بعد از نزدیک به ده سال، روی لثه‌م هم آفت زد.‌ هیچ‌جایی از فضای دهانم نمونده که آفت رو تجربه نکرده باشه، حتی دیواره گلو و زبان کوچک. به قول دلاوران فیلم‌های وسترن: من چیزهای زیادی دیده‌ام! اما سال‌ها پیش لثه به طور ناگهانی از لیست قربانیان خارج شد، و حالا دوباره برگشته. انگار ژنت یه سگ درونی داره که گاهی میخوابه، و وقتی یادت رفت که وجود داره، دوباره بیدار میشه و بت میگه «هستم هنوز.. بسوز.. فشار بخور».
اما چرا لثه مهمه؟ چون نمیشه کاریش کرد. با بقیه گلاویز میشدم. ازونجایی که اعصابم رو بهم می‌ریخت، باشون لج می‌کردم و روشون رو مسواک می‌کشیدم. نوک تیز شانه مسواک آفت سفید رنگ رو به آتشفشانی از خون تبدیل می‌کرد. دردش طوری بود که اتوماتیک چشمانم پر از اشک می‌شد. انگار غدد اشک یه سوئیچ دارن که مستقیم به دهان وصله. البته برای این مازوخیسم یک تئوری هم داشتم: خونریزی باعث افزایش مساحت ناحیه آفت میشه، و افزایش مساحت دوره زخم رو کوتاهتر میکنه. البته تئوریم خیلی علمی نبود، و نتونستم مقاله‌ای در این باره در لنست چاپ کنم. آخه همه درمان‌ها، که درمان نبودند، در جهت تسکین درد بودند. حتی چینی‌ها یک ماده‌ پودری درست کرده بودند که وقتی میپاشیدی روی زخم، به مدت چند ثانیه بی‌حس میشد. می‌گفتن از کپک هندوانه ساخته شده، ولی به نظر می‌رسید از بازمانده جنازه‌های تجزیه شده زندانیان سیاسی جمع‌آوریش کرده بودند. عقل‌شون هم نمیرسید که وقتی دهانت رو ببندی بزاق دهان پودر رو میشوره میبره و دیگه روی آفت نیست که اثرش حفظ بشه.‌ بهرحال رویکرد من کاملا متفاوت بود. من با آفت‌هام که همیشه با من بودند، حرف میزدم، و بشون میگفتن منتظر تسکین‌دهنده‌اید؟ کور خوندید. یه بابایی ازتون در بیارم. گاهی علاوه بر مسواک، نمک رو مستقیم میذاشتم روش. این یکی تحت تأثیر سریال در برابر باد بود که یه جا انگلیسی‌ها جاناتان گرت رو شلاق زدند و وقتی آوردنش خونه، روی زخم‌های پشتش نمک ریختن و اونم از درد داشت دستمال لای دندوناش رو فشار میداد.
یه آدم تحصیلکرده‌ای بود که وقتی فهمید اینکاروها رو می‌کنم به شدت بام برخورد کرد و بر حذرم داشت. گفتم ایرادش چیه؟ گفت چون دهان نزدیک مغزه، درد در اون ناحیه به مغز آسیب بیشتری میزنه!
بعضی از دانشگاه‌ها رفته‌ها یه چیزایی رو خیلی جدی به زبان میارن که قاعدتا باید از استندآپ کمدین‌ها شنید.‌ خواستم بگم اگه رو زخم پام نمک بپاشم آسیبش کمتره چون صد و هفتاد سانت از مغزم دورتره؟ درد بریدن انگشت پات بیشتره یا بریده شدن لاله گوشت؟ ولی نگفتم. چون ممکن بود در ادامه بگم میدونی فیشر مقعدی چه حسی داره بی‌عقل؟ و کار به جاهای باریک بکشه.

یه فرقی بین آفت، و آدم تحصیلکرده وجود داره. آفت رو فقط ده روز باید تحمل کنی.

- چرا مُردی؟

- گفتن برو نترس ما دومین ارتش بزرگ جهانیم، اونام یه مشت گی هستن ما رو ببینن فرار می‌کنند.

