اروپا میزبان بعضی از قدیمی‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های دنیاست. مثل:
آکسفورد، کمبریج، UCL، امپریال کالج لندن، ETH زوریخ، TU مونیخ، هایدلبرگ، سوربن
بعضی از این دانشگاه‌ها چند صد سال قدمت دارن و اعتبار علمی بسیار بالایی دارن.

این یکی از بزرگ‌ترین مزیت‌های اروپاست. در بعضی کشورها مثل آلمان، شهریه دانشگاه‌های دولتی تقریباً رایگانه. فرانسه، ایتالیا و اسپانیا هم در بسیاری از برنامه‌ها شهریه نسبتاً پایینی دارن. برای خیلی از ایرانی‌ها، این تفاوت مالی می‌تونه تعیین‌کننده باشه.

در بسیاری از شهرهای اروپایی، هزینه زندگی از شهرهای بزرگ آمریکا و کانادا پایین‌تره. البته شهرهایی مثل: لندن، زوریخ و آمستردام استثنا هستن و هزینه بالایی دارن. اما در مجموع، اروپا معمولاً از آمریکای شمالی مقرون‌به‌صرفه‌تره.

این موضوع برای خیلی‌ها مهمه. از بسیاری از شهرهای اروپایی، ظرف چند ساعت می‌تونید به ایران برسید.
هزینه سفر هم معمولاً از سفر به آمریکای شمالی کمتره.

اگر اقامت یکی از کشورهای شنگن رو داشته باشید، معمولاً رفت‌وآمد بین بسیاری از کشورهای اروپایی ساده‌تر میشه. این موضوع هم برای تفریح و هم برای شبکه‌سازی علمی و کاری مزیت بزرگیه.

اروپا هم با وجود تمام جذابیت‌ها، بی‌نقص نیست.
• عیب اول؛ فاند کمتر نسبت به آمریکا
در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد، معمولاً فاند و کمک‌هزینه‌ها از آمریکا و کانادا کمتره. در مقطع دکتری شرایط بهتره، اما رقابت شدیده.
• عیب دوم؛ زبان
خیلی از مزایای اروپا زمانی کامل میشه که زبان محلی کشور رو یاد بگیرید.
مثلاً: آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و سوئدی
اگر فقط انگلیسی بلد باشید، ممکنه بعد از فارغ‌التحصیلی در پیدا کردن کار محدودیت داشته باشید.
• عیب سوم؛ بازار کار در همه کشورها یکسان نیست
همه کشورهای اروپا از نظر شغلی شبیه هم نیستن. مثلاً: آلمان، هلند و کشورهای اسکاندیناوی. معمولاً بازار کار قوی‌تری دارن. اما: یونان، پرتغال، اسپانیا و ایتالیا
ممکنه در بعضی حوزه‌ها فرصت‌های شغلی محدودتری داشته باشن.

بعضی کشورهای اروپایی قوانین مهاجرتی خودشون رو سخت‌تر کرده‌اند.
در بعضی کشورها: بررسی تمکن مالی سخت‌تر شده کنترل ویزا دقیق‌تر شده و در بعضی موارد قوانین ویزای همراه محدودتر شده.
در مقابل، کشورهایی مثل آلمان همچنان برای جذب نیروی متخصص و فارغ‌التحصیلان بین‌المللی مسیرهای نسبتاً مناسبی ارائه می‌کنن.

وقتی صحبت از اپلای میشه، معمولاً ذهن همه میره سمت آمریکا و اروپا.
اما آسیا در سال‌های اخیر پیشرفت فوق‌العاده‌ای کرده. کشورهایی مثل: چین، کره جنوبی، ژاپن، سنگاپور، مالزی و هند امروز دانشگاه‌های بسیار معتبری دارن.
• مزیت اول؛ کیفیت علمی رو به رشد
دانشگاه‌هایی مثل:

- NUS
- NTU
- Tsinghua
- Peking University
- University of Tokyo
جزو دانشگاه‌های برتر دنیا هستن.
•مزیت دوم؛ بورسیه‌های سخاوتمندانه
دولت چین و دولت کره جنوبی، برنامه‌های بورسیه بسیار خوبی برای دانشجویان بین‌المللی دارن.
بعضی از این بورسیه‌ها: شهریه، خوابگاه، بیمه و حتی کمک‌هزینه ماهانه
رو پوشش میدن.
• مزیت سوم؛ هزینه کمتر
در بسیاری از کشورهای آسیایی، هزینه زندگی و تحصیل از آمریکا و بخش زیادی از اروپا کمتره.
•مزیت چهارم؛ ویزای ساده‌تر برای ایرانی‌ها
در مقایسه با آمریکا و بعضی کشورهای غربی، ایرانی‌ها معمولاً در بسیاری از کشورهای آسیایی با محدودیت‌های کمتری مواجه میشن.

