برای کشوری که رفته زیر آب، نرخ تورم و شاخص بورس و آمار بیکاری و این چیزها، اهمیتی نداره. به این‌ها شاید بیست سال پیش باید توجه می‌شد. الان دیگه کار از کار گذشته. تنها داده‌ای که امروز مهمه اینه که مردم دیگه نمی‌تونند بهمدیگه کمک کنند.
این یک مرز خطرناکه که ازش داریم عبور می‌کنیم.

اینکه شغل و تخصص عده‌ای ایجاب می‌کنه که با اعداد و ارقام کلنجار برن، قابل درکه؛ اما باید بپذیرند که دارند روی عرشه تایتانیک، نقشه رسم می‌کنند. وقتی حاکمیت، از لحاظ کارایی کاملا فروریخته، تنها چیزی که هر فرد خواهد داشت، بقیه شهروندانی هستند که بش کمک کنند. به هرروشی که از عهده‌ش بربیان. اما الان این دیگه ممکن نیست. خلاء هر نوع حمایت، تعداد زیادی گرگ تنها ایجاد می‌کنه.

نه تنها آئودی برای مدل‌های برقی از پلتفرم مدل‌های بنزینی استفاده می‌کنه هنوز (چون اینجوری ارزون‌تر درمیاد فعلا)، که سنگینند و آیرودینامیک جالبی هم ندارند، بلکه از بهترین نوع موتور و بهترین نوع باتری هم استفاده نمی‌کنه، و مجموع این‌ها باعث شده در بازدهی خیلی عقب‌تر از تسلا باشه. اما فارغ از میزان بازدهی، مقایسه هم باید درست انجام بشه. شاسی‌بلند برقی رو نباید با سواری گازوییلی مقایسه کرد. چون فیزیک، فیزیکه. ماشینی که خوابیده رو زمین مقا‌مت کمتری در برابر هوا داره تا یه وانت که یه باکس فلزی گنده‌ست. ازین هم که بگذریم، منابع تولید برق رو میشه تغییر داد. مثلا میشه از نیروگاه‌های هسته‌ای استفاده کرد که آلایندگی ندارند. اما گازوییل همیشه گازوییله.

آیا این یعنی خوبه که خودروی بنزینی گازوییلی رو ممنوع کنند؟ بهیچوجه. وقتی میخوای مخالفت کنی با شرارت، لازم نیست در حوضچه‌ای از مغلطه‌ها و اطلاعات غلط غوطه‌ور بشی. مثل احمق‌هایی که گفتند تو واکسن چیپ هست که به شبکه ۵جی متصل میشه! برقی شدن خودروها، هوای شهرها رو تمیز نگه میداره و جلوی مرگ زودرس میلیون‌ها نفر گرفته میشه. اما آجیل مشکل‌گشای محیط‌زیست نیست. چون فیزیک، فیزیکه.

ناصرخان کرمی یک بار فرمودند اگر هم قراره از خودروسازی داخلی دفاع کنید، از خودروسازی که خودروی برقی میسازه دفاع کنید.
اتفاقا برقی‌سازی حمل و نقل، این مزیت رو برای کشورهای در حال توسعه داره، که حجم انبوهی از دانش فنی که خودروی بنزینی لازم داشت و کشورهای صنعتی در اختیار داشتند رو لازم نداره. و دلیل اینکه چین انقدر سریع در صنعت خودروی برقی جهش کرد، در حالی که در بنزینی داشت دست و پا میزد، همینه.
اما ناصرخان به بخش لجستیک قضیه توجهی ندارند. برفرض که دانش ساخت خودروی برقی رو هم داریم الان، تحریمی هم وجود نداره، جمهوری اسلامی هم کرم نمیریزه. یعنی یک وضعیت ایده‌آل برای استارت. آیا باتری لیتیوم گیر ما میاد؟ نه متأسفانه. تا تکنولوژی باتری تغییر بنیادین نکنه، همچنان باتری گران خواهد بود، و متریال گران رو به هر ننه‌قمری نخواهند داد. یا اینکه باید انقدر هزینه کنیم که ۹۹ درصد مردم توان خرید چنان ماشینی رو نخواهند داشت. باور کنید یا نه، سوخت فسیلی هدیه الهی به فقرا بوده تا اینجا.

ازین سه جماعت فاصله بگیرید

اونایی که فکر می‌کنند اونایی که در واشنگتن‌دی‌سی نشستن می‌دونند دارن چیکار می‌کنند.
اونایی که فکر می‌کنند اونایی که در واشنگتن‌دی‌سی نشستن نمی‌دونند چیکار می‌کنند و اگه افراد دیگه‌ای جاشون میذاشتیم الان اوضاع فرق می‌کرد.
اونایی که فکر می‌کنند دو مورد قبلی ربطی به اینکه الان فائوچی مسئول کنترل کروناست، نداره.

