارک موجب شد برخی داوطلبان با دقت کافی ولازم مدارک را تحویل ندهند.
به همین دلیل می توان گفت چالش ازمون امسال ، بیش از سال های گذشته در گرو‌ مدیریت زمان در پیشبرد اسکیس بوده است.

چالشی که در ورکشاپ های اسکیس با تمرکز با دانشجویان کار می شود.
از کانال ایوب علی نیا
@archintersect

حالا بحث اسکیس داغه تجربه یکی از اسکیس هامو بگم:
رفتم تو آزمون هیچی نبرده بودم جز خودکار آبی. با همون ترسیم کردم. مراقب دید کارم خوب شده گفت چرا راندو نمیکنی؟ گفتم هیچی ندارم
گفتم دو سه تا مداد رنگی برام جور کن. جور کرد آورد یه جاهایی رو رنگ کردم تحویل دادم

یه بار هم برای آزمون دکترا کلا جا مدادی نبرده بودم. دست خالی با مداد قرضی مثل مرد رفتم آزمون دادم رتبه ام هم بد نشد.
کلاس های کنکور الکی جو میدن دوستان هر چی آزمون ها رو راحت تر بگیرید، نتیجه بهتره
@archintersect

در همین مورد باید بگم
برای کنکور معماری-معماری کلاس رفتم ولی درصد اسکیس منظرم بالاتر بود و روزانه بهشتی منظر قبول شدم، حیف پولی که برای کلاس دادم...

@archintersect

شیر بعد از دیدن پاندا
#نهضت_ادامه_دارد

خنک کننده گردنی
#محصول
@archintersect

دیوار‌نگاره‌ی میدان ولیعصر. حاج رمضان عزیز روحت شاد. ما هنوز این بزرگوار رو نشناختیم داغیم نمیدونیم چه گوهری از دست رفت.

@archintersect

🟢 در چهل‌و‌یکمین حلقه‌ی هنر ، میزبان هنرمندی هستیم که در آثار اخیرش، مرز میان واقعیت و خیال را با بهره‌گیری از هوش مصنوعی بازتعریف کرده است.

ارسلان عیوض‌زاده در مجموعه‌ای از تصویرسازی‌های تازه، چهره‌ی شهدا و چهره‌های از‌دست‌رفته‌ی معاصر را بازآفرینی کرده؛ انگار در عصر ما زندگی می‌کنند، در قاب موبایل سلفی می‌گیرند، و در شهرهای امروز میان ما حضور دارند.

این جلسه فرصتی‌ست برای معرفی و تحلیل این پروژه خاص و همچنین گفت‌وگو درباره‌ی جایگاه هوش مصنوعی در فرایند خلق اثر هنری؛ از مرزهای مالکیت فکری، و واکنش مخاطبان نسبت به شیوه‌های نوین ارائه.

با توجه به تغییر در زمان برگزاری این برنامه، از عزیزانی که پیش‌تر در این حلقه ثبت‌نام کرده بودند، خواهشمندیم بار دیگر از طریق لینک جدید ایوند ثبت‌نام خود را انجام دهند.

🕠 زمان: شنبه ۱۱ مرداد ماه ۱۴۰۴؛ ساعت ۱۷ تا ۱۹
📍 مکان: تهران، محله بهارستان، خیابان ابن‌سینا، روبه‌روی پمپ بنزین، پلاک ۸۸، کارستان بهارستان

🔗 ثبت‌نام از طریق ایوند:
https://evand.com/events/circleofart41-1

🔸 با حلقه هنر همراه باشید.
https://zil.ink/circleofart