بچه‌تهرون، فکر می‌کنه رفع محرومیت، و ریشه‌کن کردن فقر، یعنی همه‌جا مثل تهران بشه! و اگه تهران‌بشو نیست یعنی درست‌بشو نیست! (یه‌سری حال‌شون ازینم خراب‌تره و فکر می‌کنند درست‌بشو بودن یعنی تورنتوبشو بودن!).

اینا نه تنها احترامی برای محلی‌ات قائل نیستند، بلکه به رسمیت نمیشناسنش. چون محلی‌ات، در تضاد با یکدستیه‌. اینکه همه یک‌جور نباشند، در بهترین حالت براشون استرس ایجاد می‌کنه (و در بدترین حالت، نفرت). این دقیقا رویکرد متریالیستی و مرکزگرای دولت چین بود، که به روستایی می‌گفت: «تو فقیری، پس گورتو گم کن بیا شهر تا بت بگم چیکار کنی!».

یکی از مزیت‌های ایمان، این بود که انسان رو نسبت به همه‌چیز متواضع می‌کرد. از جمله نسبت به تصمیمات دیگران درباره اینکه زندگی‌شون رو چطور بگذرونند.

«لیبرال‌ها دارند به جو روگنی حمله می‌کنند که خودش یه لیبراله که ترجیح میده به برنی سندرز رأی بده.‌ که همین نشون میده چقدر در آزادترین کشور دنیا، فضا برای دگراندیشی تنگ شده».

نه عزیزم. فضا برای دگراندیشی قبلا هم تنگ بوده. تازه الان کمی بهتر شده. چون تکنولوژی شانس اینکه دگراندیش‌ها همدیگه رو بشنوند، بیشتر شده. یکم محدوده دیدتون رو باز کنید. تاریخ یک مسیر از قبل تعیین‌شده‌ی رو به بهبود نداره. تاریخ مجموعه‌ای از چرخه‌هاست. هزار و دویست سال پیش در سرزمین خودمون، صاحبان اندیشه جمع میشدند در کاخ خلیفه و هرچه که دلشون میخواست می‌گفتند. حرف‌هایی که حتی الان هم جسورانه‌ست. صد سال بعدش، یک شاعر ممکن بود به خاطر یک بیت شعر سرش رو از دست بده. تاریخ رو برای ما مثل داستان هزار و یک‌شب سلاطین نوشتن. ما هم جوری بش نگاه می‌کنیم که انگار فقط سلطانی می‌اومده و سلطانی می‌رفته. اما این خود زمانه بود که می‌اومد و می‌رفت. مردمان آزاداندیش و سرسخت می‌اومدن، و آدم‌های سخیف و تسلیم، به حاشیه می‌رفتند. مدتی بعد، آدم‌های اهل فرهنگ آواره می‌شدند، و مردمان کم‌شعور و دورمانده از ادب و تمدن جاشون رو می‌گرفتند. ارزش‌هایی دفن می‌شد و ارزش‌هایی دوباره سر برمی‌آورد.

اون چیزی که در همه این چرخه‌ها ثابته، اینه که اگه سوار چرخه زمان خودت نباشی، اذیتت می‌کنند.

جیشت رو که کردی از نردبون میری بالا لالا می‌کنی.

#استفراغات_معماران

این مجتمع آپارتمانی در لهستان، واحد ۱۳ متری هم داره، ولی این ۲ و نیم متریه. واحد دو و نیم متری رو ماهی ۲ میلیون تومن به پول ما اجاره میدن، که با هزینه‌های اونجا رقم خیلی خوبیه. ولی این مساحت، از مساحت قانونی سلول زندان در خود لهستان کمتره، و به خاطر همین باعث شده حرف و حدیث‌هایی ایجاد بشه.

رکورد تراکم اما متعلق به این برج مسکونیه که ۱۵۰۰ واحد آپارتمانی رو تو فقط ۸ هکتار جا داده!
چون بلوک‌های برج خیلی بهم نزدیکند، نور آفتاب به طبقات پایین‌تر نمیرسه هیچوقت.

این یه آپارتمان ژاپنیه که یکی از مخاطبان کانال فرستاده. برای منی که فوبیای فضای بسته دارم، غیرقابل سکونته.
اما باز این خوبه چون براش یه کمد لباس آبرودار تعبیه شده. اتاق یک جوان ژاپنی رو دیدم قبلا که لباسش رو در می‌آورد تا می‌کرد میذاشت تو کشویی که زیر ماکروفر بود!

اینکه در ایران یک عده بالاخره فهمیدند که یک نفر دارد دخالت می‌کند، خبر خوبیه. اما کاش یه روزی، که احتمالا دیگه اون روز من زنده نیستم، این رو هم بفهمند که دولت هم همین نقش رو داره.

یادتونه نوشته بودم احتمال تقلب در آمریکا که انتخابات واقعی داره بیشتر از ایرانه چون اینجا نیاز ندارن تقلب کنند؟ و یادتونه چقدر توسط ایرانیان مقیم خارج مورد حمله قرار گرفتم؟ کلا باکره‌ها خیلی به من علاقه دارند.

