برم اینفلوئنسر بشم، اینجا فایده نداره اون زنگوله رو هم‌نمیزنین که.

صد بار برگردم باز هم معمار میشوم.
اما یه چیزی در معماری هست که من رو بد جور نا امید میکنه. معماری خوب به شدت وابسته به سرمایه است و کشور ما در یکی از بحرانی ترین شرایط به لحاظ مالی است و به قول ترامپ شدیدترین تحریم هایی که علیه یک کشور در تاریخ میتونست اعمال بشه علیه ما رخ داده.
کار خوب خارجی میبینم سرخورده میشم چون میدونم قرار نیست هرگز پروژه ای مثل فقط یکی از صدها پروژه کان، رایت یا رودلف طراحی کنم.
موشه صفدی در مصاحبه ای میگفت من برای ساخت هبیتت ۶۷ زیر سی سال سن داشتم و دفتر کوچکی داشتم. دفتری که «فقط» چهل نفر کارمند داشت.
حالا بزرگترین شرکت های مشاور ما نهایتا با ده دوازده نیرو کار میکنند. معلوم است در این شرایط کار خوبی تولید نمیشود.
معدود شرکت های با گردش مالی بالا هم غرق در بازار ملک و خدمت به دهک ده و یازده جامعه هستند.
کی ورق این روزگار برمیگردد نمیدانم. شاید هرگز.
@archintersect

حالا #هس براتون شعر میگه و میخونه.
@archintersect

شوشتر و ما ادراک شوشتر
#شهر
@archintersect

#خواب
@archintersect