وارن بافت همیشه آهسته و پیوسته حرکت کرده، و شاید برای همین معمولا بازدهی پایین‌تری از بازدهی کل بورس داشته، اما سه ماهه اخیر از بورس بهتر عمل کرده. استاد قرارگرفتن در بهترین موقعیت، وقتی که دیگران در بدترین موقعیتند، هستن ایشون. اما در حوزه بیمه مجبور شده بیشتر دست به جیب ببره. نه به خاطر تعداد بیشتر تصادفات، بلکه به خاطر شدیدتر بودن جراحات. ظاهرن به خاطر گرون‌تر شدن ماشین‌های نو به علت کمبود چیپ، جوان‌ها دارند ماشین‌های کهنه‌ای میخرند که از لحاظ ایمنی وضعیت جالبی ندارند، و وقتی تصادف می‌کنند به جای یک هفته، باید یک ماه بخوابند بیمارستان! دیگه مصداق بهتری برای اثر پروانه‌ای نمیشه پیدا کرد: یک جوان کره‌ای چون تو خونه قرنطینه بوده پلی‌استیشن سفارش میده، و منجر میشه به بستری شدن یک جوان دیگه در آمریکا!

دغدغه «۹۰ درصد ثروت دنیا دست ۱ درصد مردم دنیاست، و ثروت اون ۱ درصد داره توسط ۱ هزارم درصد جمعیت دنیا اداره میشه و شاید بشه گفت حدود دویست سیصدنفر هستن که دارن کل دنیا رو اداره می‌کنند» رو درک می‌کنم. خود این حضرت در بخش انرژی داره بیشترین سرمایه‌گذاری رو در تجدیدپذیرها انجام میده، و یه دوجین رسانه غول‌پیکر هم تحت تسلطش هستند و طبیعیه که برای تجدیدپذیر، پروپاگاندا تولید کنند. مثل اینه که آپارتمانی که پسرعموت ساخته رو از یه املاکیه که پسردائیته برای خواهرزاده‌ت بخری که فعلا داداشت توش بشینه که بعدن رهن بدی به خاله‌ت.
اما چون این عزیزان مسلطند به سرمایه، معنیش این نیست که می‌دونند دارند چه کار می‌کنند. مثلا اگه بشینیم براشون توضیح بدیم که این ایده‌هایی که تو ذهن‌تون هست به ترکستان ختم میشه، مخصوصا وقتی عواقب انگولک کردن سیستم‌های پیچیده رو نمی‌تونید پیش‌بینی کنید، تو کت‌شون نخواهد رفت.

شما واسه چی میرید دانشگاه وقتی این ضعیف‌الذهن‌ها رو مأمور آموزش به شما کردن؟ خیلی عجیبه.
آزادیِ درست و آزادیِ غلط نداریم. همونطور که حیات درست و غلط نداریم. بلکه روابط درست و غلط داریم. رابطه بین دو انسان که یکی به اون یکی بگه تو زندانی باش تا من بتونم آزاد باشم، یه رابطه غلطه. تو شبکه کوچک و لوکال، بستر اینکه رابطه درست شکل بگیره وجود داره، و اونوقت به این حالت تبدیل میشه: «میشه لطفا تا وقتی مبتلا هستی بشینی خونه؟ خرجت رو من میدم، هرکاری هم لازم داشتی برات انجام میدم».
آدم بیخود هیچوقت عمل صالح انجام نمیده. هروقت ادعا کرد هدفش اصلاح است، یا صلاح جامعه، بگید تو گوه خوردی. آدم بیخود رو چجوری میشه تشخیص داد؟ با عدم تمایلش به ساختن رابطه خوب و پرداخت هزینه‌هاش.

اتفاقا در فضایی که روابط سالم برقراره، بیشتر این درخواست‌ها با جواب مثبت مواجه میشن. ولی اگر احیانا نشد، شما ماسک میزنی، و میای بیرون کارت رو انجام میدی، و بقیه‌ش رو میسپری به خدا. سندروم «تنظیم همه‌چیز»، یک بیماریه که آدم‌های ضعیف بش دچارند.
همیشه این رو در ذهن داشته باشید که تعیین مصادیق «خطر» همیشه دست شما نمیمونه. ممکنه فردا بگن موی شما اشعه داره و جوانان رو از راه بدر می‌کنه. آشناست، نه؟

