یه مطلب منتشر شده که میگن یکی از کارکنان امنیتی روسیه درباره وضعیت جنگ نوشته.‌ معمولا این نوشته‌ها فیک هستند، و اوکراینی‌ها قبلا هم ازین مطالب فیک به اسم «اعترافات افسر امنیتی روس» منتشر کردن. اما این یک جمله توش داشت که برای قرار گرفتن در یک متن فیک، زیادی قابل تأمله. و در اون جمله اسم سلیمانی اومده. میگه ما مدت‌هاست داریم به جای حل مشکلات، هر مشکل رو با مشکل بعدی می‌پوشونیم؛ تو سوریه هم همونجوری گیر کردیم که قراره تو اوکراین گیر کنیم. وقتی تسخیر شد باید دائم بالاسرش باشیم، و گرنه دوباره وضع برمیگرده. همونطور که تو سوریه حکومت دست ماست، ولی اگه بیاییم بیرون فرو می‌ریزه. در حالی که سوریه مشکل ما نبود، اون سلیمانی با اطلاعات غلطی که بمون داد ما رو کشوند اونجا تا مشکلات خودش رو حل کنه.
بهرحال فیک یا غیرفیک، حرف بیراهی نیست. بنیه روسیه در حدی نیست که این سلسله مشکل‌سازی‌ها رو بتونه هندل کنه. قدرتی که نمیتونه آمریکا باشه، باید سفره دردسرهاش رو کوچک نگه داره.

زیدآبادی نگرانه ایران مستعمره روسیه بشه. پارسال این موقع نگران بود مستعمره چین بشه. ولی جفتش با هم ممکن نیست. یکیش رو انتخاب کنید.
یه اشل تحلیلی برای خودتون طراحی کنید که بتونه کلیات تحولات رو توضیح بده. عیب نداره اگه اشتباه باشه، مهم اینه که بتونه همه‌چیز رو با هم توضیح بده. اینی که می‌بینیم اینه که با توجه به اخبار، هر هفته یه اشل جدید عرضه می‌کنند!

ازین دختر حزب‌اللهی‌ها بود که روسری لبنانی میفروخت و مشتریانش هم اغلب زن و بچه سپاهی‌ها یا به شدت مذهبی‌ها بودند. از وقتی برنامه تشکیل پرونده مالیاتی برای هر دستگاه کارتخوان شروع شده، دیگه کارت قبول نمی‌کنه. فقط نقد!
قبل ازینکه وارد بیزینس بشه مردم رو موظف می‌دونست با «نظام اسلامی» هماهنگ باشن. اما حالا که وارد شده، سر مالیات بر یک روسری هم نمیخواد با نظام هماهنگ باشه.

درگیر شدن با شرارت حکومتی، میتونه راهگشای یک توافق اجتماعی باشه: شما از مالیات روسری تمرد کنید، ما هم از سر کردنش.

هرچیزی غیر از هماهنگ شدن با آمریکا، ضرره. و منظورم فقط دولت آمریکا نیست.

اجازه دارم کمی غر بزنم؟
اوکی

آغاز غر

کدخدا از اینکه هند به قطعنامه محکومیت تجاوز روسیه رأی ممتنع داده، کمی دلخور شد. برخی از ناسیونالیست‌های هندی با عصبانیت گفتند «کسی نمیتونه برای کشور باعظمت هند تکلیف تعیین کند!».