این رشته توعیت جالب رو یه نگاه بندازید. طرف ناخواسته آغازگر ادعاهای تقلبی بود که بعدن ترامپ دست گرفت و همه‌جا جار زد که شد آنچه شد، و میگه اون چیزی که ترامپ دستاویز قرار داده بود یه تحلیل کاملا اشتباه و آماتور از دیتا بود، در حالی که ما بعدن مدارک و اسناد و دیتای مفصل‌تری جمع‌آوری کردیم که نشون میداد خرابکاری وسیعی رخ داده، اما به جای هیاهو باید بمون اجازه داده میشد کار کنیم روش. که البته اجازه ندادند و همه سرویس‌های آنلاین که ازشون استفاده می‌کردند، دسترسی‌شون رو محدود کردند و حتی فایل‌هاشون رو پاک کردند.

توصیه‌ش اینه که باز هم رأی بدید، چون وقتی میشه ثابت کرد فعالیت غیرقانونی در انتخابات رخ میده، تحریم انتخابات یک تصمیم احمقانه‌ست. باید رأی داد و کسانی رو انتخاب کرد که بذارند این جور تحقیقات انجام بشه و جلوی خلافکاری گرفته بشه.

https://mobile.twitter.com/HazardHarringto/status/1487965998829518848

پرچم نازی‌ها تو اعتراضات مردم کشورهای غربی، حکم همون سوزوندن قرآن تو اعتراضات ایران رو داره. و هر دو هم همیشه کار امنیتی‌هاست.

اگه سال ۲۰۰۲ توعیتر داشتیم بعضی از شما می‌گفتید معلومه که صدام سلاح کشتار جمعی داره، دولت چرا باید دروغ بگه؟

«انتشار اطلاعات غلط درباره واکسن منجر به مرگ انسان‌ها می‌شود».

عه؟
بذار خونه شیشه‌ایت رو خراب کنم پس.

ایران تحت شدیدترین تحریم‌هاست. یعنی شرکت‌های آمریکایی مثل گوگل و توعیتر تقریبا کنترلی روی ما ندارند‌. حکومت هم کنترلی روی اون شرکت‌ها نداره. در شرایطی که شبیه یک آشوبه، از یک سری آزادی‌های تصادفی برخوردار شدیم، که نتیجه‌ش این شد که اینجا همه‌جور اطلاعات و تحلیلی داره درباره واکسن به زبان فارسی منتشر میشه که خیلی‌هاشون به حقند و خیلی‌هاشون مهمل محض؛ و مطلقا، و مطلقا کنترلی روی انتشارشون وجود نداره.

حالا گس وات؟ ایران یکی از بالاترین آمارهای واکسیناسیون رو داره، و اگه بیشتر ازین نیست، به خاطر خرابکاری‌های دولته، و گرنه اگر عرضه واکسن به اندازه کافی بود، آمار از اسراییل هم جلو می‌زد.


آزادی کسی رو نمی‌کشه. ولی فاشیسم چرا. بسیار.

امام شیعه رو در حالی که جوان بود کشتنش انداختنش پشت بوم و کسی نفهمید حتی، تا اینکه پرنده جمع شد اون بالا فهمیدن یه چیزی هست. بعد آخوند شیعه رو بعد صد و دو سال، عزراییل باید طی یک مسابقه طناب‌کشی ببردش! کنتراست، در حد صفحه شطرنجه. حسین می‌دونست اونایی که داره میبره به بیابون‌های عراق به درد جنگیدن نمیخورن‌. میخواست بعدن معلوم بشه اونایی که پیر شدن همونایی‌ان که نرفتن.

اما اینارو جایی نگید.

اون موقع بیست و اندی سن داشت. گفت شیفته معلم خصوصیش شده. قرار نبود درد و دل کنه. این رو گفت تا بگه نباید روی من حساب کنی، چون خودم جای دیگه گیرم! نمی‌دونم چرا اینکه ازش خوشم می‌اومد رو بروز دادم وقتی می‌دونستم قراره تا آخر عمر تنها بمونم. هنوز این عادت بد رو نتونستم ترک کنم. کار مزخرفیه، و می‌دونم.

وقتی پرسیدم چند سالشه؟ فکر کرد حسادت کردم. و وقتی گفت پنجاه و اندی، گفتم خر نشو! گفت انتظار نداشتم از تو حرف‌های سنتی بشنوم. گفتم سنتی چیه، عقل نداری؟ تو چه ربطی به یه آدم پنجاه ساله داری؟ گفت عشق این حساب کتاب‌ها رو نداره. گفتم این ده یا پنج سال بعد حتی حال نداره بات تا پارک بیاد.. گفت مگه ده سال عشق کمه؟
دیگه بقیه‌ش رو به زبون نیاوردم.. معلوم بود که بیفایده‌ست. به عنوان خداحافظی بیست دقیقه تمام به کفش‌های همدیگه خیره شدیم.