یکی از دلایلی که از جو روگن بدشون میاد، اینه که طیف وسیعی از آدم‌ها رو میزبانی می‌کنه.. و وقتی آدم‌های دولتی میان اینطرف میزش می‌نشینند، مخاطب‌های روگن، که میلیون‌ها نفرند، و بیشتر از مخاطب‌های تلویزیون؛ تفاوت فاحش دولتی‌ها و بقیه آدم‌های موفق رو به صورت زنده می‌بینند. هر دولتی و ساختاری ازینکه کهنه بودنش تابلو بشه بدش میاد.

جو یه ضدترامپ طرفدار برنی‌سندرز بود که اگه تو‌ یو‌اف‌سی نبود بیشتر رفقاش دموکرات کلینتونی می‌بودند. اونا هم این رو می‌دونند. و از همین عصبانی‌اند که کسی که از قبیله خودشونه، داره خواسته یاناخواسته باعث برملا شدن این کهنگی میشه.

ساختار کهنه، خیلی علاقه داره مردم فکر کنند همه اجزای دولت دارند مثل ناسا کار می‌کنند. چون قبلا موفق شده در ذهن مردم تثبیت کنه که ناسا داره عالی کار می‌کنه. حکم کلی‌شون این بود: ناسا رو می‌بینید؟ اف‌بی‌آی هم همونجوریه! سیا هم همونجوریه! قوه قضائیه هم همونجوریه!

ستیز با ساختار کهنه، قاعدتا نباید تفریح جانبی مردم باشه که هروقت گرفتاری‌های روزانه‌شون رو سر و سامان دادن بش بپردازند. این تعویض شیشه پنجره‌ای که خیلی وقته ترک خورده و وقت نمیشه عوضش کنیم نیست. آدم‌های دولت، و همه مورچه‌های کارگری که براش کار می‌کنند؛ همه ابعاد جدی زندگی ما رو به تفریحات خودشون تبدیل می‌کنند. خبرنگار، تحلیل‌گر، کارشناس اندیشکده، ژنرال بازنشسته، مامور سابق سیا که پادکست داره، ستون‌نویس نیویورک‌تایمز، مجری فاکس‌نیوز، نماینده کنگره‌ای که نیم قرنه نماینده کنگره‌ست، مشاور امنیت ملی، معاون سابق رییس‌جمهور.. همه این‌ها، جنگ رو مثل یک تفریح تخصصی می‌بینند. از دنبال کردنش لذت میبرند. حتی از صحنه‌های غم‌انگیزی که ایجاد می‌کنه هم لذت میبرند. نه به شکل یک سایکوپت. بلکه درست شبیه کسی که درگیر تراژدیه. مثل کسی که دوست داره تو نقشش تو تئاتر مدرسه، گریه هم باشه. از ترکیب همه اتفاقاتی که در جنگ هست، خوشش میاد. چه غرور باشه، چه حس شکست، چه خنده، چه گریه، چه صحنه‌های حماسی. اون پسر هجده ساله که قراره قطعات تیز و داغ انفجار بمب و راکت، شکمش رو پاره کنه؛ یه اسباب‌بازیه.
اگه بچه‌ چندماهه‌ت رو بگیرن و ببرند بیرون روی پوستش وایتکس بریزند، تا سرگرم بشن، باشون چیکار می‌کنی؟ اگه هیچ‌کاری هم از دستت برنیاد، یه جوری بشون نگاه می‌کنی که انگار آماده‌ای گلوشون رو ببری. قطعا بشون نمیگی «ژنرال»، «پروفسور»، «ژورنالیست». هرچقدر هم که آدم‌های موجهی باشند.

مردم باید بفهمند دشمنان‌شون، آدم‌های معمولی‌اند. مرخصی کمی بشون داده میشه. و درآمدشون خیلی بالا نیست. و نمی‌تونند چیزی بیشتر از تویوتا راو۴ سوار بشن.

تو ایران هم ازین ساده‌پنداری‌ها چوب زیادی خوردیم. ما آدم‌های بینوایی بودیم که سرمون تو کار خودمون بود و مواظب بودیم پامون به پاسگاه باز نشه. غافل ازینکه «چون خودمون میخوایم ساده زندگی کنیم دلیل نمیشه دیگران هم با ما ساده برخورد کنند». وقتی میرحسین «احساس خطر» کرد، مردم ساده چه مفهومی به ذهنشون می‌رسید، و خودش چه مفهومی تو ذهنش بود؟ اون‌ها با یک فرمول دیگه بازی می‌کنند، و ما با یه فرمول دیگه شریک بازی میشیم. و گاهی قربانی.

