این‌که شما می‌ری به بچه‌ی کنکوری می‌گی «من خیلی روی تو حساب باز کردم» به این معنا نیست که داری بهش امید و روحیه می‌دی، بلکه فقط داری اوضاع رو بدتر و سخت‌تر از چیزی که هست می‌کنی. دهنت رو ببند.

حالا من نمی‌دونم این چیزها رو از کجا پیدا می‌کنید اما خب چنین چیزی وجود نداشته یا اگر هم داشته، عقیده‌ی گسترده‌ای نبوده است. زنان در قرون وسطی به بهداشت، و به‌خصوص بهداشت واژن، اهمیت می‌دادند و فضای پزشکی قرن دوازدهم نیز برای زنانی که از بوی بد واژن رنج می‌بردند دستورالعمل‌های پزشکی داشته؛ درخواست برای درمان وجود داشته و بنابراین راهکار درمانی هم وجود داشته. زنان به بهداشت خودشون اهمیت می‌دادند.

به پی‌دی‌اف زیر و صفحات ۴۵ تا ۴۷ ارجاع می‌دهم. ریشه اصلی متون Trotula به جنوب ایتالیا، به‌خصوص سالرنو، در قرن دوازدهم میلادی برمی‌گردد. سالرنو در آن دوره یکی از مراکز مهم پزشکی در اروپا بود. نویسندگان این مجموعه از سنت‌های مختلف استفاده کرده‌اند؛ از جمله پزشکی یونانی-رومی، پزشکی لاتین قرون وسطی و به‌ویژه دانش پزشکی عربی که از طریق ترجمه‌ها وارد محیط پزشکی اروپای لاتین شده بود.

🌞 @AncientSongs

صفحه ۴۵:

فصل پایانی به بهداشت اندام تناسلی اختصاص دارد: «برخی زنان هستند که به سبب بزرگی سازوکار [یعنی واژن] و بوی شدید آن، غالباً ناخوشایند و نامناسب برای آمیزش جنسی تلقی می‌شوند؛ در نتیجه، چنان بیزاری و اکراهی در مردانی که با آنان هم‌بستر می‌شوند پدید می‌آورند که مردان، پس از آغاز عمل، آن را ناتمام رها می‌کنند و دیگر نیز تمایلی به نزدیک شدن به آنان ندارند.» در پی این سخنان، نسخه‌ای که گفته می‌شود زنان مسلمان از آن استفاده می‌کرده‌اند، ارائه می‌شود: ترکیبی از آب معطر که واژن را منقبض می‌کند و بوی نامطبوع آن را می‌کاهد. نویسنده دستورالعمل‌های دقیقی دربارهٔ نحوهٔ استعمال این آب درست پیش از آمیزش ارائه می‌کند و در کنار آن، پودری را نیز توصیه می‌کند که زن باید آن را بر سینه، پستان‌ها و اندام تناسلی خود بمالد. او همچنین باید اندام تناسلی شریک جنسی‌اش را با پارچه‌ای بشوید که همان پودر خوشبو بر آن پاشیده شده باشد.

🌞 @AncientSongs

—

«کورتزن با مرد جوان (واکا‌شو) در کنار یک پرده»؛ هیشیکاوا مورونوبو، ژاپنی؛ حدود ۱۶۷۹–۱۶۸۴ میلادی

در چاپ‌های اوکی‌یوئه، جوانان مردی که واکا‌شو (Wakashū) نامیده می‌شدند، و معمولاً از روی پیشانی نتراشیده و گیسوی بالای سر افراشته قابل شناسایی بودند، اغلب در کنار کورتزن‌ها به تصویر کشیده می‌شدند. این اثر بخشی از مجموعه‌ای شامل چهارده چاپ اروتیک است که ماکورا-ئه (Makura-e، تصاویر بالش) نام داشتند و امروزه در زبان رایج‌تر با عنوان شونگا (Shunga، تصاویر بهاری) شناخته می‌شوند.

اگرچه بیشتر آثار ماکورا-ئه در یک مجموعه معمولاً صحنه‌های صریحی را به نمایش می‌گذارند، معمولاً دو یا سه اثر ابتدایی مجموعه، مانند این اثر، صرفاً به عاشقانه و رابطه‌ی عاطفی اشاره می‌کنند و از نمایش مستقیم آن پرهیز دارند.

