«کپشن‌ها نمی‌میرند»


«تجربه‌ای از چیدمان تعاملی «مرثیه‌ی خراش» در گالری علوم ملبورن»

اتاقکی به رنگ ‌ونور پردازی نارنجی/صورتی. فضایی برای یک نفر. تنها نقطه‌ی نشستن: یک توالت فرنگی.
بالای سرت: یک میکروفن.
وقتی درِ اتاق بسته می‌شود و تو تنها روی آن صندلی عجیب می‌نشینی، صدا آغاز می‌شود. «کپشن‌های قدیمی اینستاگرام خودت»، با لحنی ناآشنا و شاید تلخ، از میکروفن به گوشت می‌رسند. گذشته‌ی دیجیتالت، در خلوت این فضای صورتی، برایت زمزمه می‌کند.

«مرثیه‌ی خراش» (Scrape Elegy)تنها یک چیدمان نیست؛ اجرایی است که تماشاگر، بازیگر اصلی آن است. این اثر مشارکتی، به سراغ جنبه‌هایی از وجود ما می‌رود که بی‌محابا در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته‌ایم. الگوریتمی طراحی‌شده—با رضایت کامل کاربر—کپشن‌های اینستاگرام تو را می‌خَزَد (scrape می‌کند) و آنها را به صدا تبدیل می‌نماید. نتیجه، شنیدن نوشته‌های خودت، با صدایی که هرگز نشنیده‌ای، در فضایی خصوصی و شبیه به اعترافگاه، است.

ما هر روز گورستانی دیجیتال از اطلاعات شخصی می‌سازیم. محتواهایی که فراموش می‌شوند، اما هرگز نمی‌میرند. سرمایه‌داری متأخر، حتی این پسماندهای داده را—با خزیدن ربات‌ها—جمع‌آوری، تحلیل و به عنوان کالا به اشخاص ثالث می‌فروشد. اما در این اثر، خبری از فروش داده نیست. فقط تو هستی و چیزهایی که روزی پست کردی. «مرثیه‌ی خراش»، سوگنامه‌ای است برای این بخش از وجود ما که بی‌اراده طعمه‌ی ماشین‌ها شده است؛ غرق‌شدنی شیرین در دریای بی‌پایان محتوای خودساخته.

نکته‌ی حیاتی حریم خصوصی:
دسترسی به داده‌های شما فقط با ارائه‌ی داوطلبانه‌ی «هندل» اینستاگرام و فقط برای تولید آن لحظه‌ی صوتی موقت ممکن است. هیچ داده‌ای ذخیره یا فروخته نمی‌شود. همه‌چیز با پایان نمایشگاه پاک خواهد شد.

زمینه و همکاران:
این اثر چندرسانه‌ای حاصل همکاری هنرمندان، طراحان، پژوهشگران اخلاق دیجیتال (مرکز CAIDE دانشگاه ملبورن)، متخصصان آکوستیک (Autex) و استودیو طراحی (Loftetcetera) است و در گالری علوم ملبورن (Science Gallery Melbourne) به نمایش درآمده است.



از صفحه نمایشگاه "Scrape Elegy" در وبسایت Science Gallery Melbourne.
@archintersect

۷ تیر
سالروز حمله شیمیایی سردشت


شرح عکس: کارمندان سازمان ملل با ماسک و دو مرد کرد با دستانی بر دهان.

تصویر گویاست، از دیرباز کارشان نظارت بر اراضی زیرکشت بوده است، اربابان حسابگرانه میزان موفقیت محصولات شیمیایی را می‌سنجند، و رعیتی پرامید چشم بر دهان آنان به دنبال محکومیت و عدم تکرار این فاجعه.

سالها گذشته،هنوز هم ما را دستمال به دهان و دست بسته و قربانی میپسندند.
@archintersect

به لحاظ روحی نیاز داریم امسال محرم، دسته‌های عزاداری از طبل استفاده نکنن!

درخواست جواد قارایی ( مستندساز ) از رهبری برای ساخت بمب اتم در آنتن زنده تلویزیون

شما فکر میکنی چرا با اکانت ناشناس فعالیت میکنم؟ چون موقعی که نشستم اونجا فحش هایی که تو توییتر به سلطنت طلب و برانداز و خائنین دادم نیاد جلوی چشمم😂
@archintersect

چهل سالگی اینجوریه که دیگه حال نداری برای همین به چت جیبیتی میگی آخر اسکویید گیم چیشد. البته اسپویلش قابل پیش بینی بود.