البته آسیا هم چالش‌های خودش رو داره.
- کیفیت دانشگاه‌ها خیلی یکدست نیست.
- باید حتماً اعتبار دانشگاه و تأیید وزارت علوم ایران رو بررسی کنید.
- در خیلی از کشورها دانستن زبان محلی برای پیدا کردن کار اهمیت زیادی داره.
- از نظر فرهنگی و اجتماعی، ممکنه برای بعضی دانشجوها سازگاری سخت‌تر باشه.

چین، ژاپن و کره جنوبی همچنان سیاست جذب دانشجوی بین‌المللی رو ادامه میدن و برای ایرانی‌ها نسبت به بسیاری از کشورهای غربی، موانع ویزایی کمتری دارن.
برای همین، بعضی از دانشجوها از آسیا به عنوان یک مسیر استراتژیک استفاده می‌کنن؛ یعنی مثلاً کارشناسی ارشدشون رو با بورسیه در چین یا کره می‌خونن و بعد برای دکتری به آمریکا یا اروپا اپلای می‌کنن.

خب بچه‌ها، یکی از بزرگ‌ترین اشتباهاتی که موقع انتخاب کشور اتفاق می‌افته اینه که دانشجو فقط میره گوگل و می‌نویسه:
«شهریه دانشگاه فلان چقدره؟»
بعد اگر ببینه شهریه کمه، سریع نتیجه می‌گیره که اون کشور ارزونه. در حالی که واقعیت اصلاً این نیست.
شما باید همیشه دو چیز رو با هم بررسی کنید:
۱) هزینه تحصیل
۲) هزینه زندگی
خیلی وقت‌ها دانشگاه ارزونه، ولی هزینه زندگی سرسام‌آوره. یا برعکس، دانشگاه گرونه، ولی فاندهای خوبی داره که بخش بزرگی از هزینه‌ها رو پوشش می‌ده. برای همین هیچ‌وقت فقط به یک عدد نگاه نکنید.

خیلی‌ها کلمه فاند رو می‌شنون ولی دقیق نمی‌دونن شامل چه چیزهاییه.
فاند می‌تونه شامل موارد مختلفی باشه: Scholarship یعنی بورسیه تحصیلی، Fellowship کمک‌هزینه‌ای که معمولاً بر اساس شایستگی علمی داده میشه. Research Assistantship یا RA یعنی به‌عنوان دستیار پژوهشی کنار استاد کار می‌کنید و در ازای اون حقوق می‌گیرید. Teaching Assistantship یا TA
یعنی در تدریس، برگزاری کلاس یا تصحیح تکالیف به استاد کمک می‌کنید و حقوق دریافت می‌کنید. Tuition Waiver یعنی بخشی یا تمام شهریه شما حذف میشه. Stipend یعنی حقوق ماهانه برای پوشش هزینه‌های زندگی.

اگر هدفتون فاند گرفتن باشه، معمولاً آمریکای شمالی از بقیه مناطق دست بازتری داره. مخصوصاً در مقطع دکتری.
در آمریکا و کانادا تعداد زیادی از دانشجوهای دکتری: شهریه نمی‌دن، بیمه دارن و ماهانه حقوق دریافت می‌کنن. در کارشناسی ارشد هم فاند وجود داره، ولی رقابتش بیشتره.
• اروپا چطور؟
اروپا دو مزیت بزرگ داره:
اول اینکه در بعضی کشورها شهریه بسیار پایینه یا تقریباً رایگانه.
دوم اینکه هزینه زندگی در بسیاری از شهرها از آمریکای شمالی کمتره.
اما باید بدونید که فاندهای نقدی و کمک‌هزینه‌های سخاوتمندانه در اروپا معمولاً کمتر از آمریکاست؛ مخصوصاً در مقطع کارشناسی و ارشد. در دکتری شرایط بهتر میشه و خیلی از موقعیت‌ها به‌صورت شغل تمام‌وقت پژوهشی تعریف میشن.
• آسیا چطور؟
خیلی‌ها از این قسمت خبر ندارن.
بعضی از کشورهای آسیایی، مخصوصاً: چین، کره جنوبی، سنگاپور و ژاپن
بورسیه‌های دولتی فوق‌العاده‌ای دارن.
در بعضی برنامه‌ها: شهریه صفره، خوابگاه رایگانه، بیمه دارید و حتی کمک‌هزینه ماهانه دریافت می‌کنید.
برای همین، اگر رزومه خوبی دارید ولی از نظر مالی محدودیت دارید، آسیا می‌تونه یک گزینه بسیار جدی باشه.