وقت‌تون رو صرف تحلیلگران چل‌تیکه‌باف نکنید. خیلی‌ها هیچ پردازشی ندارند، بلکه تکه‌هایی از برداشت‌های رایج رو جمع‌آوری می‌کنند و بهم می‌چسبونند، و آخرش یه لحاف چل‌تیکه درمیاد، که ظاهر توریست‌پسندی داره.
اوریجینال بودن سرمایه‌گذاری میخواد که همه انجامش نمیدن.

(آقایان تریدری که پست‌های من رو می‌دزدید.. اینو دست نزنید. این درباره بورس نیست)

مرد آلفا باید در برابر هر حرف زور بی‌منطقی بایسته، نه فقط اونایی که پرستیژ ایجاد می‌کنه. اونی که در برابر اجبار واکسن خودش رو یک مبارز سلحشور می‌دید اما الان میگه «وای جنگ بده صلح کنید، ناتو هم بی‌تقصیر نیست، با پوتین کنار بیایید، آخ گریه کودکان»، از اول آلفا نبوده. یه بتای درون صورتی بوده که موقعیت کرونا رو گیر آورده بود به عنوان فرصتی برای مانور یک‌دندگی قبیله‌پسند. زلینسکی که یه زمانی با کفش زنانه می‌رقصید، حتی با کسر پروپاگاندای غربی‌ها درباره‌ش، تا الان تخم سنگین‌تری به جهان عرضه کرده تا اون داداشی‌های پروتئینی که وقتی بشون می‌گفتند کرونا شدیده باشگاه‌تون رو ببندین می‌گفتن «نه پس آرمان‌های توماس جفرسون چی میشه؟ میمیرم ذلت نمی‌پذیرم!».
هیچی مثل عقل، سکسی نیست.

فکر می‌کنند پست‌های چرا مُردی رو به عنوان طنز می‌نویسم.
نه عزیزم.
من به هر مرگی که رخ میده فکر می‌کنم. یه ویدئو هست از یه صحنه‌ای که گلوله صاف میخوره تو گردن یه آشغال داعشی، که تو بوکمال بود فکر کنم.‌ تا مدت‌ها بش فکر می‌کردم. توصیه می‌کنم شما هم همین کارو بکنید.
نه. شما این کارو نکنید. سخته.

یه مطلب منتشر شده که میگن یکی از کارکنان امنیتی روسیه درباره وضعیت جنگ نوشته.‌ معمولا این نوشته‌ها فیک هستند، و اوکراینی‌ها قبلا هم ازین مطالب فیک به اسم «اعترافات افسر امنیتی روس» منتشر کردن. اما این یک جمله توش داشت که برای قرار گرفتن در یک متن فیک، زیادی قابل تأمله. و در اون جمله اسم سلیمانی اومده. میگه ما مدت‌هاست داریم به جای حل مشکلات، هر مشکل رو با مشکل بعدی می‌پوشونیم؛ تو سوریه هم همونجوری گیر کردیم که قراره تو اوکراین گیر کنیم. وقتی تسخیر شد باید دائم بالاسرش باشیم، و گرنه دوباره وضع برمیگرده. همونطور که تو سوریه حکومت دست ماست، ولی اگه بیاییم بیرون فرو می‌ریزه. در حالی که سوریه مشکل ما نبود، اون سلیمانی با اطلاعات غلطی که بمون داد ما رو کشوند اونجا تا مشکلات خودش رو حل کنه.
بهرحال فیک یا غیرفیک، حرف بیراهی نیست. بنیه روسیه در حدی نیست که این سلسله مشکل‌سازی‌ها رو بتونه هندل کنه. قدرتی که نمیتونه آمریکا باشه، باید سفره دردسرهاش رو کوچک نگه داره.

