یه عده پزشک و پرستار می‌گفتند «هر واکسنی گیرت اومد بزن».
فرض کن فقط واکسن فخرا گیرمون می‌اومد. برای چی باید میزدیم؟ واکسنی که اگه دولت ایران نخره، هیچ دولت دیگه‌ای در دنیا نمیخره و مجبورن بساطش رو جمع کنند، برای چی باید میزدیم؟

افه تخصص هم می‌گرفتند وقتی اون جمله رو می‌گفتند.

https://t.me/mamlekate/62383

داروخانه‌ها پر شده از مواد تقویت‌کننده جنسی. از مشتقات علفی، که معلوم نیست چه عوارض و حساسیت‌هایی ایجاد کنند، تا مکمل‌های شیمیایی که فقط خدا میدونه چی توش ریخته شده. و حتما تقاضا هست که چنین عرضه گسترده‌ای فراهم شده. سکس چیزیه که حتی در بدترین شرایط اقتصادی تعطیل نمیشه. و چه بسا کارکرد مخدر هم پیدا کنه.

اما باید یکی به مردان مملکت بگه که مشکل آلت‌تون با این مواد نامعلوم حل نمیشه. اونجاتون مستقل از جاهای دیگه از کار نمیفته. یه سری مشکلات سیستماتیک دارید که یکی از علائمش شده از کار افتادن اونجا. که یا مربوطه به هورمون‌ها، یا تغذیه، یا ضعف عضلانی. اولی رو باید با کمک یک متخصص کشف کرد، دومی پول میخواد برای درست غذا خوردن، و سومی زحمت میخواد برای ورزش.

ده سال پیش یه مستند از خود رسانه حکومت پخش شد از زندگی فلاکت‌بار یک خانواده فقیر، که زن خانه می‌گفت خسته شدیم از بس نان و چای شیرین خوردیم! الان ده سال گذشته و اون وضعیت خسته‌کننده، به روتین خیلی از خانواده‌ها تبدیل شده. واقعیت اینه که مردی که داره هرروز نان و چای شیرین میخوره، نمیتونه تو رختخواب موفق باشه. با هیچ دارویی نمیشه فقدان دراز مدت پروتئین و چربی رو جبران کرد.

و همچنین با هیچ دارو و مکملی نمیشه بی‌تحرکی، یکجا نشستن‌های طولانی، تحلیل عضلات لگن، و ایرادات اسکلتی رو جبران کرد. بعید نیست در سال‌های آینده اپیدمی آلت‌های ناکارآمد، به اپیدمی افتادگی مثانه کشیده بشه.

واکسنی که کار می‌کند را باید زد، اما نه همه، و نه وقتی هنوز ویروس در حال جولان است. چون اتفاقا «این» طرز واکسیناسیون است که غیرمسئولانه‌ست. اما این یک نظر اقلیته. نظر اکثریت اینه که هر واکسنی را باید زد، بعد ببینیم کار می‌کند یا نه! و همه باید بزنند، حتی وقتی هنوز ویروس در حال جولان است.
حالا فرض کنیم من یک فاشیست بودم (اتفاقا استعدادش رو دارم) و قرار بود من متولی اجرای نظر اکثریت باشم، یعنی واکسینه کردن همه مردم، با واکسنی که نمی‌دونم چی توشه اما پول گرفتم تا به همه تزریقش کنم. در این حالت فرضی و تخیلی، اولین کارهایی که می‌کردم این‌ها بود:

- انحلال وزارت بهداشت
- انحلال سازمان غذا و دارو
- واردات واکسن و توزیع در همه داروخانه‌های کشور به نسبت تراکم جمعیت.
- تزریق کاملا داوطلبانه و فقط در مطب‌ پزشکان داخلی.
- ممنوعیت صدور کارت واکسن و ثبت کد ملی واکسینه‌شده‌ها در هر دیتابیسی.
- ممنوعیت تبلیغ به نفع واکسن توسط شخصیت‌های سیاسی و سلبریتی‌ها.
- ممنوعیت اظهارنظر هر ویروس‌شناس، اپیدمی‌شناس، داروساز ‌و بیولوژیست، از هر نوع تریبون رسمی‌.
- اطلاع‌رسانی رسانه‌ای فقط و فقط درباره نحوه دریافت واکسن، و فقط دو بار در هرروز. و هر نوبت فقط ۱۰ دقیقه. ممنوعیت هر نوع برنامه‌سازی رادیو تلویزیونی به ضرر یا به نفع واکسناسیون.
- صبر.