الان اون ده سال بعده.. و به نظر میرسه که پشیمان شده. حالا داره چهل سالش میشه و هنوز بچه نداره. و به فیزیکش نمیاد بعدن بتونه داشته باشه. دهه طلایی زنانگیش رو صرف یه آغوش کرد که فکر می‌کرد ساخته شده برای خودش.

اما من هم دیگه همون آدم نیستم. دیگه به کسی نمیگم خر نشو! چطور میشه به کسی گفت به عرف و استاندارد بچسب وقتی اون‌هایی که بش چسبیدند هم پژمرده‌اند؟ وقتی هیچ‌چیز درست کار نمی‌کنه و قراره هیچ‌کس برنده نباشه، انتخاب‌ها، فقط گزینش نوع باختنه. باید باخت مطلوب خودت رو انتخاب کنی، و باش زندگی کنی.

امروز حرفم عوض شده. دیگه نمیگم خر نشو! امروز میگم دست به خریتی بزن که نتیجه‌ش بزرگتر از خودت باشه. بدست آوردن آغوشی که فقط برای تو ساخته شده خوبه، اما حتی در اوجش، فقط اندازه خودته. یه کاری کن دنیا بفهمه وجود داشتی.

از ابن‌عباس نقل شده که روزی در محضر امیرمومنان بودیم که مردی پرسید ابوتراب، آیندگان شیعیان شما را چطور پیدا کنند؟ حضرت فرمود بنگرید نظرش درباره بیت‌کوین چیست. اگر ماکسیمالیست بود، شیعه ماست.

دو سه سال پیش بین جامعه بیت‌کوین صحبت از تراکنش و کارمزد و این چیزها بود‌. امروز دارند میگن چرا باید مالیات بدیم؟.. این جهش معنادار ممکن نمی‌شد مگر با رادیکالیسم ماکسی‌ها.

این رو یک نمونه در نظر بگیرید برای اصل مبارزه با هر نوع قلدری: یا رادیکال باش، یا برو خونه‌تون.

اگه دنیا با جنایات دولت چین کنار میاد، و طوری المپیک زمستانی رو به رسمیت میشناسه که انگار در یک شرایط کاملا نرمال هستیم و همه‌چی خوب و قشنگه، با جنایات جمهوری اسلامی علیه ما هم کنار میاد. نه تنها اراده‌ای برای حذف این حکومت وجود نداره، بلکه اگه ما مردم اقدامی علیه‌ش انجام بدیم، آدم بده ما خواهیم بود. این کل دنیاست که ما رو آدم بده جلوه خواهد داد. نگاه کنید به کانادا که کمک‌های مالی به راننده تریلی‌ها رو مسدود می‌کنند و برای سرکوب‌شون تهدید می‌کنند که از نیروی نظامی استفاده خواهند کرد. مهم نیست که مطالبات ما که بیشتر درباره بیسیک‌ترین احتیاجات زندگیه، چه فاصله نجومی‌ای دارند با مطالبات یک راننده کانادایی که اندازه کل خاندان ما درآمد داره. مهم اینه که در دنیای امروز، دولت‌ستیز بودن گناه کبیره‌ست. حتی بدتر از پدرکشی. چون اگه پسری پدرش رو به این علت به قتل برسونه که مادرش رو اذیت میکرده، از مردم عادی تا قاضی، با اون پسر همدردی می‌کنند. اما ما اگر پدر (دولت) رو بکشیم، چون به مادر (وطن) تجاوز می‌کرد، اونی که جنایتکاره ما خواهیم بود.

بنابراین اگه قراره نظام‌ستیز باشیم، باید بد بودن رو بپذیریم. تلاش برای خوب و قهرمان به نظر رسیدن، یک تلاش بیهوده‌ست. اول بپذیر که آدم بده هستی، و بعد بگو من بدم، و از روی بدی و بدجنسی میخوام این پدر رو بکشم. نگو میخوام مادرم رو نجات بدم. چون نه تنها مادر منزلتی نداره، بلکه مرد بودن یک ضدارزشه. تو دنیای کاک‌ساکرها، نباید سعی کنی الگوی مردانگی باشی. باید فقط به برنده شدن فکر کنی.

اگه قراره برای مسائل امنیتی با نظرسنجی تصمیم‌گیری بشه؛ اونم نظرسنجی از مجموعه افرادی که نه تنها با واقعیت‌های اجتماعی، بلکه حتی با قوانین فیزیک آشنایی ندارند؛ چرا گزینه «حق حمل اسلحه باید به مردم بازگردانده شود» اضافه نمیشه؟
چرا باید با افزایش اختیارات پلیسی موافق باشیم که اگه علیه حکومت شعار بدیم، لحظه‌ای در شلیک کردن به سمت ما تعلل نمی‌کنه؟ چرا باید نگران پلیسی باشیم که در بازداشتگاه‌ها به هیچ اصول و خط قرمز انسانی و اخلاقی و قانونی و شرعی پایبند نیست؟