🔻#رئیس_جمهور: نمیشود کشور را به ۱۰ الی ۲۰ نفر داده و بگوییم تابع تصمیمات شما هستیم.
▪️حق با ایشان است زیرا اگر از تصمیمات گروه ۱۲ نفره شورای نگهبان تبعیت نمی شد، الان آقای روحانی رئیس جمهور نبود، مجلس در برابر دولت زانو نمی زد و کشور نیز در وضعیت بحرانی و سقوط قرار نداشت!
🀄️علی اکیر جوانفکر
@antioligarchie
▪️حق با ایشان است زیرا اگر از تصمیمات گروه ۱۲ نفره شورای نگهبان تبعیت نمی شد، الان آقای روحانی رئیس جمهور نبود، مجلس در برابر دولت زانو نمی زد و کشور نیز در وضعیت بحرانی و سقوط قرار نداشت!
🀄️علی اکیر جوانفکر
@antioligarchie
🔻یکی از #ارزشیا توئیت کرده👆 در مورد پرتاب #لنگه_کفش به #رئیس_جمهور در سفر به #گیلان
👈 علی اصغر احمدی "معاون دفتر رییس جمهور " در واکنش به خبر پرتاب لنگه کفش به سوی رییس جمهور گفت: من از اول تا آخر اینجلسه حضور داشتم و چنین ادعایی #دروغ محض است.
@antioligarchie
👈 علی اصغر احمدی "معاون دفتر رییس جمهور " در واکنش به خبر پرتاب لنگه کفش به سوی رییس جمهور گفت: من از اول تا آخر اینجلسه حضور داشتم و چنین ادعایی #دروغ محض است.
@antioligarchie
آنتی الیگارشی
🔻 حمایت #صفارهرندی "عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام" از حذف مقام #ریاستجمهوری/ نخستوزیر داشته باشیم تا همواره مورد بازخواست مجلس قرار بگیرد نه اینکه رییسجمهوری با محبوبیت ۱۰ درصدی همچنان در مسند باقی بماند. @antioligarchie
#دیدگاه
🔻 #عبدالله_گنجی " مدیر مسوول روزنامه جوان " :
۱۸ اسفند در سرمقاله روزنامه جوان در تایید صحبت اخیر #صفار_هرندی نوشتم:
ممکن است در آینده نظام #پارلمانتاریستی را ترجیح دهند یا مثلاً شرایطی ایجاد شود که این #اشتباه قانون اساسی که به شخص دوم کشور #رئیسجمهور میگویند، اصلاح شود. در هیچ جای دنیا به نفر دوم کشور #رئیسجمهور نمیگویند. نفر اولِ #جمهورِ ایران اکنون #رهبری است و اطلاق #رئیسجمهور به شخص دوم در عرف و حقوق بینالملل نیز مرسوم نیست و بخشی از تنشها و تعارضات در حیطه و شعاع وظایف و مسئولیتها نیز از همین اشتباه برمیآید که ممکن است در آینده با تبدیل آن به #رئیس_دولت اصلاح شود.
@antioligarchie
🔻 #عبدالله_گنجی " مدیر مسوول روزنامه جوان " :
۱۸ اسفند در سرمقاله روزنامه جوان در تایید صحبت اخیر #صفار_هرندی نوشتم:
ممکن است در آینده نظام #پارلمانتاریستی را ترجیح دهند یا مثلاً شرایطی ایجاد شود که این #اشتباه قانون اساسی که به شخص دوم کشور #رئیسجمهور میگویند، اصلاح شود. در هیچ جای دنیا به نفر دوم کشور #رئیسجمهور نمیگویند. نفر اولِ #جمهورِ ایران اکنون #رهبری است و اطلاق #رئیسجمهور به شخص دوم در عرف و حقوق بینالملل نیز مرسوم نیست و بخشی از تنشها و تعارضات در حیطه و شعاع وظایف و مسئولیتها نیز از همین اشتباه برمیآید که ممکن است در آینده با تبدیل آن به #رئیس_دولت اصلاح شود.
@antioligarchie
#دیدگاه
❌ «غروب ِ #لاریجانی_ها»
✍️ #حسین_علیپور (اصلاح طلب)
🔻در گذشته ای نه چندان دور خانواده ای بود که نماد«خاندان قدرت» در نظام جمهوری اسلامی شناخته میشد. اگر هاشمی رفسنجانی ها صاحب نفوذ ِ شماره یک در دهه های ۶۰ تا ۸۰ بودند لاریجانی های دهه ی ۹۰ چیزی کمتر از آنها نداشتند. با وجود آنکه در تئوری و عمل لاریجانی ها مرادشان را مریدی ِ خاندان هاشمی میدانستند اما رؤیایشان نیز رسیدن به جایگاه هاشمی در نظام شده بود.