اگه این پروژه به من آنارشیستی که در یک حالت فرضی فاشیست شده، سپرده میشد، و اجازه داده می‌شد این کارها رو انجام بده، الان نرخ واکسیناسیون کامل همه کشورها ۹۵ درصد بود. ذره‌ای شک توش ندارم.

قبر کوروش بنیه‌ای داره که قبر خمینی و هیچ کس دیگه‌ای نمیتونه داشته باشه. قبر شخصیت بزرگ هر ملتی رو آدم‌های همون ملت نگهبانی می‌کنند. اما قبر کوروش رو دشمنش بازسازی کرد. اسکندر نگهبانان مقبره رو شکنجه کرد تا بگن چه کسی مسئول تخریب و هتک حرمت به جنازه بوده. حکومت‌ها اومدند و رفتند، چه اون‌هایی که میخواستند میراث هخامنشی رو زنده کنند، و چه اون‌هایی که می‌خواستند اثری از میراثش نمونه، اما این بنا سرجاش موند. هیچ قبری در دنیا چنین تجربه‌ای نداشته. و همین تجربه نامردنیش کرده. چیزهایی که زمان کافی برای مردن داشته‌اند اما نمرده‌اند، دیگه نمی‌میرند. قبر کوروش تونست از رودخانه خشن زمان عبور کنه و بیاد اینطرفش. رد شدن از معبری که قبلا همه دیگران رو با آب برده، یک دستاورد غیرقابل بازگشته. دیگه نمیتونه برگرده به زمانی که آسیب‌پذیر و مردنی بود. چیزی که رد شده، دیگه تا همیشه اینطرف رودخانه میمونه. همه قبرها اونطرفند، و قبر کوروش اینطرفه. و حالا که اینطرفه، یک آیکونه. تنها قبر دنیا که دیگه وابسته به فیزیکش نیست‌. باید فیزیکش رو حفظ کرد، اما همه ما خواهیم پوسید و این آیکون باقی خواهد موند. شاید یک روز عین این آیکون رو روی یک سیاره دیگه هم ساختند.

اسکندر قبل ازینکه قبر رو بازسازی کنه، سال‌ها آرزو داشت یک روز زیارتش کنه. این قبر با اعتبارش در ذهن آدم‌ها زنده مونده، نه با کارهای عمرانی. تخریبش هم با کارهای عمرانی صورت نمی‌گیره، با سقوط اعتبارش در ذهن آدم‌ها اتفاق میفته‌. تا وقتی آدم‌هایی هستند و خواهند بود که این آیکون براشون معنادار باشه، تخریب نمیشه.

باید فیزیکش رو حفظ کرد.
اما باید حواس‌مون به اندازه خودمون هم باشه. ما نمی‌تونیم نگران نابودی چیزی باشیم که بزرگ‌تر از ماست. همونطور که اون‌ها نمیتونند چیزی که بزرگ‌تر از خودشونه از بین ببرند.

دقت کنید که عبدالمطلب یک آدم عادی نبود، در جامعه خودش قدرت داشت. اما اجازه نداده بود برداشت مردم از قدرتی که داره روی برداشت خودش از قدرتش، تأثیر بذاره. یعنی اگه حواست به اندازه خودت باشه، اون بیرون هر ذهنیتی هم که ازت داشته باشند نباید حواست رو پرت کنه. مقایسه کنید با خمینی که تا ملت گفتند «روح منی خمینی، بت‌شکنی خمینی» فکر کرد داره دنیا رو کن‌فیکون می‌کنه و خدا رسالت جهانی‌سازی اسلام رو گذاشته رو دوشش!
و مقایسه کنید با فعال محیط‌زیست که می‌گفت آدمای قد بلند چون کالری بیشتری میسوزنند باعث فشار بیشتری به اکوسیستم میشن و آلایندگی بیشتری ایجاد می‌کنند، برای نجات کره زمین باید قد نسل‌های آینده رو کوتاه کنیم!