🌞 @AncientSongs

شواهد مربوط به روابط جنسی میان مردان در ژاپن به دوران باستان بازمی‌گردد؛ بااین‌حال، این روابط در دوره‌ی ادو بیش از هر زمان دیگری مورد توجه پژوهشگران قرار گرفتند. در ژاپن، روابط همجنس‌گرایانه‌ی تاریخی معمولاً با اصطلاحاتی همچون واکا‌شودو (若衆道، به معنای تحت‌اللفظی «راه واکاشو») و نان‌شوکو (男色، به معنای تحت‌اللفظی «رنگ‌های مردانه») شناخته می‌شوند. نهادِ واکاشودو از بسیاری جهات به پدراستی در یونان باستان شباهت داشت. مردان مسن‌تر معمولاً با مردان جوان‌تر، یعنی واکا‌شوها، که اغلب در سنین نوجوانی بودند، روابط عاشقانه و جنسی برقرار می‌کردند.

در اثر کلاسیک ادبیات ژاپن، داستان گِنجی، که در دوره‌ی هی‌آن نوشته شده است، مردان بارها تحت تأثیر زیبایی پسران جوان قرار می‌گیرند. در یکی از صحنه‌ها، قهرمان داستان از سوی زنی طرد می‌شود و در عوض با برادر جوان او می‌خوابد: «گِنجی پسر را به سوی خود کشید و در کنارش خواباند... و گِنجی، دست‌کم بنا بر آنچه نقل شده است، پسر را از خواهر سرد و بی‌اعتنایش جذاب‌تر یافت.»

برخی منابع همچنین به امپراتورانی اشاره می‌کنند که در روابط همجنس‌گرایانه دخیل بوده‌اند و از «پسران زیبارویی که برای مقاصد جنسی نزد امپراتوران نگه داشته می‌شدند» سخن می‌گویند. در دیگر آثار ادبی نیز می‌توان نمونه‌هایی از آنچه لوپ (Leupp) «مسائل مربوط به هویت جنسیتی» نامیده است یافت؛ برای مثال، داستان جوانی که عاشق دختری می‌شود، درحالی‌که آن دختر در واقع مردی است که لباس زنانه پوشیده است. شونگا، یعنی تصاویر اروتیک ژاپنی، نیز مضامینی از عشق و روابط جنسی میان افراد همجنس و غیرهمجنس را دربرمی‌گیرند.

با آغاز فرایند غربی‌شدن ژاپن در دوره‌ی میجی، همجنس‌گراهراسی نیز از منابع غربی وارد ژاپن شد و خصومت نسبت به روابط و اعمال همجنس‌گرایانه افزایش یافت. در سال ۱۸۷۳، وزارت دادگستری قانون کِیکان (鶏姦) را تصویب کرد؛ قانونی درباره‌ی لواط که روابط جنسی همجنس‌گرایانه را جرم‌انگاری می‌کرد.

🌞 @AncientSongs

قوم‌نگاران روس در پژوهش‌های نخستین خود گزارش کرده‌اند که گاهی گفته می‌شد شمن‌های چوچکی در سیبری، تحت تأثیر نیروهای فراطبیعی، به برقراری نوعی رابطه‌ی همجنس‌گرایانه‌ی آیینی با مردان فراخوانده می‌شدند. این آیین معمولاً با نوعی تغییر جنسیت آیینی همراه بود؛ مراسمی مذهبی که باور بر این بود که در جریان آن اندام جنسی شمن به اندام جنسی زنانه تبدیل می‌شود. پس از این تغییر، شمن ممکن بود لباس زنانه بپوشد و رفتارهایی مطابق هنجارهای زنانه از خود نشان دهد.

بر اساس این گزارش‌ها، شمن پس از این دگرگونی دیگر برخی ویژگی‌های مردانه، مانند مهارت در شکار، را از دست می‌داد و در عوض ویژگی‌هایی که در فرهنگ مورد نظر «زنانه» تلقی می‌شدند، مانند درمانگری و مراقبت از دیگران، به او نسبت داده می‌شد. گفته شده است که روابط همجنس‌گرایانه خارج از این نقش آیینی پذیرفته نبود. برخی از این شمن‌ها معشوق مرد داشتند و حتی ممکن بود با مردان دیگر ازدواج کنند؛ در چنین روابطی، شمن معمولاً نقشی شبیه به همسر زن بر عهده می‌گرفت. شمن‌ها گاهی در ملأعام از این شکایت می‌کردند که ارواح آنان را «مجبور» به برقراری چنین روابطی می‌کنند؛ بااین‌حال، احساس واقعی آنان در خلوت نسبت به این روابط مشخص نیست.