یکی از مهم‌ترین سؤالاتی که باید قبل از اپلای از خودتون بپرسید اینه:
«من فقط می‌خوام درس بخونم یا می‌خوام بعد از فارغ‌التحصیلی هم در اون کشور بمونم؟» این سؤال فوق‌العاده مهمه. چون قوانین اقامت کشورها کاملاً با هم فرق می‌کنه.
•آمریکا
در آمریکا معمولاً دانشجو با ویزای F-1 وارد میشه. بعد از فارغ‌التحصیلی می‌تونه وارد OPT بشه و برای مدتی کار کنه. در رشته‌های STEM معمولاً امکان تمدید بیشتری هم وجود داره.
بعد از پیدا کردن کار، ممکنه مسیرهایی مثل ویزای کاری و در نهایت گرین‌کارت مطرح بشه. اما واقعیت اینه که مسیر اقامت آمریکا برای همه ساده و تضمین‌شده نیست.
• کانادا
کانادا سال‌ها به‌عنوان یکی از بهترین کشورها برای تبدیل تحصیل به اقامت شناخته می‌شد. بعد از فارغ‌التحصیلی معمولاً امکان دریافت PGWP وجود داره و فرد می‌تونه سابقه کار کانادایی جمع کنه. بعد از اون، بسته به شرایط، استان محل زندگی، امتیاز زبان و سابقه کار، میشه برای اقامت دائم اقدام کرد.

بچه‌ها، این قسمت خیلی مهمه.
دیگه مثل چند سال پیش نیست که تقریباً همه تصور کنن: «برو کانادا، درس بخون، اقامتت تضمینه.»
در سال‌های اخیر: ظرفیت پذیرش دانشجوی بین‌المللی کمتر شده، بعضی قوانین PGWP تغییر کرده، رقابت برای اقامت دائم بیشتر شده و بعضی استان‌ها شرایط مهاجرتی خودشون رو بازنگری کردن. بنابراین باید از روز اول با برنامه‌ریزی جلو برید.

اروپا اصلاً یک کشور نیست. هر کشور قوانین خودش رو داره. مثلاً:
آلمان مسیر نسبتاً مناسبی برای ماندن بعد از فارغ‌التحصیلی و پیدا کردن کار داره. هلند هم برای نیروی متخصص شرایط نسبتاً خوبی داره. اما در بعضی کشورهای جنوب اروپا ممکنه پیدا کردن کار سخت‌تر باشه. در بعضی کشورها اقامت دائم زودتر به دست میاد و در بعضی کشورها ممکنه سال‌ها طول بکشه. بنابراین اصلاً نمی‌شه برای کل اروپا یک نسخه واحد پیچید.

اگر متأهل هستید، لطفاً این موضوع رو خیلی جدی بگیرید. بعضی کشورها از نظر ویزای همراه شرایط خوبی دارن. بعضی کشورها محدودیت دارن.
بعضی کشورها اجازه کار به همسر میدن. بعضی کشورها نمی‌دن.
در بعضی کشورها ممکنه همسر هم‌زمان با شما وارد بشه. در بعضی کشورها باید ابتدا اقامت خودتون صادر بشه.

کانادا نسبت به گذشته در صدور اجازه کار برای همسر دانشجو محدودتر شده.
آمریکا همچنان برای همسر دانشجوی F-1 معمولاً اجازه کار صادر نمی‌کنه.
در بعضی کشورهای اروپایی هم قوانین بسته به کشور مقصد متفاوته.
بنابراین اگر متأهل هستید، ویزای همراه باید یکی از معیارهای اصلی انتخاب کشورتون باشه، نه یک موضوع فرعی.

اگر رزومه خیلی قوی ندارید یا از نظر مالی محدودیت دارید، لزوماً نباید فقط آمریکا یا کانادا رو ببینید. بعضی از دانشجوها یک مسیر مرحله‌ای انتخاب می‌کنن مثلاً:
• مرحله اول:
کارشناسی ارشد با بورسیه در چین، کره جنوبی یا ژاپن.
• مرحله دوم:
تقویت رزومه، مقاله، زبان و ارتباطات پژوهشی.
• مرحله سوم:
اپلای برای دکتری در آمریکا یا اروپا.
این استراتژی برای خیلی از دانشجوها جواب داده و می‌تونه مسیر منطقی‌تری باشه.