اینگونه بود که محافظه کاری را سرلوحه کار قرار داده و برای حفظ مشروعیت خود از روحانیت بهره ها بردند. میرزا هاشم آملی ِ پدر را مبنا قرار داده و وصلت ها با خانواده ی روحانیونِ سرشناس کردند، بطوریکه تنها دخترِخانواده، عروس ِ محقق دامادها شد و علی، داماد ِ خانواده ی آیت الله مطهری. صادق با دخترِ آیت الله وحید خراسانی وصلت کرد و باقر با خانواده ی حسن زاده ی آملی. گویی پایه های رسیدن ِ به قدرت با این وصلت ها محکم تر شد و رنگی واقعی تر به خود میگرفت که البته گرفت.
نمایه های قدرت کار خود را کرد و دیری نپایید که در دهه ی ۹۰ «علی» بر پررنگ ترین صندلی ِ سبزِ بهارستان نشست و حکمران مجلس شد و «صادق» بر محکم ترین صندلی قُضات در قوه ی قضاییه تکیه زد و قاضی القضات نام گرفت. محمدجواد که بزرگ ِ خانواده و از تئورسین های محافظه کاران بود بر معاونت امور بین الملل و ریاست ستاد حقوق بشر ِ برادر کوچکتر در قوه ی قضاییه تکیه زد و فاضل بر دانشگاه آزادی در آمل که به نام ِ پدر و به کام ِ ایشان بود ریاست کرد و دیگر برادر هم قبول مسئولیتی داشت در معاونت وزارت بهداشت!
شایسته سالاری یا ژن ِ خوب هر چه که بود، گستره ی این خانواده آملی، ملی شد و از مجلس و قوه قضاییه تا وزارت بهداشت و دانشگاه آزاد را فرا گرفت. خانواده ای که ۳ پسر ِ اول زاییده در نجف بودند و دو دیگری بدنیا آمده در قم، حالا محور ائتلاف قم _ تهران شده بود برای مدیریت ایران، تا جاییکه علی برای حضور مجدد خود در مجلس و نشستن بر صدر، هم خود را خرجِ قم میکرد و هم بیشتر از آن قم نشینان را خرج ِ خود. تا حمایت آنان را محل ِ لابی خود با حاکمان قرار دهد. گویی در این خاندان چندان تفاوتی نمیکرد که فقه خوانده باشی یا فلسفه، فیزیک یا پزشکی، چون محمدجواد در کالیفرنیا تحصیل کرده باشی و یا چون فاضل در لندن. آنچه مهم تر بود ریشه های خانوادگی بود که در نَسَب و هم در سَبب پرقدرت بود و البته شناخت ِ قواعد ِ بازی بزرگان هم مزید بر علت میشد. همین ها بود که قم را به مناصب ِ مهم ِ تهران میرساند و لاریجانی ها را به آنچه آرزویشان بود.
زمانه گذشت و گذشت و حالا با رسیدن به انتهای دهه ی ۹۰ بویی تازه به مشام میرسد. آنکس که بر بهارستان حکومت میکرد غزل ِ خداحافظی برایَش میخوانند و آنکس که سودای بالاتر از قوه ی قضائیه را داشت یاران ِ غار خود را اسیر ِ زندان های ابراهیم رئیسی میبیند. علی که زمانی میرفت محور ائتلاف میانه روها با حمایت ِ دولت باشد برای ریاست جمهوری حالا با غرق شدن روحانی بهتر است به فکر نجات ِ خود باشد و صادق که حامیانش نیم نگاهی به جانشینی داشتند حالا قافیه را به رئیسی باخته میبیند. «علی از راست رانده و از چپ مانده شده است» و صادق آرام آرام نقش َش کمرنگ تر میشود.
پس از دو دهه ای که خاندان لاریجانی خود را صاحب تئوری و مرد ِ اجرا میخواندند اما نشان داده شد بی توجهی به یک اصل سادهی سیاست زمینگیرشان کرده است. بی توجهی به آنکه در زمین ِ بازیِ کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد نباید بازی کرد. اینگونه بود که #رئیس_جمهور_سابق در پساغروب ِ خویش دست در یقه ی علی و فاضل و صادق برد و آنها را نماد «حاکمانی در برابر مردم» معرفی کرد. آنکس که خود زمانی از نگاه مردم نمادی از قدرت بود، به نامشروع بودن ِ قدرت ِ خاندان لاریجانی پرداخت و از چشم مردم و البته گویا حاکمان انداخته است.
به نظر غروب ِ خاندان ِ لاریجانی فرا رسیده است و خانواده ای که فراتر از یک قوه بود و از پس ِ هاشمی ها بزرگ خانواده ی قدرتمند جمهوری اسلامی محسوب میشد وارد فضایی غریب میشوند، ساختاری که مشروعیت را نه از شایستگی، که از روابط و قاعده ی بازی اش به اینان داد حالا لاریجانی ها را نه در گام دوم و جوانگرایی اش و نه در مبارزه با فسادش تعریف نمیکند.