در فلسفه همه‌چیز به دو دسته حادث و قدیم تقسیم میشن. حادث یعنی چیزی که یه زمانی وجود نداشته، اما بعدن بوجود اومده. قدیم یعنی چیزی که وجود داشتنش یک مرحله قبلی نداره، یعنی همیشه بوده و هست. همونطور که پیداست این دو ذاتا فرق دارند با هم.
اما آخوند شیعه یه حالت خاصی پیدا کرد که تا قبل ازین به مخیله هیچ فیلسوفی نرسیده: اینکه یه چیزی حادث بوده، اما قدیم هم هست!.. و اون چیز چیه؟ جمهوری‌اسلامی! قبل از تشکیل نظام، نظام وجود نداشته، پس حادثه. اما هیچ حالتی سراغ نداریم که نظام وجود نداشته باشه، پس قدیمه!

https://t.me/AnimalsQuotes/2435

فیلم Dune رو باید با بالاترین کیفیت دانلود کرد و توی تلویزیون پخش کرد تا اینکه پول هنگفتی که به یک تلویزیون اولد ۶۵ اینچی داده شده رو توجیه کنه. برای بیننده، غیر ازین کاربرد دیگه‌ای نداره. برای هالیوود هم کاربردش اینه که ثابت کنه دیگه برای انتزاعی‌ترین داستان‌ها هم موانع فنی نداریم، دیگه نگید «نتونستن دربیارن». چون هرچی تو ذهنتونه میتونیم دربیاریم.
ترکیب این دو کاربرد، این مگاپروژه‌های سنگین رو موجه می‌کنه. فضاهای داستانی بسیار بزرگ، و بی‌شمار کاراکتر که برای یادآوری‌شون نیاز به ویکیپدیا داریم، اما تهی از معنا و مفهوم! این پروژه‌ها شبیه آشیانه هواپیماهای غول‌پیکر مثل آ۳۸۰ هستند، که وقتی آدم واردش میشه مبهوت ابعاده (و سرش رو می‌گیره بالا و از خودش میپرسه اونی که لامپ‌های اینجا رو نصب کرده چه موجودی بوده؟). و همزمان یک حجم عظیمی از خالی بودن در برابرش قرار می‌گیره.
البته در ادبیات، آشیانه هواپیما ساختن، جریان تازه‌ای نیست. برای کاراکترهای شاهنامه هم نیاز به ویکیپدیا داریم. محیط ایلیاد و اودیسه هم انقدر بزرگه که آدم خوف می‌کنه. و مثل نویسنده Dune که چندسال وقت گذاشت تا کلکسیونی از تکه‌های مربوط و نامربوط فرهنگی-اسطوره‌ای رو از تمدن‌های مختلف جمع کنه و تو رمانش بچسبونه به هم، که به یک عادت سینمایی تبدیل شد و آخرین نمونه‌ش رو در گیم آو ترونز دیدیم، و چالش‌های زمانه خودش مثل مواجهه غرب با «جهنم خاورمیانه که در تلاقی دین و نفت میسوزه» رو بچپونه توش، فردوسی هم تکه‌هایی از داستان‌های باستانی رو جمع کرد و چسبوند بهم و چالش‌های زمانه خودش رو چپوند بین‌شون.

اما یه فرقی هست بین نویسندگان غول قدیم، و تکه‌چسبان‌های امروزی. و اون فرق بین معنی کلمه set به عنوان اسم است، و معنی اون به عنوان فعل.
تکه‌چسبان‌های امروزی، که اتفاقا انقدر مطالعه دارند که می‌تونند آشیانه‌های خیلی بزرگ بسازند، ست‌ به عنوان اسم میسازند. یعنی دم و تشکیلات سوپرسایز روایت‌. همه عناصر، قالب‌ها، شخصیت‌پردازی‌ها، لوکیشن‌ها، اتمسفرها. ست دون انقدر قوی بود که ازش استاروارز دراومد.‌ اما نویسنده قدیم، ست به معنی فعل رو انجام میداد. به این معنی که یک نوع از جهان‌بینی رو ست می‌کرد که قبل ازون یا وجود نداشته یا خیلی ضعیف بوده. نویسنده داستان موسی (هرکی که بوده) نوعی از نگاه به جهان رو ست کرد که ما بعد از چندهزارسال هنوز تحت تأثیرش هستیم. این ست کردن انقدر قویه که حتی اگه به داستان موسی باور نداشته باشی هم باز تحت تأثیرش هستی. چون دنیایی که توش به دنیا اومدی، تحت تأثیر این داستان بوده.
تو آشیانه نویسندگان قدیم، یه هواپیما تو آشیانه پارک بود. و دیگه سقف حواست رو پرت نمیکرد، بلکه ارتفاع باله عمودی هواپیما مبهوتت می‌کرد، و میپرسی: این چجوری اینجا جا شد؟

فعلا دور، دور ست‌های بزرگ، به عنوان اسمه.