زیدآبادی نگرانه ایران مستعمره روسیه بشه. پارسال این موقع نگران بود مستعمره چین بشه. ولی جفتش با هم ممکن نیست. یکیش رو انتخاب کنید.
یه اشل تحلیلی برای خودتون طراحی کنید که بتونه کلیات تحولات رو توضیح بده. عیب نداره اگه اشتباه باشه، مهم اینه که بتونه همه‌چیز رو با هم توضیح بده. اینی که می‌بینیم اینه که با توجه به اخبار، هر هفته یه اشل جدید عرضه می‌کنند!

ازین دختر حزب‌اللهی‌ها بود که روسری لبنانی میفروخت و مشتریانش هم اغلب زن و بچه سپاهی‌ها یا به شدت مذهبی‌ها بودند. از وقتی برنامه تشکیل پرونده مالیاتی برای هر دستگاه کارتخوان شروع شده، دیگه کارت قبول نمی‌کنه. فقط نقد!
قبل ازینکه وارد بیزینس بشه مردم رو موظف می‌دونست با «نظام اسلامی» هماهنگ باشن. اما حالا که وارد شده، سر مالیات بر یک روسری هم نمیخواد با نظام هماهنگ باشه.

درگیر شدن با شرارت حکومتی، میتونه راهگشای یک توافق اجتماعی باشه: شما از مالیات روسری تمرد کنید، ما هم از سر کردنش.

هرچیزی غیر از هماهنگ شدن با آمریکا، ضرره. و منظورم فقط دولت آمریکا نیست.

اجازه دارم کمی غر بزنم؟
اوکی

آغاز غر

کدخدا از اینکه هند به قطعنامه محکومیت تجاوز روسیه رأی ممتنع داده، کمی دلخور شد. برخی از ناسیونالیست‌های هندی با عصبانیت گفتند «کسی نمیتونه برای کشور باعظمت هند تکلیف تعیین کند!».

یکی باید بگه آخه چاقال... آمریکا نبود که تا الان چین صدبار کون‌تون گذاشته بود. چینی‌ها ازتون لوله میساختن، بعد اون لوله رو میکردن تو واژن گاوی که می‌پرستید. یه ذره تولید ناخالص ملی‌تون رشد کرد، راست کردید؟ سیاست به کنار، آمریکایی‌ها از شما آدم‌ترند. اونجا یه موادفروش مفنگی اشتباهی تیر میخوره، پیرهن عثمان درست می‌کنند و ازش شهید میسازن، شما چندصدهزار نفر از اقلیت خودتون رو پاره می‌کنید، یه لیوان هم روش آب می‌خورید، انگار یه چیز روتین تو مملکت‌داریه! تنها دلیلی که مسلمونا‌تون در نمیرن چیست؟ این است که پاکستان تخمی‌تر است!. حالا اخلاق و فرهنگ هم به کنار، اول تنبون‌تون رو از آمریکا جدا کنید، بعد دم در بیارید. امید جووناتون بعد از کریشنا، ویزای کاری کالیفرنیاست.‌ بعد زبون‌تون هم درازه؟ ما زمانی که ارتش نداشتیم و همه تو ایران چوپون بودن، با هر دوز و کلکی بود امپراتوری روس و بریتانیا رو از خاک‌مون دور کردیم، شما حتی وقتی ارتش هم داشتید زیرخواب امپراتوری‌ها بودید، و الان باز آلت خلافکارها و دیکتاتورها به دهن‌تون مزه کرده! شما تاریخ‌تون رو هم نمی‌خونید که ببینید چه گهی رو قبلا خوردید که دوباره نخورید. معلومه که آمریکا باید برای چنین جامعه گوزویی تکلیف تعیین کنه.
البته همه‌تون اینجوری نیستید. این قدقدها بیشتر از دهن جنده‌های حزب حاکم درمیاد که دوبار رأی آوردن فکر کردن عن خاصی هستند. اما جمعیت‌تون انقدر زیاده که جنده‌هاتون هم چندصدمیلیون‌نفرند.


پایان غر.

