نزدیک دو دهه‌ست که مخ مردم دنیا رو با «انرژی پاک» و «انرژی‌های تجدیدپذیر» رنده کردن، اما الان، در اکتبر ۲۰۲۱، کشورها دنبال این هستند که هرچه سریعتر بنزین رو به جایگاه‌ها، گازوییل رو به صنایع، و ذغالسنگ رو به نیروگاه‌ها برسونند، تا بحران بدتر ازین نشه. همه سوخت فسیلی رو گذاشتن رو سرشون. چون از قبل هم رو سرشون جا داشت. فقط دنیای واقعی یه اردنگی بشون زد که اینجا توعیتر نیست.

کاش بعد ازینکه فهمیدید حتی با گرانبهاترین پاسپورت‌ها، قیمت آزادی هیچ‌جا تخفیف نمیخوره؛ این رو هم می‌فهمیدید که این فقط «وضع ما» نیست. وضع هر کسیه که تحت سلطه دولت قرار داره. اگه فکر می‌کنید این ۳۷۵ یورو بابت داد و بیداد کردن شرارت است، اما اون ۳۷۵ یورویی که از بقیه بابت آموزش و امنیت و بهداشت و این چیزهایی که گفته میشه برای «خیر عموم مردم!» لازمه، می‌گیرند، شرارت نیست، یعنی هنوز خود شما بخشی از مشکل هستید. بالاخره یه روز صبح باید بیدار بشید، قهوه‌تون رو بخورید، و با علم به اینکه هیچکدوم این‌ها باگ حکومت نیست، بلکه از فیچرهاشه! از خونه بزنید بیرون‌.

با پیشرفتی که اپل در توسعه پردازنده ساخت خودش بدست آورده، به زودی استفاده از کامپیوتری که از ویندوز استفاده می‌کنه، توجیه اقتصادی خودش رو از دست میده. از لحاظ «نسبت قدرت پردازش به مصرف انرژی»، مک‌بوک‌هایی که امشب معرفی شدند، رقبای اینتلی-ویندوزی رو در موقعیت خجالت‌آوری قرار میدن.
اما اگه مجموعه صنعت آمریکا رو، که بازنده‌ها و برنده‌ها و از قافله عقب‌ها و پیشروها رو با هم در برمی‌گیره، یک شرکت فرضی در نظر بگیریم، اتفاقی که افتاده اینه که این شرکت قبل ازینکه دیگران ازش جلو بزنند، از خودش جلو زد! در واقع این آمریکاست که داره از آمریکا سبقت می‌گیره.
اینکه چرا میتونه با خودش مسابقه بده، و از خودش جلو بزنه، فقط به خاطر بهره‌مندی از بازار آزاد نیست. اون رو ژاپن هم داره. و فقط به خاطر دانشگاه‌های فنی خوب نیست. اون رو ژاپن هم داره. بلکه به خاطر بلد بودن بیزینسه. در بیزینس تکنولوژی، بدون همکاری، باخت حتمیه. باید بتونی با خیلی از بازیگران صنعت، و شاید همه‌شون، حتی اونایی که ازشون اصلا خوشت نمیاد، همکاری کنی، تا بتونی چیزی بسازی که بقیه نمیسازند. و اپل در جوش دادن این همکاری‌ها استاد شده.

مردم انقدر عادت کردن به کشورگرایی و دولت‌پرستی دیگه تیترهایی مثل این بحث برانگیز نمیشه. شرکت تی‌‌اس‌ام‌سی تایوان که در لبه تکنولوژی ساخت پردازنده‌ها قرار داره، بعد از یک قرارداد با آمریکا برای احداث خط تولید در اونجا، حالا با دولت ژاپن هم قرارداد بست برای احداث یک خط در ژاپن‌. پولش رو قراره کی بده؟ دولت ژاپن! یعنی همون پول مالیات‌دهندگان. اونم برای خطی که قرار نیست لبه تکنولوژی باشه، قراره چیپ‌های نسل‌ قبلی رو تولید کنه، اما چون برای صنایع خودروسازی کافیه، قانعند. دوطرف یک معامله برد-برد می‌بیندش. دولت ژاپن فکر می‌کنه اینجوری همه تخم‌مرغ‌هاش در سبد تایوان، که معلوم نیست چه بلایی سرش بیاد، قرار نمیگیره و یه آب‌باریکه «بومی» خواهد داشت. تی‌‌اس‌ام‌سی هم فکر می‌کنه اگه چین اومد تایوان رو گرفت و اوضاع بیریخت شد یه جای پا دارم تو کشورهای آزاد که پناه ببرم به اونجا.
اما مالیات‌دهنده ژاپنی باید این رو بپرسه: اگه این سرمایه‌گذاری، که میتونه حدودا شش یا هفت میلیارد دلار باشه، برای صنعت خودروسازی از نون شب واجب‌تره، چرا خود این صنعت پولش رو نمیده، و من باید بدم؟

واکسن بزن آقای کالین پاول تا اگه از دیگران گرفتی، نمیری.
عه مُردی آقای کالین پاول، چون از دیگران گرفتی.