یکی باید بگه آخه چاقال... آمریکا نبود که تا الان چین صدبار کون‌تون گذاشته بود. چینی‌ها ازتون لوله میساختن، بعد اون لوله رو میکردن تو واژن گاوی که می‌پرستید. یه ذره تولید ناخالص ملی‌تون رشد کرد، راست کردید؟ سیاست به کنار، آمریکایی‌ها از شما آدم‌ترند. اونجا یه موادفروش مفنگی اشتباهی تیر میخوره، پیرهن عثمان درست می‌کنند و ازش شهید میسازن، شما چندصدهزار نفر از اقلیت خودتون رو پاره می‌کنید، یه لیوان هم روش آب می‌خورید، انگار یه چیز روتین تو مملکت‌داریه! تنها دلیلی که مسلمونا‌تون در نمیرن چیست؟ این است که پاکستان تخمی‌تر است!. حالا اخلاق و فرهنگ هم به کنار، اول تنبون‌تون رو از آمریکا جدا کنید، بعد دم در بیارید. امید جووناتون بعد از کریشنا، ویزای کاری کالیفرنیاست.‌ بعد زبون‌تون هم درازه؟ ما زمانی که ارتش نداشتیم و همه تو ایران چوپون بودن، با هر دوز و کلکی بود امپراتوری روس و بریتانیا رو از خاک‌مون دور کردیم، شما حتی وقتی ارتش هم داشتید زیرخواب امپراتوری‌ها بودید، و الان باز آلت خلافکارها و دیکتاتورها به دهن‌تون مزه کرده! شما تاریخ‌تون رو هم نمی‌خونید که ببینید چه گهی رو قبلا خوردید که دوباره نخورید. معلومه که آمریکا باید برای چنین جامعه گوزویی تکلیف تعیین کنه.
البته همه‌تون اینجوری نیستید. این قدقدها بیشتر از دهن جنده‌های حزب حاکم درمیاد که دوبار رأی آوردن فکر کردن عن خاصی هستند. اما جمعیت‌تون انقدر زیاده که جنده‌هاتون هم چندصدمیلیون‌نفرند.


پایان غر.

ناصرخان، بذار یه قصه مختصر برات تعریف کنم.
اطراف کرج یه جاهایی هست که زمین خالی تبدیل به سکونتگاه شهری بزرگ شده، بدون اینکه یک کاغذ اداری مهر خورده باشه. آب، برق، گاز؛ به ترتیب آب امام، برق امام و گاز امام هستند. البته از لحاظ وضعیت معیشت، فضا آکنده از گوز امامه.
یک‌بار که دولت عوض شد و مسئولان محلی هم تغییر کردند، مدیر جدید شرکت گاز، که اتفاقا از نیروهای خدوم انقلاب هم بود، وقتی اومد و فایل‌های اکسل رو نگاه کرد گفت «این چه وضعیه؟». داریم معادل یک شهر اروپایی گاز میدیم، یک قرون نیومده به حساب‌مون. برید اینارو قطع کنید.‌ مأمورها چند روزی رفتند و مشغول قطع کردن گاز شدند. هفته بعدش بسیجی‌ها رفتند راپورت دادند به امام جمعه، که این اینجوری ادامه بده ملت شورش می‌کنند (این واسه قبل از آبان نود و هشته و هنوز تیربار در خیابان استفاده نمی‌شد). امام جمعه هم فرداش اومد گفت «این چه وضعیه؟»، این مردم شهید داده‌اند. مستضعفان. میراث‌داران واقعی انقلاب. فلان. اون مدیره هم دید داره جدی میشه به مأمورها گفت «برگردید، برگردید».

تا اونجایی که به امنیت نظام مربوطه، زور خلیفه به هرکسی میچربه. ولی جایی که تهدیدی برای امنیت نظام نیست، زور سیب‌زمینی‌های نظام هم به خلیفه میچربه. نابود شدن پرندگان مهاجر که از سیبری آمده‌اند تهدیدی برای امنیت نظام است، یا مستضعفین شکارچی که فریاد خواهند زد «پس نون زن و بچه ما رو کی میده؟».
از شما استاد گرامی انتظار دارم با این مکانیزم آشنا باشید.


https://t.me/nasserkaramii/3729

اتحادیه اروپا خواستار میانجیگری چین در دعوای روسیه با اروپاست.‌
نابود شدن کامل اوکراین، که تا چند روز آینده به اوج خودش میرسه (چون روسیه همونطور که در سوریه نشون داد، یک ارتش کارآمد نداره و فقط با تخریب میتونه به اهدافش برسه) که فقط شامل تخریب فیزیکی نیست، بلکه شامل تخلیه جمعیتی هم میشه؛ برای اروپا مهم نیست (حتی بدشون نمیاد کمبود نیروی کارشون رو به جای مهاجران جهان‌سومی، با اوکراینی‌ها که خودی هستند، جبران کنند). اون چیزی که برای اروپا اهمیت داره اینه که کشورگشایی روس‌ها، از اوکراین فراتر میره یا نه. و به نظرشون تنها قدرتی که میتونه بشون این تضمین رو بده که فراتر نخواهد رفت، چینه. چون اگر ساپورت چین از پشت‌سر نباشه، سر روسیه در برابر فشار جهانی زیر آب خواهد رفت.
این بهترین و کلیدی‌ترین فرصت برای چینه که غرب رو مدیون خودش کنه، و از درگاه این دین بزرگ، بسیاری از مشکلات دولت آمریکا با حزب کمونیست رو برای همیشه فیصله بده.