🌞 @AncientSongs

در تایلند، شواهد مربوط به همجنس‌گرایی دست‌کم به دوره‌ی آیوتایا (۱۳۵۱ تا ۱۷۶۷ میلادی) بازمی‌گردد. در برخی نقاشی‌های دیواری معابد، روابط همجنس‌گرایانه میان مردان و نیز میان زنان به تصویر کشیده شده است. همچنین در ادبیات تایلندی دوره‌ی آیوتایا، از جمله در اثر «ساموت‌خوت خام چان» (สมุทรโฆษคำฉันท์)، به روابط همجنس‌گرایانه میان کنیزکان و همسران فرعی خاندان سلطنتی اشاره شده است.

در ویتنام نیز دست‌کم از قرن چهاردهم میلادی گزارش‌هایی درباره‌ی روابط همجنس‌گرایانه وجود دارد. در فیلیپین، کدکس باکسر نشان می‌دهد که ازدواج میان افراد هم‌جنس دست‌کم از قرن شانزدهم میلادی در برخی جوامع امری پذیرفته‌شده بوده است. منابع مختلف همچنین به نقش اجتماعی مهم افرادی اشاره کرده‌اند که با هنجارهای جنسیتی رایج مطابقت نداشتند و پیش از استعمار اسپانیا در جامعه جایگاه قابل‌توجهی داشتند. بسیاری از این افراد به عنوان شمن‌هایی با نام بابایلان شناخته می‌شدند و جایگاه اجتماعی آنان گاه با اشراف و طبقات حاکم برابری می‌کرد. در جریان اشغال فیلیپین توسط ژاپن در جنگ جهانی دوم نیز شمار زیادی از افراد کوییر فیلیپینی به‌طور اجباری و خشونت‌آمیز توسط ارتش امپراتوری ژاپن به عنوان «زنان آسایش» یا «مردان آسایش» به بردگی جنسی گرفته شدند.

در اندونزی، اثر جاوه‌ای «سِرات چنتینی» رواج دوجنس‌گرایی و همجنس‌گرایی را در فرهنگ جاوه ثبت کرده است. روابط همجنس‌گرایانه و گونه‌های مختلف بیان جنسیتی همچنین در فرهنگ‌های بومی متعددی در سراسر اندونزی ثبت شده‌اند و هر یک از این فرهنگ‌ها اصطلاحات خاص خود را برای افرادی با هویت‌ها یا نقش‌های جنسیتی متفاوت داشته‌اند. برخی از این افراد از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بودند.

در دوران استعمار بریتانیا، حکومت بریتانیا ماده‌ی ۳۷۷ یا قوانین مشابه آن را در سرزمین‌های تحت استعمار خود در آسیا، از جمله میانمار، مالزی، سنگاپور و برونئی، اعمال کرد. این قوانین میراثی ماندگار از قوانین ضد همجنس‌گرایی و محدودکننده‌ی حقوق افراد ال‌جی‌بی‌تی در بسیاری از این کشورها بر جای گذاشته‌اند.

در کامبوج، پادشاهی این کشور آشکارا از حقوق افراد همجنس‌گرا و ازدواج همجنس‌گرایان حمایت کرده و از دولت خواسته است برابری در ازدواج را قانونی کند. در تیمور شرقی، که از سال ۲۰۰۲ به عنوان جوان‌ترین کشور مستقل آسیا شناخته می‌شود، نخست‌وزیران و رؤسای‌جمهور از سال ۲۰۱۷ به‌طور علنی از جامعه‌ی ال‌جی‌بی‌تی حمایت کرده‌اند. در همان سال، این کشور نخستین راهپیمایی افتخار خود را برگزار کرد و شماری از رهبران مذهبی و سیاسی نیز از این حرکت حمایت کردند.

در برخی جوامع ملانزی، به‌ویژه در پاپوآ گینه‌ی نو، روابط همجنس‌گرایانه تا میانه‌ی قرن بیستم بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ برخی جوامع به شمار می‌رفت. مفاهیم مربوط به جنس سوم نیز در فرهنگ‌های پلی‌نزی، از جمله در ساموآ، سابقه‌ای طولانی دارند. روابط و ازدواج‌های همجنس‌گرایانه‌ی سنتی در برخی منابع پیش از استعمار ثبت شده‌اند و افراد تراجنسیتی نیز در بسیاری از این جوامع از پذیرش اجتماعی برخوردار بودند.