آوسبیلدونگ به این معنیه که یک فردی شما رو برای یک مهارت خاص پرورش میده و در نهایت در همون شغل، به شکل ویژه ای از شما استفاده میکنه
فعل «بیلدن» در زبان آلمانی یعنی ساختن، پرورش دادن و رشد دادن.
اما آوسبیلدونگ به شکل کلی دو مدل داره.
مدل اول، آوسبیلدونگ دوگانه است.
یعنی شما هم کار عملی انجام می دی و هم کار تئوری. یعنی هم درس میخونید و هم عملی انجام میدین درسایی که خوندین رو
یعنی شما یک قسمتی از زمانت رو میری کارآموزی و داری کار انجام می دی و به موازاتش، در یک سری زمان های مشخص، به مدارس مربوطه میری تا از نظر تئوری هم اون کار رو بهت آموزش بدن. جذاب ترین قسمتش اینه که اونا بابت اینکه یک کاری رو به تو یاد بدن، بهت پول هم می دن.
اما مدل دوم، آوسبیلدونگ مدرسه ایه. اسمش هم تقریبا همه چیز رو توضیح می ده شما میری اونجا و در مدرسه آموزش می بینی و اون حالت کارآموزی رو یا نداری، یا خیلی کمرنگ داری این مدلو توضیح نمیدم چون شهریه پردازه نه تنها پولی دریافت نمیکنید بلکه باید یه هزینه ای هم بدین و هزینه زیادی هم دست برقضا داره و موضوع پست ما هم مشخصه چیه پس این قسمت رو اسکیپ میکنم اگه علاقه دارین برین خودتون درموردش تحقیق کنید

چرا آلمان و شرکت های آلمانی دارن این مدل مهاجرت رو اجرا می کنن؟
ممکنه بخوای این قسمت رو اسکیپ کنی و بگی:
«خب به من چه ربطی داره که آلمان چرا داره این کارو می کنه؟ اصلا آلمان خیریه باز کرده مگه؟ برای من مهمه؟»
بله، اتفاقا خیلی هم مهمه.
به خاطر اینکه اگه شما بفهمی آلمان، دولت آلمان و شرکت های آلمانی دنبال چه چیزی هستن، شما هم راحت تر می تونی بهشون بگی:
« آلمان عزیز ! تو اینو می خوای؟ خب من همون آدمم.» پس توی فرایند مهاجرت، این موضوع به شدت مهمه.
ما به شکل کلی می تونیم 3 تا دلیل برای این موضوع بیاریم.
دلیل اول: جمعیت آلمان رو به پیریه.
آلمان به اندازه کافی نیروی کار جوان نداره.به خاطر اینکه آلمان یک کشور صنعتیه، کشوریه که اقتصاد قوی داره.
برخلاف کشور ما ایران که ما نیروی متخصص داریم، ولی صنعتی نداریم که این نیروی متخصص رو بذاریم سر جاش اونجا برعکسه.
آلمان میگه:
«خانم محترم من نیاز دارم به این نیروی کار، ولی جمعیت آلمان هم به اندازه کافی نمی تونه منو ساپورت کنه.»
اما دلیل دوم اتفاقا جالبه.
تو همون کشور آلمان، ما نرخ بیکاری داریم؛ حدود 6 درصد نرخ بیکاری در کشور آلمان وجود داره و از اون جالب تر، طبق آماری که در سال 2025 گفته شده، حدود 54 هزار جایگاه شغلی آوسبیلدونگ خالی بوده، اما 40 هزار نفر هم برای آوسبیلدونگ پذیرفته نشدن.
خب داستان چیه؟
این 40 هزار نفر برن اون 54 هزار جایگاه رو پر کنن، تازه بازم جای خالی می مونه!آها، نکته اساسی اینجاست.
متاسفانه ذهن ایرانی من و تو نمی تونه درک کنه که در یک کشور درست و حسابی، در یک کشور صنعتی، کشوری که اقتصادش خوبه و جهان سومی نیست، هر کسی در جایگاه شغلی خودش پذیرفته میشه مثل ایران نیست که 90 درصد مشاغل رو افرادی پر کردن که در اون زمینه تخصص ندارن.
ولی واقعا در آلمان خیلی راحت می تونن بگن:
«شما به درد ما نمی خوری.» و اون جایگاه شغلی خالی بمونه، چون شما تخصصش رو نداری پس این نکته رو جلوتر خیلی قراره ازش استفاده کنیم.
اون جایگاه شغلی نیاز به نیروی متخصص داره و اون 6 درصد بیکار آلمان ممکنه در اون زمینه های خاص، جایگاه شغلی مناسبی براشون وجود نداشته باشه.
دلیل سوم:
اقتصاد آلمان و شرکت های آلمانی انقدر قویه که حاضرن برای یک نیروی خوب، چند سال هزینه کنن تا خودشون به شیوه خودشون بهش آموزش بدن.
برخلاف ایران که شما اگر یک نیرو بخوای، توی دیوار آگهی می زنی، چند سال ازش حمالی می کشی، نه تنها پول درست و حسابی بهش نمی دی، بلکه اونجوری که می خوای هم بهش آموزش نمی دی! اما توی آلمان اینجوری نیست.