ما چه گوسفند باشیم چه سگ، ساختار حاکم فقط گرگ میسازه. پس بهتره سگ باشیم.

تیم هیلاری کلینتون یه عده رو استخدام کرده بوده که به شبکه کامپیوتری تیم ترامپ نفوذ کنند و یه لینک به اوکراین ایجاد کنند، که بعدا بشه یه مدرک! و مدرکش کردند واقعا، و چندماه مردم آمریکا رو با این اتهام که رییس‌جمهور وقت آمریکا داشته با بیگانگان ساخت و پاخت میکرده، گمراه کردند. دستگاه پروپاگاندا انقدر خوب کار می‌کنه که نه تنها اون موقع نیمی از مردم رو متقاعد کرد رییس‌جمهور خائنه؛ بلکه حالا هم که توطئه‌ بودنش علنی شده، به یک بمب خبری تبدیل نمیشه!
اگه امروز که اینترنت هست، اینجوری بازی می‌کنند؛ داستان نیکسون رو چطور بازی کردند؟ چند درصد چیزهایی که درباره تاریخ معاصر می‌دونید، یک عملیات روانی نبوده؟

ما نمی‌تونیم ساده زندگی کردن رو انتخاب کنیم.

دانشگاه‌ستیزی بوزینه‌های اسلامگرا باعث نشد برن ببینند دنیا داره واقعا چطور کار می‌کنه. اونا یک شناخت بدون فیلتر از دنیا نمی‌خواستند. دنبال یه محیط آکواریومی بودن که توش خاموش کردن مغز، جایزه داشته باشه.


https://t.me/AnimalsQuotes/3612

قدرت نوشتن، مثل داشتن هواپیمای بمب‌افکن دوربرده. میشه باش هرجایی، بمب متعارف انداخت پایین، یا بمب خوشه‌ای، یا بمب هسته‌ای، یا بمب شیمیایی. اینکه اونی که اون پایینه چقدر به فاک بره، دست خودته‌. هیچ‌چیز دیگه‌ای اینطور نیست. حتی گفتار، اون هم از زبان کاریزماتیک‌ترین افراد. نوشتن، نمایش این واقعیته که نویسنده حتی نیاز نداره کاریزما داشته باشه. مثل خلبان بمب‌افکن، که قبل ازینکه بمب برسه پایین، از محل دور شده. که معلوم هم نیست کیه. قدرت «بنداز و برو»، چیز عجیبیه که فقط نویسنده مزه‌ش رو می‌چشه، و اهمیتی نمیده که بقیه نمی‌دونند داره چی رو میچشه.
اون‌هایی که میگن باید بنویسیم تا بسازیم، دچار سوء تفاهمند. نوشتن، فقط برای تخریب کردن و با خاک یکسان کردنه. ساختن کار بقیه‌ست.

بیش از دو سوم مردم کانادا با استفاده از نیروی نظامی برای سرکوب معترضان اجبار واکسن موافقند.

چون دولت‌شون شبیه دولت مائو داره کار می‌کنه در صحت نظرسنجی‌ها باید شک کرد، ولی میشه پنجاه درصد رو درست در نظر گرفت.

نه به این دلیل که دولت حاضر نیست از تیربار استفاده کنه. بلکه به این دلیل که معترض حاضر نیست بمیره، که کار به اونجا بکشه. ما تو ایران حاضریم بمیریم.
گفتم که خاورمیانه‌ خیلی کهنه‌ست. انقدر که چیزی نیست ندیده باشه.

چپ سیاسی در غرب تلاش زیادی کرد که تاریخ رو به آشوویتز تقلیل بده. که البته یهودیان نقش مهمی در اون داشتند، ولی کرم از خود چپ بود. درست مثل بهاییان که تمام مشکل «داعشی که موفق شده است» رو به محرومیت از تحصیل خودشون تقلیل دادند (در حالی که راحت‌تر از همه ما تونستند پناهندگی یا بورسیه بگیرند).
انگیزه این تقلیل‌گرایی یک هدف سرراست بود: شما اینجا اتاق گاز می‌بینید؟ نه‌. پس ما یک کشور آزاد هستیم!

فیسبوک پلتفرمیه که پیرپاتال‌ها فکر کنند هنوز جوانند.
اینستاگرام پلتفرمیه که جوان‌ها فکر کنند قرار نیست پیر بشن.
توعیتر پلتفرمیه که لوزرها فکر کنند برنده‌اند.
تلگرام پلتفرمیه که کسانی که می‌تونند برنده باشند، فکر کنند بازی رو باختن.

