این‌ها اگه ندیده بودند روش کارشون چقدر خوب جواب میده، ادامه نمیدادند. مثلا در جا انداختن اینکه بیت‌کوین برای محیط‌زیست مضره موفق بودند، و یه بخش بزرگی از جوامع هدف‌شون کاملا باور دارند اینو. و وقتی حداقل نصف جامعه این رو باور داره، راحت‌تر میشه بیت‌کوین یا هر رمزارزی رو ممنوع کرد. در حالی که سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در ماینینگ بیشتر از سهم این انرژی‌ها در مصرف خانگی همون مردمه! یعنی دقیقا همون آدم‌هایی که باور دارند بیت‌کوین آلاینده‌ست، دارند آلایندگی بیشتری ایجاد می‌کنند. اما معلومه که مستندات مهم نیست. مهم برداشت‌ها هستند.

قشر سوپرمذهبی ایران، در تضادی ظاهری با زندگی تماما آغشته به اسلام‌سیاسی‌شون، ضددولت‌تر از بقیه مردم عمل می‌کنند. اون‌ها تمام شرف و حیثیت‌شون رو خرج یک فاشیسم مذهبی کرده‌اند که مردم رو تحت کنترل قرار بده، اما خودشون کمتر از بقیه به همین سیستم اعتماد دارند. و این عدم اعتماد رو بیشتر از هرجایی در تربیت فرزندان‌شون میشه دید. فرزندان‌شون رو در مدارس مذهبی خصوصی-پادگانی ثبت‌نام‌ می‌کنند. روابط‌شون رو با بیرون از شبکه بسته خودی‌ها محدود می‌کنند. محتویات آموزشی و رسانه‌ای‌شون رو کنترل می‌کنند، و خودشون تعیین می‌کنند دوستان‌شون چه کسانی باشند، و همسران‌شون چه کسانی.
اما توده مذهبی ساده‌دل، که انقدر باید کار کنه و درگیر معیشت باشه که برای ابراز علنی مذهبی بودن وقت کم میاره، عکس رهبر رو میذاره بک‌گراند گوشیش، اما هیچ کنترلی روی فرزندش نداره؛ و نه تنها دخترش و پسرش اونجوری که میخواد تربیت نمیشن، بلکه درست خلاف اون چیزی که میخواد تربیت میشن.

و ازون بدتر توده غیرمذهبی هستند، که عکس هیچ خلیفه‌ای در بک‌گراند گوشی‌شون نیست اما توهم «دولت مدرن قابلیت خودتنظیمی دارد» باعث شده فکر کنند هرکاری که دارند الان انجام میدن متناظری است از کارهایی که بقیه مردم دنیا دارند انجام میدن، از جمله سپردن بچه به مدرسه، چون یه روزی رضاخان دولتی که جاهای دیگه وجود داشته رو اینجا پیاده کرده! و درسته که الان این دولت داره توسط عده‌ای فاشیست واپسگرا اداره میشه اما چون «دولت، دولت است»، این دولت همونیه که رضاخان بنا نهاد، و دولت رضاخان هم همونیه که در جاهای دیگه دنیا وجود داشت، و لذا هرچقدر هم فاشیست‌ها انگولک کنند دولت خودش رو طوری تنظیم می‌کنه که یک دولت عرفی باشه! و دقیقا بر مبنای همین توهمه که درست در حالی که اعدام یک جوان به جرم قتل رو جنایت قلمداد می‌کنه چون قوه قضاییه رو دستگاه آدم‌کش می‌بینه، با چشم بسته به وزارت بهداشت اعتماد داره و بدو بدو خودش رو در صف واکسنی که معلوم نیست چیست قرار میده، چون «وزارت بهداشت بد ما رو که نمیخواد».

(پاراگراف آخر یکم سنگینه، آب قلم ریختم توش. برای هرکسی فوروارد نکنید).