ناصرخان، بذار یه قصه مختصر برات تعریف کنم.
اطراف کرج یه جاهایی هست که زمین خالی تبدیل به سکونتگاه شهری بزرگ شده، بدون اینکه یک کاغذ اداری مهر خورده باشه. آب، برق، گاز؛ به ترتیب آب امام، برق امام و گاز امام هستند. البته از لحاظ وضعیت معیشت، فضا آکنده از گوز امامه.
یک‌بار که دولت عوض شد و مسئولان محلی هم تغییر کردند، مدیر جدید شرکت گاز، که اتفاقا از نیروهای خدوم انقلاب هم بود، وقتی اومد و فایل‌های اکسل رو نگاه کرد گفت «این چه وضعیه؟». داریم معادل یک شهر اروپایی گاز میدیم، یک قرون نیومده به حساب‌مون. برید اینارو قطع کنید.‌ مأمورها چند روزی رفتند و مشغول قطع کردن گاز شدند. هفته بعدش بسیجی‌ها رفتند راپورت دادند به امام جمعه، که این اینجوری ادامه بده ملت شورش می‌کنند (این واسه قبل از آبان نود و هشته و هنوز تیربار در خیابان استفاده نمی‌شد). امام جمعه هم فرداش اومد گفت «این چه وضعیه؟»، این مردم شهید داده‌اند. مستضعفان. میراث‌داران واقعی انقلاب. فلان. اون مدیره هم دید داره جدی میشه به مأمورها گفت «برگردید، برگردید».

تا اونجایی که به امنیت نظام مربوطه، زور خلیفه به هرکسی میچربه. ولی جایی که تهدیدی برای امنیت نظام نیست، زور سیب‌زمینی‌های نظام هم به خلیفه میچربه. نابود شدن پرندگان مهاجر که از سیبری آمده‌اند تهدیدی برای امنیت نظام است، یا مستضعفین شکارچی که فریاد خواهند زد «پس نون زن و بچه ما رو کی میده؟».
از شما استاد گرامی انتظار دارم با این مکانیزم آشنا باشید.


https://t.me/nasserkaramii/3729

اتحادیه اروپا خواستار میانجیگری چین در دعوای روسیه با اروپاست.‌
نابود شدن کامل اوکراین، که تا چند روز آینده به اوج خودش میرسه (چون روسیه همونطور که در سوریه نشون داد، یک ارتش کارآمد نداره و فقط با تخریب میتونه به اهدافش برسه) که فقط شامل تخریب فیزیکی نیست، بلکه شامل تخلیه جمعیتی هم میشه؛ برای اروپا مهم نیست (حتی بدشون نمیاد کمبود نیروی کارشون رو به جای مهاجران جهان‌سومی، با اوکراینی‌ها که خودی هستند، جبران کنند). اون چیزی که برای اروپا اهمیت داره اینه که کشورگشایی روس‌ها، از اوکراین فراتر میره یا نه. و به نظرشون تنها قدرتی که میتونه بشون این تضمین رو بده که فراتر نخواهد رفت، چینه. چون اگر ساپورت چین از پشت‌سر نباشه، سر روسیه در برابر فشار جهانی زیر آب خواهد رفت.
این بهترین و کلیدی‌ترین فرصت برای چینه که غرب رو مدیون خودش کنه، و از درگاه این دین بزرگ، بسیاری از مشکلات دولت آمریکا با حزب کمونیست رو برای همیشه فیصله بده.

این فحاشی به تجزیه‌طلبان، چه حکمتی داره؟ نمی‌پرسم چه نفعی داره، چون بعد از تجربه یک قرن اخیر در باب اینکه تجزیه‌طلبان به هیچ‌فحشی اهمیت نمیدن، دیگه باید بدیهی باشه که نفعی نداره. از حکمتش می‌پرسم. یک‌جور پز ملی‌گرایانه‌ست؟ خب این پز رو چرا علیه اشغالگران ایران به کار نمی‌گیرند؟
این هم شبیه فحاشی به اسراییل شده.‌ چون چیزهای زیادی در بقالی‌ها نیست که روش نوشته باشه ساخت اسراییل، همه فحش‌ها حواله میشه به اون کشور. اما در مورد چین جانب احتیاط رو رعایت می‌کنند، چون زورش زیاده و خطرناکه!
شاخ و شونه کشیدن برای گروه‌های تجزیه‌طلب که تقریبا هیچ شانسی برای بالکان کردن ایران ندارند و عملا موضوعیت ندارند، و همزمان مثل سگ از حکومت مرکزی ترسیدن، وجهه خیلی بدی داره.

