عکس از صادق نیک گستر
@archintersect

غلاف تمام فلزی
#سینما
@archintersect

ساخت مسکن در تعداد بالا بدون توجه به نیازهای اجتماعی افراد، زندگی مردم رو به سمت اتمیزه شدن می‌بره، هر فرد بدون ارتباط با دیگران فقط با ماشین مسیر سرکار تا محل خواب رو طی میکنه و این وسط گمشده ای به اسم زندگی جمعی، تاثیر خودش رو در بلند مدت با آسیب های اجتماعی نشون میده.
این وسط هستن افرادی که در قالب این زندگی سلولی نمیرن و با نبود فضای جمعی مسجد، به کمک یک موکت و یک پایه نور، فضایی فراهم میکنه که مردم ارتباط گمشده ی خودشون رو در اون جستجو میکنن.

+ نماز جماعت بین برج های مسکونی فاز ۱۱ پردیس تهران

١۶ خرداد ١٣۶٨
علی فریدونی
@archintersect

این عکس من را یاد محشر آخرین می‌اندازد: مست میبینی شان در حالی که مست نیستند.
خردسال بودم و از پرسپکتیوی کودکانه این دشت خاک آلود انسانی را بیاد دارم. نمی‌دانستیم کجا میرویم. یکجور سرگردانی شاید. فقط می‌دانستیم با این سیل باید رفت.کجایش مهم نبود.
هیچ چیز نبود جز صدای همهمه برخورد تن‌ها، آه و ناله های دور و نزدیک، روزه‌خوانی‌ها. گه گاه بالگردی نفس این صداها را برای دقایقی می‌برید و در آخر دشت بود و جمعیت خسته و آفتابی که دیگر غروب کرده بود.

برای مردم ایران انگار دنیا به آخر رسیده بود.

آن روز در افق هیچ نقطه گریزی نبود. آسمان و زمین یکی شده بود.

#عکاسی

جزئیات خانه جیکوب ١٩٣٧
فرانک لوید رایت
#معماری
@archintersect

یکم جزییاتش رو نمی‌فهمم!