این فحاشی به تجزیه‌طلبان، چه حکمتی داره؟ نمی‌پرسم چه نفعی داره، چون بعد از تجربه یک قرن اخیر در باب اینکه تجزیه‌طلبان به هیچ‌فحشی اهمیت نمیدن، دیگه باید بدیهی باشه که نفعی نداره. از حکمتش می‌پرسم. یک‌جور پز ملی‌گرایانه‌ست؟ خب این پز رو چرا علیه اشغالگران ایران به کار نمی‌گیرند؟
این هم شبیه فحاشی به اسراییل شده.‌ چون چیزهای زیادی در بقالی‌ها نیست که روش نوشته باشه ساخت اسراییل، همه فحش‌ها حواله میشه به اون کشور. اما در مورد چین جانب احتیاط رو رعایت می‌کنند، چون زورش زیاده و خطرناکه!
شاخ و شونه کشیدن برای گروه‌های تجزیه‌طلب که تقریبا هیچ شانسی برای بالکان کردن ایران ندارند و عملا موضوعیت ندارند، و همزمان مثل سگ از حکومت مرکزی ترسیدن، وجهه خیلی بدی داره.

بیشتر این‌ها روس نیستند. اوکراینی یا کسانی که تو اوکراین فک و فامیل دارند، هستند. این فکر رو که مردم روسیه علیه تزارشون بپا خیزند رو از سر بیرون کنید. ازین ملت کوته‌بین قلدرپرست عقده‌ای، جنبش مترقی بیرون نمیاد. هر امیدی که به این ملت دارید رو بذارید تو کیسه مشکی، شب بذارید دم در، رفتگرها بردارند ببرند.

فرش خونه رو شسته بوده. برده از لبه پشت بوم پهن کرده. برای اینکه باد نندازدش پایین روش یه کپسول گاز میذاره. شب دزد میاد. می‌گیره فرش رو می‌کشه پایین. کپسول هم باش میاد پایین و صاف میخوره رو سرش و در جا میمیره. صاحبخونه رو بازداشت کردن بش میگن نباید کپسول میذاشتی، اینم میگه من هرچی گذاشتم، اون تو حیاط من چه گهی میخورد؟ اما دستگاه قضایی منطق به این سادگی رو هم نمی‌پذیره.

اگه شش ماه پیش به همین آدم می‌گفتی دولت دشمن توعه، می‌گفت حالا دیگه اونقدرم شور نیست، دولت نباشه سنگ رو‌ سنگ بند نمیشه!
حالا لای سنگ‌هایی که رو‌ هم بند شدن، له شو.

تک‌تیرانداز نخبه کانادایی خودش رو به اوکراین رسوند تا در کنار ارتش این کشور با متجاوزین بجنگه، و به احتمال زیاد همینجا بمیره. آدم آزاد اگه بدونه که نمی‌تونه برنده بشه، دردسر میسازه بعد میمیره. هر دردسرسازی یک آدم آزاد نیست، ولی هر آدم آزادی دردسر درست می‌کنه.

با فاصله کوتاهی از مقاومت پنجشیر، میدان دیگه‌ای ایجاد شد که بعضی‌ها مرگ‌شون رو خودشون طراحی کنند.‌

روسیه که روسیه‌ست، در لجستیک مفتضحه. تصور اینکه جمهوری اسلامی لجستیک رو می‌فهمه، یک خیال خنده‌داره.
من یک راهب به تمام معنام. ولی شمایی که چیزهای زیادی برای از دست دادن دارید، از همین امروز با این فرض درست که «لجستیکی در کار نخواهد بود» برای زندگی‌تون برنامه‌ریزی کنید. اگر این کارو نکنید، در روز واقعه باید خودتون رو ملامت کنید.