در بین همولایتی‌های ما یک زن بود که پسرش درست وسط جنگ به خدمت سربازی اعزام شد. این پسر دو سه بار فرار کرد و هردفعه دستگیرش کردند و به همونجایی که بود برگردانده شد‌. دفعه چهارم مادرش دستش رو گرفت و برد به دژبان تحویل داد و گفت این دوباره برگشته که، پس شما اینجا چیکار می‌کنید؟ در فرار پنجم که میخواست از سیم خاردار عبور کنه به سمتش شلیک می‌کنند و کشته میشه. البته الان در قطعه شهداست. آیا مادرش گریه کرد؟ صدالبته. ولی آیا دولت رو یک قاتل دید؟ هرگز.
در اینکه نسل والدین ما یک نسل سایکوپت روانی بود تردیدی نیست، و اینکه ما با همین مقدار از اختلالات تونستیم از دل این‌ها بیرون بیاییم، حالتی از پیدا شدن مروارید از بین لجن رو تداعی می‌کنه. اما ساده‌لوحی «دولت، دولت است» تا همین الان باقی مونده. مسئله هیچوقت اجبار نبود. ممنوعیت شراب یکی از سفت و سخت‌ترین اجبارهای حکومتی در ایران بوده، اما چهار دهه‌ست که مردم دارند دورش میزنند، طوری که امروز کسی که لب به الکل نمیزنه، اقلیته! این اجبار رو جدی نگرفتند، چون در دولت‌های عرفی وجود نداره. اما اجبار سربازی، تو خیلی از دولت‌های عرفی وجود داره، پس با جان و دل می‌پذیرندش.. غافل ازینکه حتی در اون دولت‌ها هم این بیگاری انقدر تکنیکال شده که هم‌ارز فرستادن بچه به کلاس زبانه. نه تنها نمی‌فهمند یا دوست ندارند بفهمند که از لحاظ ایدئولوژیک، زندگی‌شون ربطی به زیست دولت‌محورانه بقیه جوامع نداره، بلکه در جزییات تکنیکی هم نسبتی با اون‌ها نداره. اگه همین توهم رو در مورد آموزش و پرورش نداشتند، دغدغه‌شون زیرساختی نمی‌بود، که وای چرا اونجا کپر هست، وای چرا این کلاس سقف نداره، وای چرا بخاری‌ها نفتی‌اند. بلکه باید ازین وحشت می‌کرد که بچه رو سپرده به القاعده.

متوجه نشدید. موضوع اینکه ممکن است پسرتان القاعده‌ای بشود یا نشود، نیست. اون مرحله بعده. در مرحله ابتدایی، موضوع اینه که آیا شما او را میسپرید به القاعده یا نه؟ و مادری که بچه‌ش رو دوست داره این کار رو نمی‌کنه. البته هیچ مادری نمیگه من بچه‌م رو دوست ندارم. مسئله اینه که چیزهایی هست که بیشتر از بچه‌شون دوست دارند. از جمله همرنگی با جماعت. از جمله اطاعت از حاکمیت. از جمله قربانی کردن عزیزان به پای بت‌ها.
این که تمام شد، تازه می‌رسیم به اینکه «ممکن است پسرمان القاعده‌ای بشود یا نه». خب من نشدم. یعنی شدم، اما به موقع سم‌زدایی شدم. آیا حاضرم لحظه‌ای در محیطی که هیچ اثری روم نداره بمونم؟ اصلا. اینکه «چون گاوند و بلد نیستند، پس جای نگرانی نیست» حرف مسخره‌ایه. مثل اینه که خودتون پسر خودتون رو بفرستید به فاحشه‌خانه و بعد بگید زن‌های اونجا همه زشت و بدترکیبند و به سلیقه پسر من نمی‌خورند!
دارم شما رو قضاوت می‌کنم؟ خیر. از قضاوت کردن هیچ‌کس ابایی ندارم. اما در این بحث خاص، قضاوت شخص نمی‌کنم، قضاوت فعل می‌کنم. فعل شما و فعل این مردم، فعل کسی که فرزندش رو دوست داره، و میدونه با چه اوباشی طرفه، نیست. فعل یه آدمیه در سنگاپور.

انگار در خلاء زندگی می‌کنند. میشینیم برای طراحی دنیای قشنگی که مدنظرمونه قانون وضع می‌کنیم، و از فردا دنیا به همون شکل درمیاد!
اما دنیای واقعی اینجوری نیست متأسفانه. اگه برای انجام بیزینس بین یک شرکت چینی و یک شرکت پرتغالی مختار باشم که انتخاب کنم، با شرکت چینی که هروقتی که کار دارم جوابمو میده و من رو به پرسنلش میرسونه، کار خواهم کرد. تو دنیای آنلاین، دیگه لازم نیست منت کسی رو بکشیم که میخواد سر موقع چراغ‌ها رو خاموش کنه و بره. تو دنیای آنلاین، اونی که همیشه چراغش روشنه برنده‌ست.

اسنوبیزم چرک حوزوی رو می‌بینید.
نه تنها در قبیله خودشون یک مفهوم بی‌معنی با عنوان «علم اسلامی» ابداع کرده‌اند، بلکه ازینکه این مفهوم در برابر قضاوت عموم مردم قرار بگیره واهمه دارند. حتی اگه علم اسلامی‌شده معنا و مفهوم داشت (که ندارد)، باید بدون واسطه به مردم می‌رسید، چون مردم باید بدونند علمی که قراره زندگی‌شون رو شکل بده، چه منشایی داره و از چه کانالی عبور کرده. چنین علمی در برابر علم سکولار که اوپن سورسه، محکوم به باخته.
اما آیا معظم‌له براش مهمه که مفهوم بی‌معنی‌ای که ساخته، چیزی رو ببازه؟ نه. مهم اینه که برای این رقابت فیک بودجه بگیره.