بنظر در غرق شدن محافظه کاران ِ به رهبری حسن روحانی، هم ائتلافی هایش یعنی لاریجانی ها هم باید نوایی غم انگیز برای خود بسُرایند. انگار غروب ِ خاندانی دیگر از خاندان ِقدرت هم فرا رسیده، خاندانی که در نگاهشان رسیدن به مرکز و گریز از مردم محور بوده و حالا هم مردم و هم شاید مرکز از ایشان گریزان شده اند. آری، لاریجانی ها را وقت ِ رفتن است. گویی این رسم ِ روزگار است؛ بامردم که نباشی باید عطای ماندگاری را به لقایش بسپاری…!
@antioligarchie
❌ «غروب ِ #لاریجانی_ها»
✍️ #حسین_علیپور (اصلاح طلب)
🔻در گذشته ای نه چندان دور خانواده ای بود که نماد«خاندان قدرت» در نظام جمهوری اسلامی شناخته میشد. اگر هاشمی رفسنجانی ها صاحب نفوذ ِ شماره یک در دهه های ۶۰ تا ۸۰ بودند لاریجانی های دهه ی ۹۰ چیزی کمتر از آنها نداشتند. با وجود آنکه در تئوری و عمل لاریجانی ها مرادشان را مریدی ِ خاندان هاشمی میدانستند اما رؤیایشان نیز رسیدن به جایگاه هاشمی در نظام شده بود.
اینگونه بود که محافظه کاری را سرلوحه کار قرار داده و برای حفظ مشروعیت خود از روحانیت بهره ها بردند. میرزا هاشم آملی ِ پدر را مبنا قرار داده و وصلت ها با خانواده ی روحانیونِ سرشناس کردند، بطوریکه تنها دخترِخانواده، عروس ِ محقق دامادها شد و علی، داماد ِ خانواده ی آیت الله مطهری. صادق با دخترِ آیت الله وحید خراسانی وصلت کرد و باقر با خانواده ی حسن زاده ی آملی. گویی پایه های رسیدن ِ به قدرت با این وصلت ها محکم تر شد و رنگی واقعی تر به خود میگرفت که البته گرفت.
نمایه های قدرت کار خود را کرد و دیری نپایید که در دهه ی ۹۰ «علی» بر پررنگ ترین صندلی ِ سبزِ بهارستان نشست و حکمران مجلس شد و «صادق» بر محکم ترین صندلی قُضات در قوه ی قضاییه تکیه زد و قاضی القضات نام گرفت. محمدجواد که بزرگ ِ خانواده و از تئورسین های محافظه کاران بود بر معاونت امور بین الملل و ریاست ستاد حقوق بشر ِ برادر کوچکتر در قوه ی قضاییه تکیه زد و فاضل بر دانشگاه آزادی در آمل که به نام ِ پدر و به کام ِ ایشان بود ریاست کرد و دیگر برادر هم قبول مسئولیتی داشت در معاونت وزارت بهداشت!
شایسته سالاری یا ژن ِ خوب هر چه که بود، گستره ی این خانواده آملی، ملی شد و از مجلس و قوه قضاییه تا وزارت بهداشت و دانشگاه آزاد را فرا گرفت. خانواده ای که ۳ پسر ِ اول زاییده در نجف بودند و دو دیگری بدنیا آمده در قم، حالا محور ائتلاف قم _ تهران شده بود برای مدیریت ایران، تا جاییکه علی برای حضور مجدد خود در مجلس و نشستن بر صدر، هم خود را خرجِ قم میکرد و هم بیشتر از آن قم نشینان را خرج ِ خود. تا حمایت آنان را محل ِ لابی خود با حاکمان قرار دهد. گویی در این خاندان چندان تفاوتی نمیکرد که فقه خوانده باشی یا فلسفه، فیزیک یا پزشکی، چون محمدجواد در کالیفرنیا تحصیل کرده باشی و یا چون فاضل در لندن. آنچه مهم تر بود ریشه های خانوادگی بود که در نَسَب و هم در سَبب پرقدرت بود و البته شناخت ِ قواعد ِ بازی بزرگان هم مزید بر علت میشد. همین ها بود که قم را به مناصب ِ مهم ِ تهران میرساند و لاریجانی ها را به آنچه آرزویشان بود.