حداقل هایی که باید داشته باشیم تا بتونیم وارد این فرایند بشیم چیه؟
یک موضوعی رو بهتون توضیح بدم.
برای پذیرش دانشگاه ها مورد اول اینکه از دانشگاه پذیرش بگیریم اما اینجا چون می خوایم کارآموزی کنیم، برای کشور آلمان باید از یک شرکت پذیرش بگیریم.
حالا نکته اینجاست که در فرایند مهاجرت، اون قسمتی که سفارت آلمان قراره شما رو تایید کنه، شرایطش خیلی واضح و دقیقه.
یعنی میگه:
«ببین، من به این موارد نیاز دارم. کمتر از این باشی، ریجکتی. تمام.»

اما اون قسمتی که باید از شرکت ها پذیرش بگیری، شرکت به شرکت فرق داره و شرایطشون متفاوته. پس قسمت حداقل های مورد نیاز، طبیعتا برمی گرده به سفارت آلمان.چون سفارت آلمان خیلی شفاف میگه:
«این ها رو نداری؟ من اصلا اجازه هیچ چیزی رو بهت نمی دم.»
به طور کلی سفارت آلمان برای اینکه حداقل های مورد نیازش تامین بشه، به 3 چیز نیاز داره:
1. مدرک B1 زبان آلمانی
2. پذیرش اون شرکت
3. تمکن مالی
پذیرش شرکت موضوع دیگه ایه که بهش خواهیم رسید

اما بذارید همین تمکن مالی رو همین ابتدا توضیح بدم.
ببینید، شما برای اینکه بتونید در کشور آلمان زندگی کنید، سفارت ازت میخواد که بهش ثابت کنی اونجا میری از پس زندگی خودت بر بیای و یه ببخشید نونخور اضافی که فقط باعث اضافه شدن آمار فقر و فلاکت کشورمونه، نیستی شما برای زندگی تو آلمان، به عددی حدود ماهی 900 یورو نیاز داری.
البته این عدد حدودیه، چون خالص و ناخالص، مالیات و این چیزها جداست، ولی عدد در حدود 900 یوروئه.
حالا نکته اینجاست که 900 یورو رو الان تو تابستان 1405 که تبدیل می کنی، میشه یک چیزی حدود 200 میلیون تومن. ممکنه همین جا نا امید شی و ادامه پست رو نخونی
«خب خیلی عدد سنگینیه! کی این عدد رو داره؟» نه، قضیه اینه که اون شرکتی که شما قراره بهش اپلای کنی، یک عددی به شما میده. ما گفتیم که اون شرکت ها برای کارآموزی به شما پول پرداخت می کنن.
حالا اگر اون عدد بیشتر از 900 یورو باشه، شما همون مدرک رو به سفارت ارائه می دی و هیچ تمکنی لازم نداری میری بهشون میگی که فلان شرکت به من بیشتر از 900 یورو میده ماهانه
پس این مسئله کاملا حل میشه و خبر خوب برای شما که از تمکن مالی معاف میشید، حالا یک حالت خاصی وجود داره که اون شرکت عددی کمتر از این به شما بده مثلا به شما ماهانه 800 یورو بده. اون موقع مبلغ تفاوت، که 100 یورو هست، رو خودتون باید به سفارت آلمان تعهد بدید.
به این شکل که شما یک حسابی رو در ایران برای 12 ماه مسدود می کنید و اون عدد رو باید داخل اون حساب نگه دارید. مثلا برای ماهی 100 یورو، مجموعا 1200 یورو، باید معادل ریالی اون رو در یک حسابی مسدود کنید که سفارت آلمان ازتون بپذیره.
اما این نکته رو هم بگم و خیالتون رو راحت کنم:
اولا اکثر شرکت ها مبلغی که پرداخت می کنن از این عدد بالاتره.
ولی حتی اگر شرکتی از این عدد کمتر بود و شما هم نمی تونید مبلغ تفاوتش رو پرداخت کنید، خب برای اون شرکت درخواست نمی دید.