شخصا کرم کتاب نیستم، و با اطمینان میدونم خیلی از خوانندگان این کانال بیست سی برابر من کتاب خوندن.. اما سعی می‌کنم در جریان باشم که هرچیزی چقدر مطالعه میخواد. و باز با اطمینان میدونم نود و پنج درصد کسانی که در ایران درباره تاریخ، فلسفه، جغرافیا، زبان، فرهنگ، دین، سیاست، حرف می‌زنند، کتاب‌هایی که لازم بوده بخونند رو نخوانده‌اند، و حتی نمی‌دونند چطور باید پیداشون کنند.

«بچه‌ها، مواد مخدر زندگی‌تون رو نابود می‌کنه..
اگه با مواد بگیریم‌تون میندازیم‌تون زندان و زندگی‌تون رو نابود می‌کنیم».

اگه روتون نمیشه یا فضا اجازه نمیده از فرد خاصی بپرسید که نظرش درباره دولت‌ چیه، به جاش می‌تونید یه جوری از زیر زبونش بکشید بیرون که نظرش درباره پلیس چیه. از نظرش درباره پلیس نظرش درباره دولت هم درمیاد. دولت‌پرست‌ها معمولا با اقتدار و تسلط پلیس ارضا میشن.

از خواننده کانالم انتظار دارم انقدر باکره نباشه.
هیچ‌کدوم از ایالت‌های دموکرات دنبال انحلال پلیس یا کم کردن بودجه‌ش نیستند. بلکه دو هدف دارند. ۱- تصفیه پرسنل دولت شهری از قشر محافظه‌کار و یکدست و همسو کردن همه‌شون با حزب، و ۲- فربه‌تر کردن بازوی امنیتی دولت شهری، و بسط کار پلیس به بیشمار وظیفه دیگه: پلیس خشونت خانگی، پلیس افسردگی، پلیس پرخاشگری، پلیس نزاع کلامی، پلیس زباله، پلیس اوردوز، پلیس سلامت، پلیس محیط کار، پلیس حمل و نقل عمومی، پلیس نژادپرستی، و در نهایت پلیس اندیشه!

لازم نیست بگید «خودم میگم اسراییل فرشته نیست» تا بعدش بگید آرمان فلسطین مکان هندسی دیکتاتورها و قلدرهاست. در گفتن واقعیت مثل سگ هار باشید. نه گربه‌ای که چنگ میزنه و انتظار داره نوازشش کنند.
دو جور بیان داریم. یک‌جورش مثل بلندگوعه. فقط آمپلیفای می‌کنه و میده بیرون. یک‌جور دیگه‌ش اینه که میخواد از چیزی که میگه برای خودش کاراکتر بسازه. بیشتر مردم در حالت دوم هستند. بیان‌شون این نیست که ایکس مساوی ایگرگ است. بلکه اینه: ببینید دوستان، من آن کسی هستم که می‌گوید ایکس مساوی ایگرگ است!.. خود تساوی ایکس و ایگرگ به حاشیه میره. اصل مطلب میشه اینکه من چه جور آدمی هستم!
کاراکترتون رو نباید خودتون اعلام کنید. باید در درازمدت دیده بشه. و اگه کسی در درازمدت نتونست ببینه، با اعلام کردنش هم قانع نخواهد شد.

همون دانشگاهی که به سفارش سپاه پاسداران نظرسنجی انجام میده، به یک دستاورد دیگه در تفکیک نژادی هم رسیده، و در آمار دانشجویان تازه پذیرش کرده خودش، دسته‌بندی خجالت‌آور «رنگین‌پوستان منهای آسیایی‌ها» رو ابداع کرده! جانوران آکادمیک هیچ فرصتی رو برای نشون دادن اینکه دانشگاه‌ها چه غده‌های چرکی هستند از دست نمیدهند.

وزیر خزانه‌داری: فدرال رزرو اجازه نخواهد داد تورم دوران دهه هفتاد برگرده.

توجه دارید؟ دولت داره برای بانک مرکزی تکلیف تعیین می‌کنه. اینکه این فقط یه عوافریبی است برای اینکه بعدن بگن تورم میتونیست بیست درصد باشه، ولی ما تو ده درصد نگهش داشتیم پس قدردان دولت عزیزتان باشید، یه بحث دیگه‌ست‌. فعلا موضوع مهم‌تر تعیین تکلیف برای بانک مرکزیه، که قبلا وانمود می‌کردند از حاکمیت استقلال داره!