امروز این کانال چهار ساله میشه. حرف اصلی که در پست اول نوشتم، همچنان پابرجاست. و این نشون میده مقدمه خوبی بوده. همونطور که می‌دونستم، جستارنویسی روزانه، عقاید کسی رو عوض نخواهد کرد، چه برسه به کارهای بزرگتر. مخصوصا وقتی نویسنده آلت افلاطون هم نباشه. ولی این کانال تونست روی چندنفر، شاید در حد صدنفر، گستاخی ذهنی ایجاد کنه، که قبلا ازش محروم بودند. و این حس خوبی میده. که بدون اینکه اجازه داده باشی بفهمند چه کسی هستی، بشون جرئت نپذیرفتن مهملات رایج رو داده باشی. کلا پررو بودن، میتونه باعث نجات انسان بشه. نمی‌دونم پررو کردن، چقدر ثواب داره، ولی باید قابل توجه باشه. البته کاخ‌های بهشت به درد من نمی‌خورند، چون خیلی بزرگند. یه کانکس کافیه.


https://t.me/anarchonomy/6

مهمل شماره هفت: فقط باید در جبهه عیسی مسیح جنگید!

یه جوری اصرار دارند ثابت کنند که دولت اوکراین فاسد است، زلینسکی با الیگارش‌ها ارتباط دارد، در ارتش اوکراین نازی‌ها وجود دارند، که انگار کشفیات جدیدیه و تا الان سانسور میشده‌. و اتفاقا زمان‌بندی این به اصطلاح «افشاگری»هاست که نشون میده چه مرضی دارند. ما از بیست سال پیش این واقعیات رو در مورد اوکراین می‌دونستیم. اما خب که چه؟ مگه پولشویی دولتمردان اوکراینی چه تهدیدی برای دنیاست؟ مگه اقلیت نازی اوکراینی (که وزن اجتماعی ندارند و سیاستمدارها به عنوان‌جنگجویان کم‌توقع ازشون استفاده می‌کنند) تهدیدی برای دنیا هستند؟ مگه وقتی امپراتوری ژاپن به چین حمله کرد، ناسیونالیست‌های چینی که در برابرشون مقاومت کردند، و البته شکست خوردند، پسران پیغمبران بنی‌اسراییل بودن؟ از همون‌ها هم کارهایی سر زده بود که قاعدتا باید در دادگاه حاضر می‌شدند. اگه کسی در حین تجاوز ژاپن برمی‌گشت پرونده چینی‌ها رو باز می‌کرد، نمی‌گفتن این وجدانش بیداره! می‌گفتن این سگ دست‌آموز ژاپنی‌هاست. که بیراه هم نبود. ناسیونالیست چینی حتی اگه خلاف هم داشت، محدود به جغرافیای محلی خودش بود، و مربوط به امورات روزمره بود. اما امپراتوری ژاپن اساسا قصد داشت کل مردم شرق آسیا حق انتخاب اینکه چطور زندگی کنند، نداشته باشند! شر ژاپن، شری علیه زندگی نسل‌های آینده بود.

محمد علی عموئی، چپ توده‌ای که هم در دوره پهلوی زندان و شکنجه تحمل کرده و هم در دوره جمهوری اسلامی، میگه نازی‌های اوکراین میخواستن بمب اتم بسازن بعد دنیا رو از بین ببرند، خوب شد روسیه حمله کرد و همه‌مون رو نجات داد! این توده‌ای‌ها حتی در آخرین نفس‌های عمرشون هم دوست دارند دریوزگی‌شون رو به روسیه اثبات کنند. من فکر می‌کنم حتی خود کمونیسم هم برای این‌ها بهانه بوده، و فقط دنبال وسیله‌ای برای پرستش روس‌ها بودند. چون حتی الان که اثری از کمونیسم روسی نمونده، پرستش باقی مونده. معلوم نیست در جوانی چه اتفاقی برای این‌ها افتاده، چون به نظر میرسه از لحاظ روانی دچار اختلال جدی هستند.
پوتین به تخمش هم نیست که نازی‌ها کجا هستند و اصلا هستند یا نیستند‌. اون الان حتی روس‌ها رو هم داره با عنوان «شر لازم» سلاخی می‌کنه. برای پوتین مهم نیست روس هستی، گرجی هستی، ارمنی هستی، عرب هستی، ایرانی هستی، اروپایی هستی، ترک هستی، ناسیونالیست هستی، فاشیست هستی، لیبرال هستی، سوسیالیست هستی، مسلمان هستی، مسیحی هستی، یا هرچیزی. اون فقط و فقط میخواد حق انتخاب نداشته باشی. چه جنگی واجب‌تر از مقاومت در برابر چنین شری؟