اپیزود ۲۲۴ از سریال «مردی که به دانسته‌های خود اعتنا نمی‌کند».
میگه ایرانی‌ها، امپراتوری‌های بزرگ تاریخ رو عاصی کردن، چون چندهزارساله که کله‌شق هستند، پس با این‌ها درنیفتید و به توافق برسید!

و بدون کمترین خودآگاهی چند دقیقه بعد می‌نویسه: همیشه اسگل‌ها دنبال الگوها می‌گردند، و باهوش‌ها دنبال فقدان الگوها هستند! (یعنی فهمیدن اینکه چه‌چیزی به چه‌چیزی ربطی ندارد مهم‌تر از فهمیدن اینه که چیزی به چیزی ربط دارد).

خودش در رفتار حکومت‌های چندقرن گذشته ایران، که خیلی‌هاشون اصلا فارس نبودن، که تاریخش پر از بالا و پایین و سیاست‌های متفاوت بوده، و خیلی ازون سیاست‌ها فقط وابسته به کاراکتر یک شاه یا وزیر بوده، یک الگو می‌بینه! و ازون بدتر اینکه این الگو رو به ملت ما نسبت میده! و ازون بدتر حکومت فعلی رو نماینده اون الگویِ ملیِ فرضی می‌بینه!

مهراد «آتئیست» نگران خدشه‌دار شدن هنجارهای کهن قبیله‌ای-مردسالارانه‌ی تدوین شده توسط ادیان ابراهیمی است! اما در دامنه دخالت‌های نهادهای رسمی در زندگی خصوصی مردم، و تعیین اینکه چه کسی باید با چه کسی بماند و نماند، شیفته مائو و لنین!

خوشبختانه یه چیزی که فعلا سبزها نمی‌تونند بش دست بزنند جت‌های جنگنده‌ست. این قاتل پرنده با باتری کارش راه نمیفته.

اونی که گوپرو بسته به دوربینش و این فیلم رو گرفته، تک‌شات می‌گیره (از تکونی که به دوربین وارد میشه مشخصه)، ولی دستش سریعه، و میدونه دقیقا کی دکمه شاتر رو فشار بده. یکی دیگه کنارش هست که تا جت نزدیک میشه رگباری شات میزنه و صداش تو بک‌گراند شنیده میشه. دقیقا تفاوت یه آدم حرفه‌ای و باتجربه، و کسی که هنوز کار زیاد داره.

با اینکه امید به زندگانی پایینی دارم اما می‌ترسم چندسال بعد از دست خودم عصبانی بشم که چرا در زمانه‌ای که این رجاله‌های بی‌مایه درباره موضوعاتی که خیلی بزرگ‌تر از قواره‌شون بود کتاب نوشتند، من چیزی ننوشتم. وقتی در معرفی کتاب‌شون هم نمی‌تونستند حتی یک پاراگراف بنویسند که سالاد کلمات نباشه، چرا من چیزی ننوشتم.

می‌دونم که توقع من کمی بالاست البته. وقتی در آمریکا، که لابراتوار «دولت مدرنِ ناب»! است (که معلوم نیست ناب در اینجا معنیش چیه، ولی لابد «دولت مدرن واقعی این نیست» زیادی پشتشه)، فائوچی که عامل آلوده شدن جهان به ویروسه، میشه مسئول پاکسازی جهان از ویروس! طبیعیه که در ایران هم تکنوکرات قزبیتی که مانع توسعه بوده، موانع توسعه ایران رو ریشه‌یابی کنه!

نه اتفاقا برعکسه. این اوباش بیسواد میگن حسن از سیستان و کاظم از اردبیل پنج هزارساله که جون‌شون درمیره واسه همدیگه! اما چون دولت‌های مستقر نمی‌پذیرند که همه ایران همیشه یه چیز رو میخواد، کارها پیش نمیره!.. هرچند که انقدر دوزاری‌اند که حتی همین برداشت فاشیستی از ایران رو هم نمی‌تونند درست منتقل کنند.