بیشتر این‌ها روس نیستند. اوکراینی یا کسانی که تو اوکراین فک و فامیل دارند، هستند. این فکر رو که مردم روسیه علیه تزارشون بپا خیزند رو از سر بیرون کنید. ازین ملت کوته‌بین قلدرپرست عقده‌ای، جنبش مترقی بیرون نمیاد. هر امیدی که به این ملت دارید رو بذارید تو کیسه مشکی، شب بذارید دم در، رفتگرها بردارند ببرند.

فرش خونه رو شسته بوده. برده از لبه پشت بوم پهن کرده. برای اینکه باد نندازدش پایین روش یه کپسول گاز میذاره. شب دزد میاد. می‌گیره فرش رو می‌کشه پایین. کپسول هم باش میاد پایین و صاف میخوره رو سرش و در جا میمیره. صاحبخونه رو بازداشت کردن بش میگن نباید کپسول میذاشتی، اینم میگه من هرچی گذاشتم، اون تو حیاط من چه گهی میخورد؟ اما دستگاه قضایی منطق به این سادگی رو هم نمی‌پذیره.

اگه شش ماه پیش به همین آدم می‌گفتی دولت دشمن توعه، می‌گفت حالا دیگه اونقدرم شور نیست، دولت نباشه سنگ رو‌ سنگ بند نمیشه!
حالا لای سنگ‌هایی که رو‌ هم بند شدن، له شو.

تک‌تیرانداز نخبه کانادایی خودش رو به اوکراین رسوند تا در کنار ارتش این کشور با متجاوزین بجنگه، و به احتمال زیاد همینجا بمیره. آدم آزاد اگه بدونه که نمی‌تونه برنده بشه، دردسر میسازه بعد میمیره. هر دردسرسازی یک آدم آزاد نیست، ولی هر آدم آزادی دردسر درست می‌کنه.

با فاصله کوتاهی از مقاومت پنجشیر، میدان دیگه‌ای ایجاد شد که بعضی‌ها مرگ‌شون رو خودشون طراحی کنند.‌

روسیه که روسیه‌ست، در لجستیک مفتضحه. تصور اینکه جمهوری اسلامی لجستیک رو می‌فهمه، یک خیال خنده‌داره.
من یک راهب به تمام معنام. ولی شمایی که چیزهای زیادی برای از دست دادن دارید، از همین امروز با این فرض درست که «لجستیکی در کار نخواهد بود» برای زندگی‌تون برنامه‌ریزی کنید. اگر این کارو نکنید، در روز واقعه باید خودتون رو ملامت کنید.

امروز این کانال چهار ساله میشه. حرف اصلی که در پست اول نوشتم، همچنان پابرجاست. و این نشون میده مقدمه خوبی بوده. همونطور که می‌دونستم، جستارنویسی روزانه، عقاید کسی رو عوض نخواهد کرد، چه برسه به کارهای بزرگتر. مخصوصا وقتی نویسنده آلت افلاطون هم نباشه. ولی این کانال تونست روی چندنفر، شاید در حد صدنفر، گستاخی ذهنی ایجاد کنه، که قبلا ازش محروم بودند. و این حس خوبی میده. که بدون اینکه اجازه داده باشی بفهمند چه کسی هستی، بشون جرئت نپذیرفتن مهملات رایج رو داده باشی. کلا پررو بودن، میتونه باعث نجات انسان بشه. نمی‌دونم پررو کردن، چقدر ثواب داره، ولی باید قابل توجه باشه. البته کاخ‌های بهشت به درد من نمی‌خورند، چون خیلی بزرگند. یه کانکس کافیه.


https://t.me/anarchonomy/6

مهمل شماره هفت: فقط باید در جبهه عیسی مسیح جنگید!