زمانه گذشت و گذشت و حالا با رسیدن به انتهای دهه ی ۹۰ بویی تازه به مشام میرسد. آنکس که بر بهارستان حکومت میکرد غزل ِ خداحافظی برایَش میخوانند و آنکس که سودای بالاتر از قوه ی قضائیه را داشت یاران ِ غار خود را اسیر ِ زندان های ابراهیم رئیسی میبیند. علی که زمانی میرفت محور ائتلاف میانه روها با حمایت ِ دولت باشد برای ریاست جمهوری حالا با غرق شدن روحانی بهتر است به فکر نجات ِ خود باشد و صادق که حامیانش نیم نگاهی به جانشینی داشتند حالا قافیه را به رئیسی باخته میبیند. «علی از راست رانده و از چپ مانده شده است» و صادق آرام آرام نقش َش کمرنگ تر میشود.
پس از دو دهه ای که خاندان لاریجانی خود را صاحب تئوری و مرد ِ اجرا میخواندند اما نشان داده شد بی توجهی به یک اصل سادهی سیاست زمینگیرشان کرده است. بی توجهی به آنکه در زمین ِ بازیِ کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد نباید بازی کرد. اینگونه بود که #رئیس_جمهور_سابق در پساغروب ِ خویش دست در یقه ی علی و فاضل و صادق برد و آنها را نماد «حاکمانی در برابر مردم» معرفی کرد. آنکس که خود زمانی از نگاه مردم نمادی از قدرت بود، به نامشروع بودن ِ قدرت ِ خاندان لاریجانی پرداخت و از چشم مردم و البته گویا حاکمان انداخته است.
به نظر غروب ِ خاندان ِ لاریجانی فرا رسیده است و خانواده ای که فراتر از یک قوه بود و از پس ِ هاشمی ها بزرگ خانواده ی قدرتمند جمهوری اسلامی محسوب میشد وارد فضایی غریب میشوند، ساختاری که مشروعیت را نه از شایستگی، که از روابط و قاعده ی بازی اش به اینان داد حالا لاریجانی ها را نه در گام دوم و جوانگرایی اش و نه در مبارزه با فسادش تعریف نمیکند.
بنظر در غرق شدن محافظه کاران ِ به رهبری حسن روحانی، هم ائتلافی هایش یعنی لاریجانی ها هم باید نوایی غم انگیز برای خود بسُرایند. انگار غروب ِ خاندانی دیگر از خاندان ِقدرت هم فرا رسیده، خاندانی که در نگاهشان رسیدن به مرکز و گریز از مردم محور بوده و حالا هم مردم و هم شاید مرکز از ایشان گریزان شده اند. آری، لاریجانی ها را وقت ِ رفتن است. گویی این رسم ِ روزگار است؛ بامردم که نباشی باید عطای ماندگاری را به لقایش بسپاری…!
@antioligarchie
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻#رئیس_جمهور: پاسخ ما به مذاکره تحت تحریم «نه» می باشد.
اگر به اسم برجام پایبند نیستید به رسمش پایبند باشید/ اگر بیشتر میخواهید باید بیشتر بدهید
از اسم برجام بدتان میآید؛ لااقل تحریمها رابردارید تا به مذاکره بپردازیم؛ عکس یادگاری هم باشد برای آخر مذاکرات!
@antioligarchie
اگر به اسم برجام پایبند نیستید به رسمش پایبند باشید/ اگر بیشتر میخواهید باید بیشتر بدهید
از اسم برجام بدتان میآید؛ لااقل تحریمها رابردارید تا به مذاکره بپردازیم؛ عکس یادگاری هم باشد برای آخر مذاکرات!
@antioligarchie
⭕️ دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه: هیچ کس در ایران به دلیل شرکت در اعتراضات بازداشت نشده است!!
#جواد_لاریجانی" رئیس ستاد حقوق بشر قوه قضائیه " نسبت به بیانیه خانم #میشل_باچلت، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل در مورد کشتار مردم معترض در ایران واکنش نشان داد.
در بیانیه خانم باچلت که در ۱۵ آذر (۶ دسامبر) منتشر شد آمده است:
«تجزیه و تحلیل ویدئوهای منتشر شده از اعتراضات نشان میدهند که برخی از ماموران امنیتی از پشت به سوی افراد غیرمسلح که در حال فرار بودهاند مستقیما شلیک کردهاند. برخی دیگر به صورت و یا اعضای مهم بدن تیراندازی کردهاند.»
خانم باچلت با تاکید گفته است: «به عبارت دیگر قصد آنها کشتار معترضان بوده است.»
#جواد_لاریجانی در نامه خود خطاب به خانم میشل باچلت تأکید میکند که جمهوری اسلامی با یک "اغتشاش" سروکار داشته تا "اعتراض" و مینویسد:
«آتش زدن بیش از ۷۰۰ جایگاه پمپ بنزین و تخریب بیش از دویست شعبه بانکی و مراکز خدماتی عمومی و مساجد و به رگبار بستن مردم در کوچه و خیابان و آنهم در مدت بسیار کوتاه جز با آمادگیهای تروریستی امکانپذیر نمیباشد.»