داشتم به یکی از استادان معماری غر میزدم و درد دل میکردم که این چه رشته ای بود ما انتخاب کردیم؟
یه چیزی گفت متعجب شدم. گفت اتفاقا معماری به خاطر نگاه مدیریتی که درش مستتره ظرفیت های فکری خوبی در شرایط جنگی ایجاد میکنه. گفتم مثال؟
گفت همین نتانیاهوی ملعون در ام آی تی معماری خونده!
@archintersect

با توجه به تجربه ای که جامعه معماری و هنر در پرورش سایکوپت در سطح جهانی (هیتلر و نتانیاهو) از خودش نشون داده توصیه میکنم هر جا هستید از هر معمار و هنرمندی که میشناسید یک قدم فاصله بگیرید
@archintersect

به شدت دچار پرخوری عصبی شدم، برای مثال نیم‌کیلو کشمش تو اتاق رئیس رو خوردم!

جولانی در سخنرانی‌ای پس از اینکه در سوریه به قدرت رسید برای تحقیر شیعیان گفت ما ملتی هستیم که سینه‌زنی بلد نیستیم بلکه اهل کار و عملیم. در شب اول محرم 1404 در هیات «شاعران و مداحان نجف اشرف»، با توجه به جنگ اخیر ایران و اسرائیل؛ به این سخن جولانی پاسخی در خور داده شده است.

شعرخوانی عرب ها عجب هیجانی داره

معمار اگر عقل داشت که معمار نمیشد
@archintersect

خواهرم نیم‌فاصله‌ات!

به عنوان بزرگ‌تر ادامین محترم، می‌خوام یه پنالتی برای برای عزیزانی که نیم‌فاصله رعایت نمی‌کنن در نظر بگیرم!

غزه؛ قتل‌گاه انسان

چقدر فیگورها کامل و تمامند. چقدر لحظه، لحظه قطعیست...

#عکاسی
#عکس
#فلسطین

جنگِ جهانی‌شده!
در اقصی نقاط جهان تعصبمونو میکشن✌️


پیش از دیدار تیم‌ های آل‌ بویز و آتلانتا در آرژانتین، هواداران آل‌ بویز با در دست داشتن پرچم ایران، تابوتی با نقش پرچم اسرائیل را به نمایش گذاشتند. تیم آتلانتا وابسته به جامعه یهودیان این کشور است.
@archintersect

﴿لَا تَخَفْ وَلَا تَحْزَنْ ۖ إِنَّا مُنَجُّوكَ﴾

توییتر پاک کرده بودم و رمزمم خب طبیعتاً یادم نمیاد و بچه‌های ایلان ماسک هیچ‌رقمه همکاری نمی‌کنن دوباره رمز بدن! 🥲

فیلم «درخشش ابدی یک ذهن پاک» (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) به کارگردانی میشل گوندری حتما جزو تاپ تن فیلم های من قرار میگیره
⸻

درخشش ابدی یک ذهن پاک مثل یه موجِ ملایم و غمگین می‌مونه که یه دفعه می‌خوره به ساحل خاطراتت.

این فیلم یه جور سفر سورئال به کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهنه؛ جایی که خاطرات و حس‌ها مثل عکس‌های قدیمی کم‌کم رنگ می‌بازن، ولی عطرشون هنوز تو هوا هست. روایت غیرخطی فیلم مثل یه پازل از هم‌گسیخته‌ست که وقتی کنار هم می‌ذاریش، تازه می‌فهمی چقدر دل‌چسب و در عین حال تلخه.
توی داستان، «جوئل» تصمیم می‌گیره خاطرات «کلمنتاین» رو پاک کنه؛ ولی وقتی خاطره‌ها یکی‌یکی محو می‌شن، تازه می‌فهمه که دلش نمی‌خواد فراموش کنه. فیلم می‌پرسه: «آیا درد عشق لازمه؟» و جوابش چیزی بین یه لبخند خسته و یه آه طولانیه.

طراحی صحنه و تدوین فیلم هم مثل ذهن آدمی که داره خاطراتش پاک می‌شه، پر از پرش، محو شدن و تصاویر در هم تنیده‌ست.

آخرش هم نمی‌گه عاشق بمونیم یا فراموش کنیم؛ فقط نشون می‌ده که هر انتخابی، بخشی از انسان بودنه. همون درد، همون شادی، همون پشیمونی و از همه مهم‌تر «شجاعت دوباره عاشق شدن»:)
#فیلم_خوب_ببینیم