اگه شما حواست به اندازه خودت باشه، حواست به اندازه دیگران هم خواهد بود، و وقتی تفرعنی ازشون دیده شد، حتما این سوال کلیدی و استراتژیک رو ازشون خواهی پرسید: تو کی هستی مگه؟

گفته بودم طالبان پشت‌کوهی‌اند، اما مثل جمهوری‌اسلامی محصول دنیای مدرن هستند. این یکی از شواهدش. معتادها رو دارن جمع می‌کنند و میریزن تو بیمارستان‌ها و ۴۵ روز وقت دادن که ترک کنند.
دخالت تو زندگی دیگران، که تو باید اینجوری که من میگم زندگی کنی، چون اینجوری که خودت تصمیم گرفتی زندگی کنی برای خودت خوب نیست و به صلاح اجتماع نیست، و اینکه دستور میدهیم «جامعه معضلاتش را در ۴۵ روز برطرف نماید»، مهم نیست چقدر پیچیدگی دارد، رفتار یک دولت مدرنه.

بله داری. بدهی به یک فرد که وارث داره، با فوتش کنسل نمیشه. خودت هم نمی‌پذیری که کنسل بشه.. مثلا اگه پسرت رفته باشه یه آپارتمان رو پیش‌خرید کرده باشه، و قبل ازینکه سندش آماده بشه پسرت فوت کنه، خودت میری عین کنه میچسبی به اون بساز بفروش تا اون واحد رو بده به زن و بچه پسرت، و اگه اون بساز بفروش بگه «طرف حساب من مرده، به زن و بچه‌ش بدهکار نیستم» آجر برمیداری پرت میکنی به سمتش.

تو مشکلت اینه که مهریه رو کلا بدهی نمی‌دونستی. فکر میکردی قراردادهای مالی، با بارهای عاطفی، با قراردادهای مالی، بدون بارهای عاطفی، فرق دارند.

به یک زن در مترو تجاوز شده، پلیس دنبال اوناییه که فیلم گرفتند و کاری انجام ندادن!

برای دولت، شما در هر صورت مقصری. اگه دخالت کنی و دنده طرف رو بشکنی، میگن چرا سرخود دست به خشونت زدی. اگه بشینی هیچ کاری نکنی، میگن چرا بی‌تفاوت بودی!

فرهنگ «مرد آلفای مسئولیت‌پذیر» رو به روش‌های مختلف سرکوب کردند، حالا میگن «عه چرا دیگه یه مرد پیدا نمیشه؟».

یکی ازین نگهبان‌ها باید بذاریم برای قبر کوروش 😄

یه برنامه فلش‌کارت برای لغات انگلیسی دارم هرروز کلمات جدید معرفی می‌کنه با معنی و مثال. یه کلمه داد معنیش تهمت و افترا بود. برای مثال یه جمله آورد که مضمونش این بود: جمهوری‌خواهان اتهامات بی‌اساس به دموکرات‌ها وارد کردند!

اینا دیگه بیمار شدن. ما که وسط برهوت خاورمیانه و تحت سلطه متحجرانه‌ترین حکومت تاریخ هستیم، ستیزهای سیاسی‌مون رو تو هرچیزی نمیریزیم. این گرایشش رو تو فلش‌کارت هم میخواد به من حقنه کنه.