جمهوری اسلامی در حوزه رسانه و کتاب، در حالی که همه‌ی روایت‌های غیرحکومتی رو از دم تیغ میگذرونه، نسبت به سه شاخه اصلی از آدرس‌های غلط، رواداری زیادی نشون میده و اجازه میده درباره‌شون بحث شکل بگیره و نرمالایز بشه:

۱- ایران یه دیکتاتور میخواد
۲- ایران یه امپراتوری میخواد
۳- ایران یه جراحی بزرگ میخواد

که هر سه مهمل محضند.

اولی ما رو از مردم آفریقا که هیچ تجربه تاریخی در حکومت‌داری متمرکز نداشتند اما الان دموکراسی‌های نسبتا قابل تحملی دارند هم پایین‌تر فرض می‌گیره. مردم کنیا و آفریقای جنوبی بدون دیکتاتور کارشون راه افتاد، فقط کار ما راه نمیفته؟ یه مشت ساده‌لوح هم با موضع خیابانی و صرفا خیابانی «رضاشاه روحت شاد» خودشون رو به ابلهان مفید این آدرس غلط تبدیل کرده‌اند.

دومی ما ایرانی‌ها رو موجودات غیرعادی‌ای بیرون‌زده از دل تاریخ فرض می‌گیره که خارج از آکواریوم یک سیستم اقتدارگرای عظیم و متمرکز، نمی‌تونیم زیست نرمال داشته باشیم! و اساسا هدف از به دنیا اومدن‌مون، آبیاری هویت تاریخی این سیستم مقتدر بوده! نه تنها به این شکل وانمود می‌کنند روز خوش به ما ایرانی‌ها نیومده، بلکه برای رسیدن به روز خوش هم فقط یک راه داریم، و اونم ساخت یک ایرانشهر افسانه‌ایه!

سومی فلاکتی که با مشت آهنین یا فاشیسم عریان بمون تحمیل شده رو مشکلاتی پیچیده و کلافی در هم‌ پیچیده جلوه میده که اصلا و ابدا با تغییرات ساده قابل حل نیستند، و چون پیچیده و سخت‌فهم هستند باید یکی دو قرن صبر کرد، یا تن به خونریزی‌های شدید داد! و مثلا اون تحولاتی که در چین، ویتنام، کره جنوبی، و حتی ترکیه در عرض یک برنامه ده ساله رخ داد، تو ایران اصلا قابل اجرا نیستند!

وقتی با قوری چای میریزیم تو فنجون، زیر قوری خیس میشه. چون یه مقدار از مایع از زیر دهانه‌ش سرازیر میشه و روی بدنه قوری سر میخوره و میره تا زیرش. یه نفر نشسته با محاسبات ریاضی و تحلیل مکانیک سیالات نشون داده چطور این اتفاق اعصاب‌خورد کن رخ میده‌. پدیده‌ای فوق‌العاده پیچیده‌ست، و کار طرف پشم‌ریزانه.

بله، و امت اسلامی انقدر کله‌ش رو فرو برد در خشتک خویش تا به انفع‌المعارف دست پیدا کنه که کلا نفهمید اون بیرون چه خبره و چندقرن عقب افتاد.
صحبت از نفع، در علم به کمیت معنی داره، مثل اینکه بدونیم الان چندتا کلاغ خوابند و چندتاشون بیدار. هرچند که این هم همه‌جا غیرنافع نیست. مثلا اگه بدونیم الان تعدادی زیادی‌شون بیدارند، می‌فهمیم که محیط زیست‌شون یه ایرادی پیدا کرده. علم به کیفیت، هیچ‌جا نمیتونه غیرنافع باشه، چون بخشی از شناخت کلی به جهان رو تشکیل میده. اما چون منابع محدودند، باید اولویت‌بندی‌شون کرد. تحلیل خیس شدن زیر قوری در اولویته؟ نه. ولی از اتلاف وقت در فیسبوک خیلی بهتره. ضمن اینکه بعدن در ساخت قطعاتی که با مایعات طرفند و یک قطره هم نباید خارج از کنترل باشه، بدرد خواهد خورد.