پفیوزترین اشخاصی که در دو سه سال اخیر دیدم اقتصادخونده‌هایی بودند که یک نهاد دولتی یا شبه‌دولتی ماهیانه حقوق‌شون رو واریز می‌کنه و تا الان هیچ ریسک اقتصادی رو تجربه نکردند، بعد به کارگری که با چشم خودش داره می‌بینه که قدرت خریدش کم شده میگن: تو نمی‌دونی نظام پولی چجوری کار می‌کنه، تورم اونجوری که فکر می‌کنی محاسبه نمیشه.
دو سه سال قبل فکر می‌کردم باید با این‌ها بحث کرد. اما خیلی ذهنیت خامی بود. این‌ها دشمن مردم هستند و با دشمن نباید بحث کرد. حداقلی‌ترین کار اینه که بشون توهین کنیم.

ایران‌خودرو در شش ماه اول امسال ۱۹۱۵۰۰ دستگاه فروش داشته، و ۴۷هزار دستگاه تو پارکینگش دپو شده. یعنی در هر ماه، به اندازه تولید یک هفته رو بردن گذاشتن تو پارکینگ!
شرکتی که ورشکسته‌ست و مدعیه روزی ۸ میلیارد تومن ضرر ناخالص میده، این کارو نمی‌کنه.

دولت، حتی از نوع محلی، یه لیوان رو میخواد جابجا کنه مراسم می‌گیره! تو یکی از شهرهای چین میخوان ۱۳ دستگاه آسانسور نصب کنند برای آپارتمان‌های پنج شش طبقه که آسانسور ندارند و ساکنین‌شون پیر شدن و نمیتونند از پله بالا پایین برن. بله ۱۳ تا دونه! و برای این کار بزرگ و حماسی، یه کپه خاک آوردن ریختن، مقامات بیل میزنند توش که «با رمز یا مائو ادرکنی! شروع کردیم».

همه‌ این‌ مسخره‌بازی‌ها فقط برای یه مشت آدم صغیر و ضعیف‌الذهن، نرمال به نظر میاد.

برای ایدئولوژی پوچ‌تون حتی نمی‌تونید عناوینی انتخاب کنید که روتون بشه بعدن روی سنگ قبر قربانیانش بنویسید.

تو فون‌بوکش انقدر اسم هست که قرار باشه همه‌ رو یک‌جا ملاقات کنه تو یه سالن کشتی جا نمیشن. با هرکسی میتونه آشنا بشه، و شاید بعدن همکار. به من می‌گفت روابط عمومی تو ضعیفه!.. و خودم تأییدش می‌کردم.
اخیرن می‌خواست بره بازار تهران چیزی بخره، گفتم برای من جز کمردرد چیزی نداره اما بذار بات بیام. اما گفت نه حاجی، اوکیه. تنها رفت، و دقیقا همونجوری که پیش‌بینی می‌شد انداختند بش.
گفتم روابط عمومی چی شد؟ پنجاه درصد مهارت اجتماعی اینه که بتونی قانع‌شون کنی. پنجاه درصد بقیه‌ش اینه که نذاری قانعت کنند.

بیشتر اون‌هایی که با تعاریف عرفی موفقند، موفقیت‌شون رو تنها مدیون خودشون نیستند. زندگی‌شون جوری چرخ خورده که که بیشتر، پنجاه درصد اول لازم بوده. اگه یه جور دیگه چرخ میخورد که پنجاه درصد دوم لازم باشه، شاید الان افتاده بودند گوشه خیابان.

آدم باید چک کنه که مغزش کجاها رو خوب پوشش نمیده. نمیشه به یک نقشه جامع دست پیدا کرد، اما چک کردن مداوم رو نباید متوقف کرد.

یه بچه هفده ساله رو که در بلبشوی چپ‌های خیابانی، در دفاع از خودش و مردم محله‌ش دونفر رو کشت، به صلابه کشیدند و این تازه فهمیده که موضوع تیراندازی یه نژاپرست سفید به سمت معترضان سیاه‌پوست نبوده. بلکه دوتا سفید رو کشته! و از خودش متعجبه که چرا با اینکه تحصیلکرده‌ست انقدر معکوس فهمیده داستان رو.

وقتی در دراز مدت چک نکنی که مغزت کجاها رو خوب پوشش نمیده، یه وقتی میفهمی ذهنت رو به بازی گرفتن که ممکنه دیر شده باشه. مثل آدمی که تو پارتی مست می‌کنه و بش تعرض می‌کنند و متوجه نمیشه.. و وقتی صبح همه‌چی از سرش پرید از خودش میپرسه «چطور اجازه دادم به واژنم دست بزنند؟».

پولسازی با امضاء و استفاده از جراح خارجی به دهانش مزه کرد.