اینجا کسانی رو دنبال می‌کنم که هر کدوم در کشور خودشون رانده شده هستند. چه رانده شده توسط حکومت کشورشون، چه مردم کشورشون. و بیشتر محتوا اینه که «دیگه کار از کار گذشته».
این رویکرد کسی که میخواد بجنگه نیست.

رییس‌جمهور السالوادور عکس نفربرهای فرانسه که ریختن تو خیابون تا اعتراضات رو سرکوب کنند گذاشته و نوشته تصور کنید این عکس در کشور من گرفته می‌شود، اتحادیه اروپا و «جامعه جهانی» چی می‌گفتن درباره‌مون؟

شهروند کاک‌ساکر فرانسوی هم به جای اینکه بگه راست میگی آبرو نمونده برامون، در جواب می‌نویسه «نه، این فرق داره».

آنارشیست‌ها از دوره شلوغ‌بازی‌های جورج فلوید سربلند بیرون اومدن. چون دوگانه پلیس بد است/پلیس خوب است رو نپذیرفتند. چون این یک دوگانه جعلیه. پلیس، مجری شرارته؛ و مهم نیست دستور چی باشه. اون‌ها هیچوقت به دولت خیانت نمی‌کنند. تکلیف تو با پلیس رو، تکلیف تو با شرارت حاکمیت تعیین می‌کنه.

هنوز بیست و چهار ساعت نگذشته ازون پست که یک نمونه دیگه از «اونایی که در واشنگتن‌دی‌سی هستند می‌دونند دارند چیکار می‌کنند» دیده شد. پست ارباب ما تیزه هم در همین راستاست البته.

برای پوتین و روس‌ها، مساحت مهم نیست. و گرنه قزاقستان رو به کشورشون اضافه می‌کردند. اگه مناطق داغستان و شمال ارمنستان رو یکی ازشون بگیره، خوشحال هم میشن. در برابر ارتش روسیه هیچ غلطی نمی‌تونند بکنند، بعد از مغلطه مرد پوشالی استفاده می‌کنند: «پوتین میخواد کل اوکراین رو تصاحب و ۴۲ میلیون رعیت به خودش اضافه کنه!». چیزی که از ابتدا یک فیک‌نیوز از جانب امنیتی‌های انگلیس بود.
اگر اصل ماجرا اقتصاد بود، چطور «بزرگان دموکرات» دو سال تمام طول کشید تا بتونند ماسک ان۹۵ و کیت تست رو در کشور توزیع کنند، که ششصدهزارنفر از شهروندان «باکیفیت» از بین نرن، اما در عرض یک هفته صدها موشک ضدتانک به اوکراین فرستادند؟

همونایی که میگن انسان نباید آزادی داشته باشه که انتخاب کنه واکسن بزنه یا نزنه، میگن باید درمان مجانی باشه، دانشگاه هم مجانی باشه.

«انسان طراز» برای این‌‌ها یک سگ حرف‌گوش‌کنه که صاحبش همه‌چی رو از قبل براش تأمین کرده باشه.

آینده رو اینجوری پیش‌بینی نکنید. دهه هفتاد هم آدم دانشکده‌های آمریکا رو نگاه می‌کرد فکر می‌کرد این‌ها دیگه آغازگر هیچ جنگی نخواهند بود! اما می‌بینید که الان چه وضعیتیه.

شهوت مفت‌طلبی همیشه با بشر بوده. اما تفاوت امروز اینه که الان به عنوان «توسعه اجتماعی» قالب میشه. در دنیای قدیم اگه طرف مال کسی رو غصب می‌کرد، می‌گفت زورم میرسه، همینه که هست. الان میگن اگه غصب نکنیم به جامعه ظلم میشه!

گذشتگان ما سعی کردند با مفهوم «آخرالزمان» به ما درباره وارونه شدن ارزش‌ها هشدار بدن. آخرالزمان، درباره زمان خاصی نبود. درباره شرایط خاصی بود. برای همین در طول تاریخ ممکنه بارها آخرالزمان تکرار بشه. «آخر» به این معنی نبود که اون روز، انتهای تاریخه. به این معنی بود که شما نباید ازش عبور کنید. مثل جبهه‌ای که بتون گفتند اگه دشمن رو شکست ندید نمیتونید برید جلوتر. آخرالزمان، یعنی فکر نکن فردایی هست.. باید همین امروز تکلیف این شر رو معلوم کنی. «اونجا آخر تاریخ نیست. آخر شماست. یا درستش کنید، یا بمیرید».

تا اینکه این استراتژی مردانه، افتاد دست یه مشت آخوند عملی، و به لجن کشیده شد.