#رئیس_ستاد_حقوق_بشر قوه قضائیه ضمن تأکید بر اینکه "جمهوری اسلامی ایران مهمترین دموکراسی غرب آسیا میباشد" در پاسخ خود میافزاید:
«جهت اطلاع کمیسرعالی تأکید مینمایم که در حوادث اخیر، افراد به دلیل شرکت در راهپیمایی و یا اعتراضات جمعی مسالمتآمیز بازداشت نشدهاند.»
#جواد_لاریجانی در پاسخنامه خود میگوید:
«فقط با عوامل ناامنی و اغتشاش و ناقضان حقوق ملّت با رعایت کامل ضوابط و مقررات برخورد موجه قانونی صورت پذیرفته است و افراد دستگیر شده، هم اکنون در تعداد بسیار محدود و اندک بوده و همگی تحویل دستگاه قضائی گردیدهاند.»
#جواد_لاریجانی مینویسد:
«ظاهراً- همانطور که در بیانیه ایشان مکرر ذکر شده است- کمیسرعالی از قطع اتصال اینترنت سخت عصبانی شدهاند! در حالیکه مردم کشور ما به راحتی با یکدیگر از طریق شبکه ملی در ارتباط بوده و هستند، چه "اینترنت" وصل باشد و چه نباشد!»
▪️لینک خبر👇
https://www.kurdistan24.net/fa/news/5e2eecfb-bff6-4d52-85ae-84421a82ea3b
@antioligarchie
#جواد_لاریجانی" رئیس ستاد حقوق بشر قوه قضائیه " نسبت به بیانیه خانم #میشل_باچلت، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل در مورد کشتار مردم معترض در ایران واکنش نشان داد.
در بیانیه خانم باچلت که در ۱۵ آذر (۶ دسامبر) منتشر شد آمده است:
«تجزیه و تحلیل ویدئوهای منتشر شده از اعتراضات نشان میدهند که برخی از ماموران امنیتی از پشت به سوی افراد غیرمسلح که در حال فرار بودهاند مستقیما شلیک کردهاند. برخی دیگر به صورت و یا اعضای مهم بدن تیراندازی کردهاند.»
خانم باچلت با تاکید گفته است: «به عبارت دیگر قصد آنها کشتار معترضان بوده است.»
#جواد_لاریجانی در نامه خود خطاب به خانم میشل باچلت تأکید میکند که جمهوری اسلامی با یک "اغتشاش" سروکار داشته تا "اعتراض" و مینویسد:
«آتش زدن بیش از ۷۰۰ جایگاه پمپ بنزین و تخریب بیش از دویست شعبه بانکی و مراکز خدماتی عمومی و مساجد و به رگبار بستن مردم در کوچه و خیابان و آنهم در مدت بسیار کوتاه جز با آمادگیهای تروریستی امکانپذیر نمیباشد.»
#رئیس_ستاد_حقوق_بشر قوه قضائیه ضمن تأکید بر اینکه "جمهوری اسلامی ایران مهمترین دموکراسی غرب آسیا میباشد" در پاسخ خود میافزاید:
«جهت اطلاع کمیسرعالی تأکید مینمایم که در حوادث اخیر، افراد به دلیل شرکت در راهپیمایی و یا اعتراضات جمعی مسالمتآمیز بازداشت نشدهاند.»
#جواد_لاریجانی در پاسخنامه خود میگوید:
«فقط با عوامل ناامنی و اغتشاش و ناقضان حقوق ملّت با رعایت کامل ضوابط و مقررات برخورد موجه قانونی صورت پذیرفته است و افراد دستگیر شده، هم اکنون در تعداد بسیار محدود و اندک بوده و همگی تحویل دستگاه قضائی گردیدهاند.»
#جواد_لاریجانی مینویسد:
«ظاهراً- همانطور که در بیانیه ایشان مکرر ذکر شده است- کمیسرعالی از قطع اتصال اینترنت سخت عصبانی شدهاند! در حالیکه مردم کشور ما به راحتی با یکدیگر از طریق شبکه ملی در ارتباط بوده و هستند، چه "اینترنت" وصل باشد و چه نباشد!»
▪️لینک خبر👇
https://www.kurdistan24.net/fa/news/5e2eecfb-bff6-4d52-85ae-84421a82ea3b
@antioligarchie
Kurdistan24
جواد لاریجانی: کسی به دلیل شرکت در اعتراضات بازداشت نشده است
لاریجانی اینترنت هم قطع باشد، مردم کشور ما بهراحتی با یکدیگر از طریق شبکهی ملی در ارتباط بوده و هستند
Forwarded from آنتی الیگارشی
#دیدگاه
❌ «غروب ِ #لاریجانی_ها»
✍️ #حسین_علیپور (اصلاح طلب)
🔻در گذشته ای نه چندان دور خانواده ای بود که نماد«خاندان قدرت» در نظام جمهوری اسلامی شناخته میشد. اگر هاشمی رفسنجانی ها صاحب نفوذ ِ شماره یک در دهه های ۶۰ تا ۸۰ بودند لاریجانی های دهه ی ۹۰ چیزی کمتر از آنها نداشتند. با وجود آنکه در تئوری و عمل لاریجانی ها مرادشان را مریدی ِ خاندان هاشمی میدانستند اما رؤیایشان نیز رسیدن به جایگاه هاشمی در نظام شده بود.