شایسته‌ست اونایی که وقتی گفتم فرش زیرپاتون رو بفروشید و بیت‌کوین بخرید، رفتند خریدند، امروز که از مرز ۶۵ هزار دلار بالاتر رفت، گلریزون می‌کردند و یه آی‌مک برام میخریدند. اما عیبی نداره، شهیدان زنده‌اند و نزد خدا روزی خواهند خورد. ما طلب خود را از الله می‌گیریم، که همانا صبورترین هولدرهاست.

آدم امروز به مردمان گذشته طوری نگاه می‌کنه که گویی همه حیواناتی وحشی و خونریز و تعدی‌گر بودند. یا اگه زورشون نمی‌رسید ازین کارها بکنند، در جهل و فساد و فلاکت دست و پا می‌زدند.‌ در اینکه این برداشت‌ها چقدر درسته، بحث‌های تاریخی زیادی وجود داره. اما یه چیزی هست که کمتر روش بحث میشه. و اون این تصوره که از لحاظ اخلاقی، ما نسبت به گذشتگان آدم‌های بهتری هستیم!
اما باید بپرسیم اگه تجاوز به یک زن در قطار مترو، که امروز رخ میده و نیم ساعت طول می‌کشه و در طی اون نیم ساعت هیچ حرکتی از شاهدان سر نمیزنه، اگه چهارصد سال پیش در یکی از کلانشهرهای قدیم رخ می‌داد، چه سناریویی پیش می‌اومد؟ هشتصد سال قبل چطور؟
اگه به خودمون دروغ نگیم، همه می‌دونیم که احتمالش زیاد می‌بود که متجاوز رو بگیرند و همونجا آلتش رو ببرند. یا به دلایل مذهبی، یا به دلایل فرهنگی، یا به دلایل سنتی. حتی اگه حرام بودن فعل از نگاه مذهب مطرح نبود، و اگه زشت بودن فعل از نگاه عرف هم مطرح نبود، برای دفاع از حیثیت مردی که قربانی ناموسش بوده، دست به اسلحه می‌بردند. چون مرد، به تعرض به اموال یک مرد دیگه، حساسیت نشون میده.‌ اون موقع مال کسی بودن، می‌تونست سپر دفاعی کارآمدی باشه.
اما دلیل و انگیزه برای دست به اسلحه بردن هرچه که می‌بود، مرد ریسکش رو می‌پذیرفت. چون مهم بود که نوبل باشه.‌ برای نوبل بودن باید یک مسیر رو طی کرد. یک‌شبه و آنی نیست. با آدرنالین نمیشه بادی‌گارد ارزش‌ها بود. تربیت لازم داره، و طی کردن مسیری که آدم رو زخمی می‌کنه.‌
آدم امروز نمیفهمه که این مسیر برای هیچ‌کس کوتاهتر از بقیه نیست. ما توی دو ماراتنی نیستیم که نقطه شروع‌مون یک کیلومتر جلوتر از بقیه باشه. هرچقدر با آدم‌های قبل از خودمون و آدم‌های بعد از خودمون فاصله زمانی داشته باشیم، در مسیر نوبل شدن، از یه جا شروع می‌کنیم. به خاطر موقعیت زمانی که توش قرار گرفته‌ایم، یک تکه از مسیر رو برامون قیچی نمی‌کنند. پیشرفته‌تر و پیچیده‌تر شدن تمدن، هیچ تخفیفی برامون ایجاد نمی‌کنه. این احمقانه‌ست که یک شخصیت تاریخی که برده‌دار بوده رو جنایتکار بدونیم، چون خودمون هیچوقت برده نداشتیم! چون ما تست نشدیم که اگه زمانه میگذاشت برده بخریم، می‌خریدیم یا نه. ما مسیر «توانستن و نکردن» رو طی نکردیم. ما بعد از منسوخ شدن خیلی چیزها به دنیا اومدیم.