پیشرفت تکنولوژی چیزی نیست جز توسعه کنترل. و باید شناخت از پدیده‌ها رو بیشتر کرد، تا بشه کنترل رو بیشتر کرد. اینکه امروز میشه دریچه قلب رو تعویض کرد، به این دلیله که خیلی از چیزها تحت کنترل دراومده که قبلا تحت کنترل نبود. و هنوز خیلی‌ها دارند به خاطر انسداد عروق میمیرند چون هنوز خیلی از چیزها تحت کنترل نیست.

این‌ها اگه ندیده بودند روش کارشون چقدر خوب جواب میده، ادامه نمیدادند. مثلا در جا انداختن اینکه بیت‌کوین برای محیط‌زیست مضره موفق بودند، و یه بخش بزرگی از جوامع هدف‌شون کاملا باور دارند اینو. و وقتی حداقل نصف جامعه این رو باور داره، راحت‌تر میشه بیت‌کوین یا هر رمزارزی رو ممنوع کرد. در حالی که سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در ماینینگ بیشتر از سهم این انرژی‌ها در مصرف خانگی همون مردمه! یعنی دقیقا همون آدم‌هایی که باور دارند بیت‌کوین آلاینده‌ست، دارند آلایندگی بیشتری ایجاد می‌کنند. اما معلومه که مستندات مهم نیست. مهم برداشت‌ها هستند.

قشر سوپرمذهبی ایران، در تضادی ظاهری با زندگی تماما آغشته به اسلام‌سیاسی‌شون، ضددولت‌تر از بقیه مردم عمل می‌کنند. اون‌ها تمام شرف و حیثیت‌شون رو خرج یک فاشیسم مذهبی کرده‌اند که مردم رو تحت کنترل قرار بده، اما خودشون کمتر از بقیه به همین سیستم اعتماد دارند. و این عدم اعتماد رو بیشتر از هرجایی در تربیت فرزندان‌شون میشه دید. فرزندان‌شون رو در مدارس مذهبی خصوصی-پادگانی ثبت‌نام‌ می‌کنند. روابط‌شون رو با بیرون از شبکه بسته خودی‌ها محدود می‌کنند. محتویات آموزشی و رسانه‌ای‌شون رو کنترل می‌کنند، و خودشون تعیین می‌کنند دوستان‌شون چه کسانی باشند، و همسران‌شون چه کسانی.
اما توده مذهبی ساده‌دل، که انقدر باید کار کنه و درگیر معیشت باشه که برای ابراز علنی مذهبی بودن وقت کم میاره، عکس رهبر رو میذاره بک‌گراند گوشیش، اما هیچ کنترلی روی فرزندش نداره؛ و نه تنها دخترش و پسرش اونجوری که میخواد تربیت نمیشن، بلکه درست خلاف اون چیزی که میخواد تربیت میشن.

و ازون بدتر توده غیرمذهبی هستند، که عکس هیچ خلیفه‌ای در بک‌گراند گوشی‌شون نیست اما توهم «دولت مدرن قابلیت خودتنظیمی دارد» باعث شده فکر کنند هرکاری که دارند الان انجام میدن متناظری است از کارهایی که بقیه مردم دنیا دارند انجام میدن، از جمله سپردن بچه به مدرسه، چون یه روزی رضاخان دولتی که جاهای دیگه وجود داشته رو اینجا پیاده کرده! و درسته که الان این دولت داره توسط عده‌ای فاشیست واپسگرا اداره میشه اما چون «دولت، دولت است»، این دولت همونیه که رضاخان بنا نهاد، و دولت رضاخان هم همونیه که در جاهای دیگه دنیا وجود داشت، و لذا هرچقدر هم فاشیست‌ها انگولک کنند دولت خودش رو طوری تنظیم می‌کنه که یک دولت عرفی باشه! و دقیقا بر مبنای همین توهمه که درست در حالی که اعدام یک جوان به جرم قتل رو جنایت قلمداد می‌کنه چون قوه قضاییه رو دستگاه آدم‌کش می‌بینه، با چشم بسته به وزارت بهداشت اعتماد داره و بدو بدو خودش رو در صف واکسنی که معلوم نیست چیست قرار میده، چون «وزارت بهداشت بد ما رو که نمیخواد».

(پاراگراف آخر یکم سنگینه، آب قلم ریختم توش. برای هرکسی فوروارد نکنید).