اینگونه بود که محافظه کاری را سرلوحه کار قرار داده و برای حفظ مشروعیت خود از روحانیت بهره ها بردند. میرزا هاشم آملی ِ پدر را مبنا قرار داده و وصلت ها با خانواده ی روحانیونِ سرشناس کردند، بطوریکه تنها دخترِخانواده، عروس ِ محقق دامادها شد و علی، داماد ِ خانواده ی آیت الله مطهری. صادق با دخترِ آیت الله وحید خراسانی وصلت کرد و باقر با خانواده ی حسن زاده ی آملی. گویی پایه های رسیدن ِ به قدرت با این وصلت ها محکم تر شد و رنگی واقعی تر به خود میگرفت که البته گرفت.
نمایه های قدرت کار خود را کرد و دیری نپایید که در دهه ی ۹۰ «علی» بر پررنگ ترین صندلی ِ سبزِ بهارستان نشست و حکمران مجلس شد و «صادق» بر محکم ترین صندلی قُضات در قوه ی قضاییه تکیه زد و قاضی القضات نام گرفت. محمدجواد که بزرگ ِ خانواده و از تئورسین های محافظه کاران بود بر معاونت امور بین الملل و ریاست ستاد حقوق بشر ِ برادر کوچکتر در قوه ی قضاییه تکیه زد و فاضل بر دانشگاه آزادی در آمل که به نام ِ پدر و به کام ِ ایشان بود ریاست کرد و دیگر برادر هم قبول مسئولیتی داشت در معاونت وزارت بهداشت!
شایسته سالاری یا ژن ِ خوب هر چه که بود، گستره ی این خانواده آملی، ملی شد و از مجلس و قوه قضاییه تا وزارت بهداشت و دانشگاه آزاد را فرا گرفت. خانواده ای که ۳ پسر ِ اول زاییده در نجف بودند و دو دیگری بدنیا آمده در قم، حالا محور ائتلاف قم _ تهران شده بود برای مدیریت ایران، تا جاییکه علی برای حضور مجدد خود در مجلس و نشستن بر صدر، هم خود را خرجِ قم میکرد و هم بیشتر از آن قم نشینان را خرج ِ خود. تا حمایت آنان را محل ِ لابی خود با حاکمان قرار دهد. گویی در این خاندان چندان تفاوتی نمیکرد که فقه خوانده باشی یا فلسفه، فیزیک یا پزشکی، چون محمدجواد در کالیفرنیا تحصیل کرده باشی و یا چون فاضل در لندن. آنچه مهم تر بود ریشه های خانوادگی بود که در نَسَب و هم در سَبب پرقدرت بود و البته شناخت ِ قواعد ِ بازی بزرگان هم مزید بر علت میشد. همین ها بود که قم را به مناصب ِ مهم ِ تهران میرساند و لاریجانی ها را به آنچه آرزویشان بود.
زمانه گذشت و گذشت و حالا با رسیدن به انتهای دهه ی ۹۰ بویی تازه به مشام میرسد. آنکس که بر بهارستان حکومت میکرد غزل ِ خداحافظی برایَش میخوانند و آنکس که سودای بالاتر از قوه ی قضائیه را داشت یاران ِ غار خود را اسیر ِ زندان های ابراهیم رئیسی میبیند. علی که زمانی میرفت محور ائتلاف میانه روها با حمایت ِ دولت باشد برای ریاست جمهوری حالا با غرق شدن روحانی بهتر است به فکر نجات ِ خود باشد و صادق که حامیانش نیم نگاهی به جانشینی داشتند حالا قافیه را به رئیسی باخته میبیند. «علی از راست رانده و از چپ مانده شده است» و صادق آرام آرام نقش َش کمرنگ تر میشود.
پس از دو دهه ای که خاندان لاریجانی خود را صاحب تئوری و مرد ِ اجرا میخواندند اما نشان داده شد بی توجهی به یک اصل سادهی سیاست زمینگیرشان کرده است. بی توجهی به آنکه در زمین ِ بازیِ کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد نباید بازی کرد. اینگونه بود که #رئیس_جمهور_سابق در پساغروب ِ خویش دست در یقه ی علی و فاضل و صادق برد و آنها را نماد «حاکمانی در برابر مردم» معرفی کرد. آنکس که خود زمانی از نگاه مردم نمادی از قدرت بود، به نامشروع بودن ِ قدرت ِ خاندان لاریجانی پرداخت و از چشم مردم و البته گویا حاکمان انداخته است.