اما در مورد زبان آلمانی صحبت نکردیم.
من به شما گفتم که سفارت آلمان از شما زبان B1 رو می خواد احتمالا همتون می دونید، ولی بذارید یک جمع بندی داشته باشیم تقسیم بندی سطح زبان به این شکله:
A1، A2، B1، B2، C1 و C2.
سطح B1 و B2 یعنی شما دیگه می تونید با مردم اون کشور ارتباط بگیرید.
و این نکته هم بسیار مهمه که بدونید معمولا رسیدن از B1 به B2 شاید سخت تر باشه از اینکه از صفر به B1 برسید یعنی شما از صفر تا B1، ذهنت 3 تا مرحله رو رفته جلو.
ولی شاید رسیدن از B1 به B2 سخت تر از انجام اون 3 مرحله باشه.
اما مسئله بعدی:
من به شما گفتم سطح زبانی که سفارت آلمان می خواد B1 هست، چون ما الان در قسمت حداقلی ها هستیم.
اما شما اگه تحقیق کنید برای کارآموزی، ممکنه تو خیلی از آگهی ها به این اشاره بشه که سطح B2 رو از شما می خوان.
قضیه چیه؟
ما جلوتر که برسیم به مرحله پذیرش گرفتن از شرکت ها، خواهیم گفت که خیلی از شرکت ها سطح B2 می خوان.
پس شما یا باید B1 بگیرید و دریایی از شرکت ها رو از دست بدید، یا...
بذار صادق باشم:
شما مجبوری B2 داشته باشی.
اینکه سفارت آلمان ازت B1 می خواد، صرفا یک حداقله. شما باید B2 داشته باشی. به خاطر اینکه توی آلمان باید بتونی ارتباط بگیری. توی اون شرکت رعایت شما رو نمی کنن. و از اون مهم تر، عمده درخواست ها مدرک B2 هست.
و بذار خیلی ساده بهت بگم:
خیلی از افرادی که برای شرکت ها درخواست میدن، B2 دارن. پس چرا اون شرکت باید پوزیشن شغلیش رو که درخواست زیادی هم داره، به تویی که B1 داری بده؟ پس بیا همین الان با همدیگه توافق کنیم که باید سطح B2 زبان آلمانی رو بگیریم. اما ما اینجا قرار نیست وارد جزئیات بشیم.
اینکه آزمونش چیه، موارد آزمونش چیه و چه چیزهایی داره، نه. ما صرفا قرار شد کلیات رو اول به زبان ساده بدونیم تا بفهمیم برای این نوع مهاجرت مناسبیم و از پسش برمیایم یا نه

حالا می رسیم به یه سوال مهم
«چه افرادی پذیرفته میشن؟»
چه افرادی می تونن پذیرش اون شرکت رو بگیرن؟ چه پیش نیازهایی داره؟