کارنامه اجتماعی با کارنامه فردی خیلی فرق داره. شاید کارنامه اجتماعی یک ملت نسبت به دویست سال پیش خودش که در کشتار و غارت دائمی بود، خیلی بهتر شده باشه. چون دیگه در حال کشتار و غارت نیست. اما کارنامه تک تک اون افراد رو نمیشه از کارنامه اجتماع استخراج کرد. فرد، باید تست‌هایی رو پاس کنه، تا بشه با فردی در گذشته که تست‌هایی رو پاس کرده مقایسه‌ش کرد. آدمی که میترسه اگه به متجاوز مشت بزنه، بیان بش دستبند بزنند و شر بشه، به مرد پانصد سال پیش که از مردن هم واهمه‌ای نداشت، میبازه. کارنامه آدمی که راحت میشه بش حکومت کرد، در برابر کارنامه آدم‌هایی که در گذشته حکومت وقت رو عاصی می‌کردند، حرفی برای گفتن نداره.


مسیر اورست از زمانی که بادگیرهای ضدآب وجود نداشتند، عوض نشده. تکنولوژی، بوستر کاراکتر نیست. اگه ضعیف باشی، همین الان هم صعود کنی، از پا درمیای.

یوتیوب ویدئوهایی که علیه یک واکسن خاص یا علیه نوع خاصی از واکسیناسیون باشند حذف می‌کنه یا زیرش هشدار میده. اما برای بقیه محتویات ورزشی پزشکی اینکارو نمی‌کنه. خیلی‌ها دارند به توصیه مربیان ورزشی و متخصص ارتوپد که کانال‌های پربازدید دارند، حرکاتی انجام میدن که به خودی خود درسته، اما برای هر کسی مناسب نیست. خودم قربانی همین «نسخه‌های همگانی» هستم، که اوضاعم رو بدتر کرده گاهی. اون مربی یا متخصص ارتوپد نمیدونه بیننده محتوا چه مرگشه، و کجای بدنش نرمال نیست، و چرا نرمال نیست. در واقع هرچند که برای آموزش، حرکت رو به صورت فیزیکی انجام میده، اما برای مخاطب یک تئوریه. این که حرکت ایکس برای ماهیچه فلان جا مفید است، یک تئوریه. برای اینکه عملا مفید باشه، باید با محدودیت‌های بدن طرف تطبیق داده بشه، یا اصلا انجام نشه.
البته این به این معنی نیست که هرکی اون بیرون داره آفلاین نسخه می‌پیچه، میدونه داره چه کار می‌کنه‌. خیلی از کسانی که کارشون اینه، واقعا کارشون این نیست و چوپان قابل اعتمادی نیستند.

ما تو وضعیت بغرنجی هستیم که برای حل هر مشکلی، ۹۰ درصد وقت و انرژی باید صرف مطالعه بشه، و ۱۰ درصد صرف کار فیزیکی.

این وضعیت جالبی که آخوند شیعه پیدا کرده رو باید مستندسازی کرد. این یک قسمت مهم از تاریخ ایرانه که ما شانسش رو داشتیم که زنده تماشا کنیم. موضوع فقط نسل بعد از ما نیست، این اسناد تاریخی رو باید برای قرن‌های آینده حفظ کرد.

معمولا وقتی گند میخوره تو بازار آزاد که شرکت‌ها به جای رقابت با همدیگه، دم دولت رو ببینند تا بشون امتیازاتی بده که به رقباشون نمیده. و یک قسمت از این کار رو با لابی و خریدن نمایندگان پارلمان و بروکرات‌های دولتی انجام میدن.
اما ظاهرا دیگه حتی تو همون وضعیت «معمولا» هم نیستیم. چون فایزر، بدون اینکه رقیبی داشته باشه، و در پولسازترین موقعیت خودش، باز هم داره لابی می‌کنه، و باز هم داره آدم میخره! یعنی دیگه هدف حتی دور زدن رقابت هم نیست. هدف دور زدن مردمه!

اون کتاب‌هایی که درباره مارکسیسم و سرمایه‌داری و این‌ها خوندید رو اهدا کنید به کتابخونه محله‌. هم به درد تحلیل وضع عجیب دوران ما نمیخورند، هم تو خونه جا می‌گیرند.