به نظر غروب ِ خاندان ِ لاریجانی فرا رسیده است و خانواده ای که فراتر از یک قوه بود و از پس ِ هاشمی ها بزرگ خانواده ی قدرتمند جمهوری اسلامی محسوب میشد وارد فضایی غریب میشوند، ساختاری که مشروعیت را نه از شایستگی، که از روابط و قاعده ی بازی اش به اینان داد حالا لاریجانی ها را نه در گام دوم و جوانگرایی اش و نه در مبارزه با فسادش تعریف نمیکند.
بنظر در غرق شدن محافظه کاران ِ به رهبری حسن روحانی، هم ائتلافی هایش یعنی لاریجانی ها هم باید نوایی غم انگیز برای خود بسُرایند. انگار غروب ِ خاندانی دیگر از خاندان ِقدرت هم فرا رسیده، خاندانی که در نگاهشان رسیدن به مرکز و گریز از مردم محور بوده و حالا هم مردم و هم شاید مرکز از ایشان گریزان شده اند. آری، لاریجانی ها را وقت ِ رفتن است. گویی این رسم ِ روزگار است؛ بامردم که نباشی باید عطای ماندگاری را به لقایش بسپاری…!
@antioligarchie
❌ «غروب ِ #لاریجانی_ها»
✍️ #حسین_علیپور (اصلاح طلب)
🔻در گذشته ای نه چندان دور خانواده ای بود که نماد«خاندان قدرت» در نظام جمهوری اسلامی شناخته میشد. اگر هاشمی رفسنجانی ها صاحب نفوذ ِ شماره یک در دهه های ۶۰ تا ۸۰ بودند لاریجانی های دهه ی ۹۰ چیزی کمتر از آنها نداشتند. با وجود آنکه در تئوری و عمل لاریجانی ها مرادشان را مریدی ِ خاندان هاشمی میدانستند اما رؤیایشان نیز رسیدن به جایگاه هاشمی در نظام شده بود.
اینگونه بود که محافظه کاری را سرلوحه کار قرار داده و برای حفظ مشروعیت خود از روحانیت بهره ها بردند. میرزا هاشم آملی ِ پدر را مبنا قرار داده و وصلت ها با خانواده ی روحانیونِ سرشناس کردند، بطوریکه تنها دخترِخانواده، عروس ِ محقق دامادها شد و علی، داماد ِ خانواده ی آیت الله مطهری. صادق با دخترِ آیت الله وحید خراسانی وصلت کرد و باقر با خانواده ی حسن زاده ی آملی. گویی پایه های رسیدن ِ به قدرت با این وصلت ها محکم تر شد و رنگی واقعی تر به خود میگرفت که البته گرفت.
نمایه های قدرت کار خود را کرد و دیری نپایید که در دهه ی ۹۰ «علی» بر پررنگ ترین صندلی ِ سبزِ بهارستان نشست و حکمران مجلس شد و «صادق» بر محکم ترین صندلی قُضات در قوه ی قضاییه تکیه زد و قاضی القضات نام گرفت. محمدجواد که بزرگ ِ خانواده و از تئورسین های محافظه کاران بود بر معاونت امور بین الملل و ریاست ستاد حقوق بشر ِ برادر کوچکتر در قوه ی قضاییه تکیه زد و فاضل بر دانشگاه آزادی در آمل که به نام ِ پدر و به کام ِ ایشان بود ریاست کرد و دیگر برادر هم قبول مسئولیتی داشت در معاونت وزارت بهداشت!
شایسته سالاری یا ژن ِ خوب هر چه که بود، گستره ی این خانواده آملی، ملی شد و از مجلس و قوه قضاییه تا وزارت بهداشت و دانشگاه آزاد را فرا گرفت. خانواده ای که ۳ پسر ِ اول زاییده در نجف بودند و دو دیگری بدنیا آمده در قم، حالا محور ائتلاف قم _ تهران شده بود برای مدیریت ایران، تا جاییکه علی برای حضور مجدد خود در مجلس و نشستن بر صدر، هم خود را خرجِ قم میکرد و هم بیشتر از آن قم نشینان را خرج ِ خود. تا حمایت آنان را محل ِ لابی خود با حاکمان قرار دهد. گویی در این خاندان چندان تفاوتی نمیکرد که فقه خوانده باشی یا فلسفه، فیزیک یا پزشکی، چون محمدجواد در کالیفرنیا تحصیل کرده باشی و یا چون فاضل در لندن. آنچه مهم تر بود ریشه های خانوادگی بود که در نَسَب و هم در سَبب پرقدرت بود و البته شناخت ِ قواعد ِ بازی بزرگان هم مزید بر علت میشد. همین ها بود که قم را به مناصب ِ مهم ِ تهران میرساند و لاریجانی ها را به آنچه آرزویشان بود.