یه جوری اصرار دارند ثابت کنند که دولت اوکراین فاسد است، زلینسکی با الیگارش‌ها ارتباط دارد، در ارتش اوکراین نازی‌ها وجود دارند، که انگار کشفیات جدیدیه و تا الان سانسور میشده‌. و اتفاقا زمان‌بندی این به اصطلاح «افشاگری»هاست که نشون میده چه مرضی دارند. ما از بیست سال پیش این واقعیات رو در مورد اوکراین می‌دونستیم. اما خب که چه؟ مگه پولشویی دولتمردان اوکراینی چه تهدیدی برای دنیاست؟ مگه اقلیت نازی اوکراینی (که وزن اجتماعی ندارند و سیاستمدارها به عنوان‌جنگجویان کم‌توقع ازشون استفاده می‌کنند) تهدیدی برای دنیا هستند؟ مگه وقتی امپراتوری ژاپن به چین حمله کرد، ناسیونالیست‌های چینی که در برابرشون مقاومت کردند، و البته شکست خوردند، پسران پیغمبران بنی‌اسراییل بودن؟ از همون‌ها هم کارهایی سر زده بود که قاعدتا باید در دادگاه حاضر می‌شدند. اگه کسی در حین تجاوز ژاپن برمی‌گشت پرونده چینی‌ها رو باز می‌کرد، نمی‌گفتن این وجدانش بیداره! می‌گفتن این سگ دست‌آموز ژاپنی‌هاست. که بیراه هم نبود. ناسیونالیست چینی حتی اگه خلاف هم داشت، محدود به جغرافیای محلی خودش بود، و مربوط به امورات روزمره بود. اما امپراتوری ژاپن اساسا قصد داشت کل مردم شرق آسیا حق انتخاب اینکه چطور زندگی کنند، نداشته باشند! شر ژاپن، شری علیه زندگی نسل‌های آینده بود.

محمد علی عموئی، چپ توده‌ای که هم در دوره پهلوی زندان و شکنجه تحمل کرده و هم در دوره جمهوری اسلامی، میگه نازی‌های اوکراین میخواستن بمب اتم بسازن بعد دنیا رو از بین ببرند، خوب شد روسیه حمله کرد و همه‌مون رو نجات داد! این توده‌ای‌ها حتی در آخرین نفس‌های عمرشون هم دوست دارند دریوزگی‌شون رو به روسیه اثبات کنند. من فکر می‌کنم حتی خود کمونیسم هم برای این‌ها بهانه بوده، و فقط دنبال وسیله‌ای برای پرستش روس‌ها بودند. چون حتی الان که اثری از کمونیسم روسی نمونده، پرستش باقی مونده. معلوم نیست در جوانی چه اتفاقی برای این‌ها افتاده، چون به نظر میرسه از لحاظ روانی دچار اختلال جدی هستند.
پوتین به تخمش هم نیست که نازی‌ها کجا هستند و اصلا هستند یا نیستند‌. اون الان حتی روس‌ها رو هم داره با عنوان «شر لازم» سلاخی می‌کنه. برای پوتین مهم نیست روس هستی، گرجی هستی، ارمنی هستی، عرب هستی، ایرانی هستی، اروپایی هستی، ترک هستی، ناسیونالیست هستی، فاشیست هستی، لیبرال هستی، سوسیالیست هستی، مسلمان هستی، مسیحی هستی، یا هرچیزی. اون فقط و فقط میخواد حق انتخاب نداشته باشی. چه جنگی واجب‌تر از مقاومت در برابر چنین شری؟

این‌هایی که منتظرند جبهه مقا‌ومت در برابر شر رو حتما عیسی مسیح فرماندهی کنه تا طرف مقاومت رو بگیرند، نه به عیسی اعتقادی دارند، نه به خیر و شر. این‌ها، غیر ازون تعدادی که مزدور ارتش‌های سایبری‌اند، بزدل‌هایی هستند که ترس‌شون رو پشت ماسک «من فریب پروپاگاندا رو نمی‌خورم» پنهان می‌کنند.