شعر خوب، انتخاب دستگاه درست، ریتم مناسب.

دم مهدی رسولی گرم بخاطر این قطعه به موقع.

#کربلا
#ایران
#عاشورا
#مداحی
#موسیقی

"آقای کریمی! «ای ایران» بخوان..."

بِاَبی أَنتَ وَ أُمّی یابن الحسین...

آدم آقا رو میبینه به جوناش اضافه میشه. سرت سلامت اقاجان.

صدقه به نیت سلامتی آقا جانمان امام زمان (ع) و نائبشون فراموش نشه...

الهام عابدینی در صفحه توییترش یه جمله نوشته بود برام جالب بود:
«خداروشکر که وطن داریم»
چیزی که خیلیا (از فارسی زبان تا عبری‌زبان) آرزوشو دارن:)

من، برخلاف گروهی از ملایان امروز که ناوابستگی به وطن را اوج اسلام خواهی می‌دانند، این وطن را دوست دارم و بر این اعتقادم که «ایران، آرزوی اسلام است» و اسلام، اگر برای کشت و کار نیاز به زمین خوبی دارد، آن زمین خوب اینجاست «ایران برای من یک موجود الهی‌ست که بر بال فرشتگان نشسته است» و ارادهٔ خداوند بر این قرار گرفته که این مملکت پرچم‌دار اسلام ناب‌محمدی باشد.

_سه‌دیدار؛ با مردی که از فراسوی باور ما می‌آمد.

در کپشن نوشته«گفت و گوی فوق‌العاده رضا امیرخانی با مسعود دیانی». کپشن‌ها معمولا اغراق‌شده و دروغ‌اند اما این‌بار می‌توانم به شما قول دهم که این‌گونه نیست.
این گفت‌و‌گو شب عاشورای دوسال قبل ضبط شده. شبی که منِ از هیئت جامانده غمگین، نشستم پای صحبت این سه رفیق و ۴۰ دقیقه تمام اشک ریختم. اشکی که حلاوتش دو سال تمام با من بوده. اشکی که همراه با تامل بود و تعقل و شناخت بیش‌تر.
امسال اما مسعود دیانی دیگر پیش ما نیست و این مصاحبه به تاریخ پیوسته. داشتم فکر می‌کردم که او، حتی اگر هیچ‌کاری در دنیا برای رضای خدا نکرده باشد، همین نشست و همین اشک‌ها و همین چند دقیقه برای "با‌ مولا‌ بودنش" کافی‌ست.
https://www.aparat.com/v/rk54E

«یا حسین بن علی
خون گرم تو هنوز
از زمین می‌جوشد
هرکجا باغ گل سرخی هست
آب از این چشمه خون می‌نوشد.
کربلایی است دلم.»

اثر کمال شرف درجه یک.

__ «اُمّت» __

@archintersect

صدای پرسوز جهانبخش کردی‌زاده معروف به #بخشو
(زادهٔ ۱۰ خرداد ۱۳۱۵، بوشهر - درگذشتهٔ ۱۹ مرداد ۱۳۵۶، شیراز)

او صاحب سبکی خاص و صدای استثنایی در سوگواری سنتی بوشهر بود. ناصر تقوایی در سال ۱۳۴۹، در مستند اربعین از نوحه‌خوانی وی در مسجد دهدشتی بوشهر این تصاویر را ثبت کرده‌است.

🔗 Iranistics UT - ایرانشناسی (@Iranistics_UT)

📲 @twittervid_bot

صحرایی را تصور کنید درحالی که نور نارنجی‌رنگ کم‌رمق آفتاب از افق بر آن می‌تابد. ساکت، خلوت، آشفته. بوی خون فضا را فراگرفته. جنازه‌ها روی زمین رها شده‌اند اما حالت عادی ندارند. پهن‌ترند. نازک‌ترند. باد می‌وزد و هربار مقداری خاک همراه با خاکسترِ چیزی که آن حوالی سوخته را به هوا پرتاب می‌کند. کنار رود پر از تیرهایی‌ست که قلب زمین را دریده‌اند و برآن عمود افتاده‌اند.
آب جاری‌ست. همه‌چیز آرام است. گویی که اصلا جنگی نبوده. کشتاری نبوده. قتل‌عامی نبوده. «فَكَاَنّ الدّنيا لَم تَكُن». گویی که اصلا دنیایی نبوده...

از مسعود اف‌تی‌اچ

صنوبر جان
جز خودت هیچ‌کس این عدد را ۱۶ نخواند!