توی این قسمت لازمه که اون دو تا نکته ای که در قسمت «چرا آلمان این کارو می کنه؟» بهش اشاره کردم رو یادآوری کنم. ما اومدیم 3 تا دلیل گفتیم
دلیل دوم گفتیم:
درسته، خیلی ها بیکارن، ولی آلمان میگه: «من دقیقا توی این جایگاه شغلی به یک فرد نیاز دارم.»
پس من باید برم سراغ اون مشاغلی که فضای بیشتری داره و درخواست های بیشتری براش داده میشه. شما الان اگر بری توی سایتش، که راجع به اون هم صحبت می کنم، ممکنه برای یک جایگاه شغلی کلا 7 تا درخواست باشه یا کلا 10 تا درخواست باشه ما نمی ریم سراغ اونا ما وقتی میریم سراغ جایگاه هایی که 100 تا، 200 تا یا حتی 2000 تا آگهی وجود داره.
اما دلیل سوم:
دولت آلمان و به تبع اون، شرکت های آلمانی، انقدر شرایط مالیشون اوکی هست که حاضرن برای اینکه نیروشون اونجوری که می خوان باشه، خودشون هزینه کنن و تربیتش کنن.
ما باید برای اینکه اون شرکت بهمون پذیرش بده، انگیزه و علاقه مون رو اثبات کنیم اما خب این خیلی واضحه خیلی مضحکانه دیده بودم ایرانیایی که برای انگیزه نامه ایمیل میزدن(از تجارب خود اون اشخاص که ریجکت هم شدن)
«آقا ما عاشق شغل شماییم! ما عاشقیم! ما می خوایم بیایم اونجا! ما اصلا می میریم برای این پوزیشن!»
این کافی و درست نیست انگیزه نامه اوسبیلدونگ رو مثل انگیزه نامه دانشگاهی جدی بگیرید
از مطالبی که گفتم، یک نتیجه گیری کلی می تونی بکنی:
من در ابتدا باید ببینم چه مهارت هایی مورد پذیرش زیادی دارن و جایگاه زیادی براشون وجود داره و برای اون ها ثابت کنم که انگیزه دارم. به عنوان مثال، شما وقتی وارد سایت میشی، متوجه میشی که پرستاری یکی از مهارت هاییه که آلمان به شدت بهش نیاز داره دلیلش هم واضحه.
هم سن جمعیت داره میره بالا، هم اینکه شغل کم طرفداریه. معمولا آلمانی ها نمی رن سمت این شغل و مجبور هستن که از خارج از کشور خودشون و خارج از اتحادیه اروپا درخواست نیرو کنن.
و خب الان متوجه میشیم که سطح B2 چرا انقدر مهمه به خاطر اینکه شما برای پرستاری باید بتونی با اون شخص ارتباط خوبی داشته باشی و واقعا حداقل مدرک زبانی که نیازه، همون B2 هست. خب، قسمت اول:
ما فهمیدیم که برای پرستاری اقدام کردن کار خوبیه حالا باید ثابت کنم که به پرستاری علاقه دارم.
خب احتمالا باید بری توی دوره های هلال احمر شرکت کنی.
یا نمی دونم، اگر فنی حرفه ای دوره ای داشت.
هر جایی که مدرک معتبر یا نزدیک به معتبر به شما ارائه میده، باید توی دوره هاش ثبت نام کنید.
به خاطر اینکه شما از یک سمت باید بری رزومه ات رو تقویت کنی، انگیزه نامه های خوبی داشته باشی و از یک سمت وارد سایت بشی و رگباری درخواست پر کنی اینم بگن اکثر کسایی که برای اسبیلدونگ قبول شدن بعد حداقل دویست تا درخواست تونستن هفت هشت تا مصاحبه دریافت کنن و حتی تو مواردی من نزدیک به سیصد چهارصدتا درخواست دیدم کلا سیستمش اینجوربه و نباید نا امید بشید قبل اینکه براش اپلای کنم اینم بهتون بگم!
اگه در وهله اول از شما خوششون بیاد، دعوت به مصاحبه می کنن که به شکل آنلاین هست اونجا هم سطح زبانت رو متوجه میشن باید بتونی خیلی قشنگ در سطح B1 یا B2، همون سطحی که اونا مورد انتظارشونه، باهاشون حرف بزنی توی مصاحبه هم یک تعداد سوال می پرسن اگر خوششون بیاد، به شما قرارداد میدن و این قرارداد رو می تونی به سفارت آلمان بدی و تموم بشه.

خب، این فرایند به این شکله:
اگر شما یک حوزه ای رو پیدا کردی که می خوای راجع بهش اپلای بکنی، باید بری دو سه تا کار هم در ایران بکنی که یک مدرکی داشته باشی تا احتمال قبولیت بره بالاتر اما بچه ها، قبل از اینکه بریم سراغ موضوع بعدی، دو تا سایت اصلی وجود داره که کل فرایند آوسبیلدونگ توی اونها انجام میشه.
من لینک هر دو سایت رو براتون پایین تر قرار میدم
« من می خوام توی این سایت ها یک چرخی بزنم، ببینم اصلا درآمدها به چه شکله؟ چی ازم می خوان؟ کجای آلمان هستن؟» و جواب سوالاتتونو میتونید از این سایتای رسمی مختص پیدا کردن کارفرما برای اسبیلدونگ پیدا کنید
① https://www.ausbildung.de
② https://web.arbeitsagentur.de/ausbildungssuche
③https://www.azubi.de