در استرالیا، مفاهیم مربوط به هویت‌های جنسیتی غیر دودویی از دوره‌ی پیش از استعمار در میان برخی از جوامع بومی استرالیا ثبت شده‌اند و در میان مردم بومی جزایر تیوی نیز اصطلاحات بومی برای روابط همجنس‌گرایانه وجود داشته است. در نیوزیلند، فرهنگ مائوری در حماسه‌ها و روایت‌های بومی خود به روابط همجنس‌گرایانه اشاره دارد و افراد نزدیک هم‌جنس را با واژهٔ تاکاتاپویی (takatāpui) توصیف می‌کرد. این واژه در دوران معاصر به عنوان اصطلاحی فراگیر برای اشاره به افراد ال‌جی‌بی‌تی، به‌ویژه در میان مائوری‌ها، به کار می‌رود.

در هاوایی نیز افرادی که با عنوان ماهو (māhū) شناخته می‌شدند، پیش از استعمار از پذیرش اجتماعی گسترده‌ای برخوردار بودند. روابط صمیمانه میان افراد هم‌جنس که موئه آیکانه (moe aikāne) نامیده می‌شد، در میان حاکمان و رؤسای بومی پذیرفته شده بود و لزوماً با انگ اجتماعی همراه نبود. استعمار بریتانیا و فعالیت کلیساهای مسیحی، در بخش‌هایی از اقیانوس آرام میراثی ضد-ال‌جی‌بی‌تی بر جای گذاشتند؛ بخشی از این میراث حاصل اعمال سیاست‌های تبعیض‌آمیز و محافظه‌کارانه‌ی غربی بر جوامع این منطقه بود.

🌞 @AncientSongs

نمی‌دونم، فکر می‌کنم استفاده از این الفاظ برای جوامع چندصدسال پیش شکلی از زمان‌پریشی مفهومی باشه.

مجموعه‌ی تاریخی‌ای که من در طول دو سال و پنج ماه فعالیت در این چنل گردآوری کردم در تاریخ اینترنت فارسی بی‌سابقه بوده؛ مجموعه‌ای که متشکل از جوامع مختلف سراسر جهانه و صرفاً محدود به ایران نیست. این چنل بی‌نظیره.

امروز یک‌سر رفتم بیمارستان و خب به این نتیجه رسیدم که این ملت آریایی-اسلامی رو می‌شه هم‌چنان با چهل و پنج هزار تومان یارانه خر کرد.

شما بیست هزار تومان که به مبلغ یارانه اضافه کنید، همین‌هایی که امروز «جاویدنام» از دهان‌شان نمی‌افتد فردا در رزمایش جان‌فدا شرکت خواهند کرد.

در این کشور هرکس که پی لاس زدن با سنت باشد و زن را چون کالایی که می‌توان بر روی هستی‌اش اعمال مالکیت کرد ببیند و دگرباش جنسی را «کونی» و «مخالفت طبیعت» بنامد و اقلیت مذهبی را لایق سرکوب و زندان بداند، همان جمهوری اسلامی است. مهم نیست که روز را با «گوه تو خمینی» شروع می‌کند و با «گوه تو خامنه‌ای» به پایان می‌رساند؛ اگر به‌دنبال ارضای نیازهایی باشد که از پدر و پدربزرگش به ارث رسیده‌اند، پس همان جمهوری اسلامی است.

سه قرن پیش مسئله‌ی «تساهل با دیگری‌ای که مخالف من است یا از من جداست یا با من تفاوت دارد» در اروپا مطرح شد (ابتدا در بخش مذهبی و سپس سایر موارد) و به این نتیجه رسیدند که می‌بایست از به‌کارگیری زور و نیروی قهری خودداری کرد و دیگری را پذیرفت، اما امروزه در جغرافیای تمدن‌ساز خاورمیانه هم‌چنان هرکس که با دول‌پرستان مسلمان ذره‌ای افتراق نظر داشته باشد اعدام و یا دست‌کم زندانی می‌شود.

سنت‌بازی در ایران و در خاورمیانه یعنی مرد ۵۷ ساله‌ای که معتقد است «زن تا کتک نخورد حرف حالی‌اش نمی‌شود» و مشروعیت‌اش را نیز از کتاب قرآن می‌گیرد.

معلومه که پست‌های اخیر #موقت

فراموش نشود که ستیز اکثر ایرانیان با جمهوری اسلامی یک ستیز هویتی نیست، بلکه تماماً اقتصادی است. «این‌ها اقتصاد رو خوب کنن دیگه کی باهاشون مخالفت می‌کنه؟» مانیفست همین‌هاست. تصور نکنید ایرانی با جمهوری اسلامی مخالف است چون بهاییان را دستگیر می‌کند یا برای اقلیت‌های مختلف محرومیت‌های اجتماعی تجویز می‌کند، ایرانی با جمهوری اسلامی مخالف است چون گوشت گران است.

بنده یک پیامبرم با ۱۹۹ پیرو.