این‌هایی که منتظرند جبهه مقا‌ومت در برابر شر رو حتما عیسی مسیح فرماندهی کنه تا طرف مقاومت رو بگیرند، نه به عیسی اعتقادی دارند، نه به خیر و شر. این‌ها، غیر ازون تعدادی که مزدور ارتش‌های سایبری‌اند، بزدل‌هایی هستند که ترس‌شون رو پشت ماسک «من فریب پروپاگاندا رو نمی‌خورم» پنهان می‌کنند.

«تصمیمی که که تقریبا ۳ میلیارد نفر (چین و هند و روسیه) رو هل داد به این سمت که تجارت‌شون رو با ارزی غیر از دلار انجام بدن، به عنوان یکی از کوته‌بینانه‌ترین سیاست‌های تاریخ آمریکا ثبت خواهد شد».

اون بیرون پر از این احمق‌هایی که چنین بیانیه‌هایی صادر می‌کنند. اون بیرون به طرز ترسناکی تعداد این احمق‌ها زیاده. که بی‌کفایتی سیستماتیک رو در جایی که وجود داره تشحیص نمیدن، اما چون در مدرسه و دانشگاه چندتا لغت مثل «سیاست خارجی» یاد گرفتن، هرچیزی رو بی‌کفایتی و تصمیم غلط معرفی می‌کنند.
احمق فکر می‌کنه چین و هند و روسیه منتظر هل داده شدن بودند تا آلترناتیوی برای دلار ایجاد کنند. توقف فعالیت ویزا و مسترکارت در روسیه، یوآن دیجیتال رو جهانی نمی‌کنه. یوآن دیجیتال جهانی میشه چون دولت چین چند ساله که براش برنامه داره، و اتفاقا از افزایش پذیرش جهانی که وسط یک دعوای جنگی رخ بده خوشش نمیاد. اون میخواد غربی‌ها از یوآن استفاده کنند، نه روس‌ها که اقتصادشون اندازه اقتصاد پرتغال شده.
فکر می‌کنه سیاست خارجی، همه برنامه‌های کشورهای رقیب، و برنامه‌های کلان خلافکارها و دیکتاتورها رو میتونه تعدیل کنه!
اون بیرون یه عالمه احمق هست.

اگه شرکت‌های آمریکایی از بازار دیکتاتور خارج بشن، میگه «ای بی‌عرضه‌ها. هل‌شون دادید به سمت آلترناتیوهای بومی». اگه از بازار دیکتاتور خارج نشن، میگه «ای بی‌شرف‌ها، دست همه‌تون با گلوبالیست‌ها تو یه کاسه‌ست».

مغز اینا فانکشن نداره. فقط جمله میسازند. و خودشون از جمله‌هایی که ساختن خوششون میاد. و فکر می‌کنند اندیشه نویی به جهان عرضه کردند.