آوسبیلدونگ یعنی شما داری زحمت می کشی یه کاری رو همزمان که داری آموزش میبینی عملی هم انجامش میدی، اما مهم ترین حسنش اینه که اولا هزینه اش به شدت پایینه، نسبت به انواع مهاجرت ها و بعدیش اینه که از نظر مالی اونور هم کلی برات سود داره یعنی وقتی میری اونجا، از همون اول بهت پول میدن بعدش استخدامت می کنن خب، از نظر سطح رفاه واقعا قابل قیاس با زندگی در ایران نیست و نکته جالب ترش اینه که شما تکلیفت معلومه مثل خیلی از مهاجرت ها نیست که شما بری اونجا درس بخونی و بعد بگی:

«حالا ببینیم چی میشه.» نه.
شما زندگی تو آلمان رو اگه بخواین میتونید ادامه بدین خیلی ها هستن که سالیان سال اونجا زندگی می کنن.
اما نکته اینجاست که از نظر مالی، همونطور که دیدید، من در یک سری قسمت ها مدارک رو کامل توضیح ندادم به عنوان مثال در اون قسمت که سفارت آلمان چی می خواد.
خب معلومه که سفارت آلمان همین دو سه تا چیز رو نمی خواد ممکنه مدارک شناسایی بخواد، پاسپورتت رو بخواد، 100 مدل عکس بخواد، ترجمه مدارک بخواد و موارد دیگه باید بری اینها رو جمع کنی یک مقدار هم هزینه دارن.
حالا این هزینه ها که جمع بشن، به طور کلی تقسیم میشن به:
یک سری هزینه برای گرفتن مدرک زبان،
یک سری هزینه برای ترجمه مدارک و کارهای سفارت،
و یک سری هزینه هم برای رفتن و رسیدن به آلمان؛ مثل هزینه بلیت و اینکه چند هفته اونجا بخوای خودت رو مستقر کنی و به طور کلی اگر فرایند زبان رو بذاریم کنار، چون یک نفر زبان رو رایگان یاد می گیره و یک نفر کلاس خصوصی می گیره، نمیشه دسته بندی کرد. مهاجرت به آلمان حتی با اعداد بین 1000 تا 2000 یورو هم شدنیه حتی زیر 1000 یورو هم میشه درش آورد.
اما در مجموع، با پول امروز، یک عددی در حدود 300 تا 400 میلیون تومن، البته در شرایط خاصی ممکنه این عدد بیشتر بشه، ولی عدد رایجش همینه که معمولا اکثر اون هزینه ها رو تو ایران میکنید بابت آماده کردن مدارکتون و پول بلیط رفتنتون که خب این هزینه ثابت هر نوع مهاجرتیه و نمیشه واقعا حذفش کرد و سعی کنید تو دو سه سالی که دارید دانشگاه میخونید یا دبیرستان میخونید این مبلغ رو پس انداز کنید و سر یه کاری تو ایران برید یا به هر شیوه درست دیگه ای این مبلغ رو در بیارید
و نکته بعدی هم در مورد مسائل مالی در کشور آلمانه.
عددی که اون شرکت به عنوان کارآموزی به شما میده، عدد یک زندگی لوکس نیست عدد یک زندگی دانشجویی در رفاهه اما اینکه ما بخوایم بریم اونجا مسافرت های آنچنانی بریم، هزینه های آنچنانی داشته باشیم، هر روز غذای بیرون بخوریم یا خونه آنچنانی داشته باشیم، نه چنین چیزی امکان پذیر نیست.
ولی یک زندگی دانشجویی در رفاه رو می تونن برای شما تامین بکنن و هیچ وقت هم به مشکل مالی نمی خورید تو اون سه سالی که کارآموز هستین زندگیتون دانشجوییه ولی بعدش که استخدام رسمی میشین دیگه حقوقتون از نهصد تا هزار یورو ماهانه به عنوان کار آموز به دو هزار یورو تا سه هزار یورو در ماه میرسه و دیگه زندگیتون دانشجویی نخواهد بود اینم بگم تو سه سال کارآموزیتون هر سال حقوقتون نسبت به سال قبل افزایش پیدا میکنه در حد صد تا دویست یورو

🗣 بخاطر شرایط فعلی آیلتس و تافل نمیتونیم بدیم پس چیکار کنیم؟

🗣هزینه آیلتس در به صرفه ترین حالت و نزدیک ترین مکان های ارزان به ایران مثل ارمنستان چیزی حدود 150 تا 200 میلیونه

🗣میشه درمورد بقیه کشورا هم بگی؟