زمانه گذشت و گذشت و حالا با رسیدن به انتهای دهه ی ۹۰ بویی تازه به مشام میرسد. آنکس که بر بهارستان حکومت میکرد غزل ِ خداحافظی برایَش میخوانند و آنکس که سودای بالاتر از قوه ی قضائیه را داشت یاران ِ غار خود را اسیر ِ زندان های ابراهیم رئیسی میبیند. علی که زمانی میرفت محور ائتلاف میانه روها با حمایت ِ دولت باشد برای ریاست جمهوری حالا با غرق شدن روحانی بهتر است به فکر نجات ِ خود باشد و صادق که حامیانش نیم نگاهی به جانشینی داشتند حالا قافیه را به رئیسی باخته میبیند. «علی از راست رانده و از چپ مانده شده است» و صادق آرام آرام نقش َش کمرنگ تر میشود.
پس از دو دهه ای که خاندان لاریجانی خود را صاحب تئوری و مرد ِ اجرا میخواندند اما نشان داده شد بی توجهی به یک اصل سادهی سیاست زمینگیرشان کرده است. بی توجهی به آنکه در زمین ِ بازیِ کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد نباید بازی کرد. اینگونه بود که #رئیس_جمهور_سابق در پساغروب ِ خویش دست در یقه ی علی و فاضل و صادق برد و آنها را نماد «حاکمانی در برابر مردم» معرفی کرد. آنکس که خود زمانی از نگاه مردم نمادی از قدرت بود، به نامشروع بودن ِ قدرت ِ خاندان لاریجانی پرداخت و از چشم مردم و البته گویا حاکمان انداخته است.
به نظر غروب ِ خاندان ِ لاریجانی فرا رسیده است و خانواده ای که فراتر از یک قوه بود و از پس ِ هاشمی ها بزرگ خانواده ی قدرتمند جمهوری اسلامی محسوب میشد وارد فضایی غریب میشوند، ساختاری که مشروعیت را نه از شایستگی، که از روابط و قاعده ی بازی اش به اینان داد حالا لاریجانی ها را نه در گام دوم و جوانگرایی اش و نه در مبارزه با فسادش تعریف نمیکند.
بنظر در غرق شدن محافظه کاران ِ به رهبری حسن روحانی، هم ائتلافی هایش یعنی لاریجانی ها هم باید نوایی غم انگیز برای خود بسُرایند. انگار غروب ِ خاندانی دیگر از خاندان ِقدرت هم فرا رسیده، خاندانی که در نگاهشان رسیدن به مرکز و گریز از مردم محور بوده و حالا هم مردم و هم شاید مرکز از ایشان گریزان شده اند. آری، لاریجانی ها را وقت ِ رفتن است. گویی این رسم ِ روزگار است؛ بامردم که نباشی باید عطای ماندگاری را به لقایش بسپاری…!
@antioligarchie
⭕️ آثار سخنان #رئیس_جمهور حقوقدان که زبان دنیا رو بلد است !
🔻تنها انتخابات الکترونیکی افغانستان نیست؛ بلکه در افغانستان هیچ شبکه اجتماعی فیلتر نیست!
طعنه نزنید چون خیلی مونده تا به #افغانستان برسید!
🀄️خلیل الله بلوچی
🔻 به ما طعنه نزنيد، از ما بياموزيد!
#شاهحسین_مرتضوی "مشاور فرهنگی رئیسجمهور افغانستان" با اشاره به «طعنه» #حسن_روحانی در رابطه با برگزاری انتخابات الکترونیکی، حتی در افغانستان، در صفحه فیسبوک خود نوشت که «در سال ١٣٩٣ رقيب انتخاباتی در افغانستان شريک قدرت شد. اما در كشور همسايه ما رقيب انتخاباتیاش حصر خانگی میشود .»
@antioligarchie
🔻تنها انتخابات الکترونیکی افغانستان نیست؛ بلکه در افغانستان هیچ شبکه اجتماعی فیلتر نیست!
طعنه نزنید چون خیلی مونده تا به #افغانستان برسید!
🀄️خلیل الله بلوچی
🔻 به ما طعنه نزنيد، از ما بياموزيد!
#شاهحسین_مرتضوی "مشاور فرهنگی رئیسجمهور افغانستان" با اشاره به «طعنه» #حسن_روحانی در رابطه با برگزاری انتخابات الکترونیکی، حتی در افغانستان، در صفحه فیسبوک خود نوشت که «در سال ١٣٩٣ رقيب انتخاباتی در افغانستان شريک قدرت شد. اما در كشور همسايه ما رقيب انتخاباتیاش حصر خانگی میشود .»
@antioligarchie