دوستی می‌گفت این‌ها ترجمه عینیِ نداشتن توفیقند. قرآن بلد بودن ساده‌ست، ولی توفیق میخواد، که دشواره.
گفتم چیزی که با تمرین مستمر به دست بیاد، توفیق نیست‌. آدم‌کش قرآن‌بلد، کم نداریم. این اینجوریه. و رئیسی، و اژه‌ای، و ازین قبیل. این‌ها ترجمه عینی «آدم بی‌کیفیت» هستند.


https://t.me/AnimalsQuotes/3847

یه نمونه وطنی از جمله‌سازی. واژه کلیدی: جنگ زرگری!
باید ازین‌ها پرسید چه جنگی از نظر شما جنگ زرگری نیست؟ مشخصات و مختصاتش رو بنویسید بمون بدید که حواس‌مون باشه وقتی اتفاق افتاد جدی بگیریمش. اما چیزی ندارند بنویسند. چون مغزشون فانکشن نداره.
وقتی در اوج کرونا مصرف سوخت خودروها اومد پایین، چون کسی سر کار نمی‌رفت، قیمت نفت رسید به ۳۵ دلار. یه مشت احمق مشابه اومدن گفتن این کرونا بازی چینه تا قیمت نفت رو پایین نگه داره تا هزینه تمام شده صادراتش بیاد پایین!
البته این مهمل‌گویی‌ها مختص عوام و مهمونی‌های خانوادگی و بازنشسته‌های بانک سپه نیست. کلام رایج اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های دوزاری ایران هم می‌باشد.

توفیق، جهش کیفیت تو نیست. جهش آگاهی دیگران از کیفیت توعه. وقتی کسی توفیق کشف اشتباهش رو پیدا می‌کنه، در قدرت کشف نادرستی‌ها، جهش نکرده. ذخیره‌ای از عقل داشته که به دردش خورده و ما ازش بی‌خبر بودیم. جهش، در باخبر شدن ما از پتانسیل عقلش، اتفاق میفته. که البته معکوسش هم وجود داره. اگه سلیمانی پای اون نامه درباره سرکوب دانشجویان رو امضاء نمی‌کرد، خیلی‌ها هیچوقت نمی‌فهمیدند موضع سیاسیش چی بوده.‌ اما ذخیره‌ای نداشت که مانع امضاء کردنش بشه. گاهی آگاهی ما از اینکه فرد چقدر پره، جهش می‌کنه، و گاهی از اینکه چقدر خالیه.

داستان‌های کهنه تاریخ به بقای خودشون ادامه میدن، چون ما بچه‌های بابامون هستیم. خیلی چیزها عوض شده اما تو مسیر اجدادمون هستیم. و شاید حتی بشه گفت ما هموناییم!
پونصدسال پیش اگه ایران صفوی و ترکیه عثمانی با هم یکی می‌شدند، هیچ احدی نمی‌تونست جلوش قد علم کنه. اما نشد. هیچ بیگانه‌ای در جدا شدن و جدا ماندن ما دخالت نکرد. خودمون خواستیم. به دلایل مذهبی، زبانی، قومیتی. که هیچ‌کدوم مهم‌تر از آینده نبود. ولی اون واقعیت هنوز هم برقراره. اگه امروز هم ایران و ترکیه یک کشور بودند، باز هیچ قدرتی نمی‌تونست تسلیم یا تضعیفش کنه. اما یکی نیستند. چون خودمون نمی‌خوایم. به همون دلایل پونصد سال پیش. پس ما همون آدم‌هاییم. فقط لباس‌هامون عوض شده، و وسایل نقلیه‌مون، و موبایل دست‌مونه.
اما قضیه به همین ختم نمیشه. در مواردی ما نسبت به اجدادمون احمق‌تریم. پونصدسال پیش، که بین ما دعوا بود، تاجرها آزادانه جنس رو از قسطنطنیه میاوردن اصفهان، و دستمزد این جابجایی رو می‌گرفتند. انگار هیچ مرز و محدوده‌ای وجود نداشت. فقط سختی راه وجود داشت. چون تکنولوژی نبود. الان بین ما و اون‌ها، تعرفه هست، و عوارض، و مالیات، و آزار و اذیت گمرکی؛ و غیر از دستمزد جابجایی، یک نوع باج پرداخت می‌کنیم به قاچاقچی، تا همه اون موانع رو دور بزنه و بیاره اینجا بمون تحویل بده. و راضی هم هستیم، چون با همه باج‌های پرداخت شده، باز ازینجا ارزونتر درمیاد! اگه حتی اداره این دو کشور به ملانصرالدین و زنش سپرده میشد، این وضعیت مضحک ایجاد نمیشد.
صد در صد ما از اجدادمون احمق‌تریم.