دیشب خواب دیدم تو یه مسجد در یک کشور خارجی هستم که پنجاه شصت نفر از نژادهای مختلف اومدن دارن نماز میخونند. امام جماعت نبود. بشون گفتم امام لازم نیست، وایسید با هم بخونیم. و قبول کردند. وسط نماز یه دختر لاغر بی‌حجاب اومد چندنفر از جمله من رو از تو صف کشید بیرون و گفت نماز شما چندنفر بدرد نمیخوره. بازوهای نازکش رو گرفتم تو دستم و گفتم ببین تو بدنت ضعیفه، برای همین ذهنت هم ضعیف شده. بدنت از پس دنیای فیزیکی برنمیاد، ذهنت هم از فهمیدن نماز جماعت.

بتمرگ بخواب دیگه مغز عزیز، این سناریوها چیه میسازی نصف شبی.

منتقدان بیت‌کوین رو به چهار دسته تقسیم کردن، که چنان جامع و فراگیر و دقیقه که به سختی میشه یه منتقد پیدا کرد که تو یکی ازین چهار دسته قرار نگیره.

کینه‌ای‌های پشیمان: یه زمانی درباره بیت‌کوین یه چیزایی شنیدن، ولی نخریدن، و حالا که گرون شده جوشی شدن.

دولت‌گراهای بدبخت: اعتقادشون اینه که پول رو فقط باید دولت بسازه. حالا بیت‌کوین ریده تو جهان‌بینی‌شون.

روش‌عن‌فکرها: حاضر نیستند وقت بذارن که بفهمن بیت‌کوین چیه و چجوری کار می‌کنه. در نتیجه آرزو دارند خودش خشک بشه بیفته.

گرفتاران باخت‌های گذشته: تصمیم گرفتند یه کوینی غیر از بیت‌کوین بخرن و حس می‌کنند باید بیت‌کوین رو بکوبند تا از تصمیمات غلطی که در زندگی گرفتند دفاع کنند.

مهاجران دومینیکنی و کوبایی و مکزیکی وقتی میرسن به آمریکا و جای پاشون سفت میشه، شروع می‌کنند به تقلا برای کشوندن بقیه هم‌ولایتی‌هاشون به آمریکا. هرچی اطلاعات و تجربه دارند در اختیارشون قرار میدن که چجوری بیا، از کجا بیا، این کارو بکن، رسیدی فلان جا برو پیش فلانی.. حتی کلی پیج تو فیسبوک دارند برای راهنمایی. و تازه همه این‌ها درباره مهاجرت غیرقانونیه!
بعد هموطن ایرانی ما میره ترکیه و هنوز زبان یاد نگرفته به بقیه ایرانی‌ها میگه: خونه نخرید ترکیه بدبخت میشید، نمیشه اقامت گرفت، نمیشه موند، معلوم نیست چی بشه، من میگم نیایید اصلا، اینجا سخته، مار داره.

یه عده پزشک و پرستار می‌گفتند «هر واکسنی گیرت اومد بزن».
فرض کن فقط واکسن فخرا گیرمون می‌اومد. برای چی باید میزدیم؟ واکسنی که اگه دولت ایران نخره، هیچ دولت دیگه‌ای در دنیا نمیخره و مجبورن بساطش رو جمع کنند، برای چی باید میزدیم؟

افه تخصص هم می‌گرفتند وقتی اون جمله رو می‌گفتند.

https://t.me/mamlekate/62383

داروخانه‌ها پر شده از مواد تقویت‌کننده جنسی. از مشتقات علفی، که معلوم نیست چه عوارض و حساسیت‌هایی ایجاد کنند، تا مکمل‌های شیمیایی که فقط خدا میدونه چی توش ریخته شده. و حتما تقاضا هست که چنین عرضه گسترده‌ای فراهم شده. سکس چیزیه که حتی در بدترین شرایط اقتصادی تعطیل نمیشه. و چه بسا کارکرد مخدر هم پیدا کنه.

اما باید یکی به مردان مملکت بگه که مشکل آلت‌تون با این مواد نامعلوم حل نمیشه. اونجاتون مستقل از جاهای دیگه از کار نمیفته. یه سری مشکلات سیستماتیک دارید که یکی از علائمش شده از کار افتادن اونجا. که یا مربوطه به هورمون‌ها، یا تغذیه، یا ضعف عضلانی. اولی رو باید با کمک یک متخصص کشف کرد، دومی پول میخواد برای درست غذا خوردن، و سومی زحمت میخواد برای ورزش.

ده سال پیش یه مستند از خود رسانه حکومت پخش شد از زندگی فلاکت‌بار یک خانواده فقیر، که زن خانه می‌گفت خسته شدیم از بس نان و چای شیرین خوردیم! الان ده سال گذشته و اون وضعیت خسته‌کننده، به روتین خیلی از خانواده‌ها تبدیل شده. واقعیت اینه که مردی که داره هرروز نان و چای شیرین میخوره، نمیتونه تو رختخواب موفق باشه. با هیچ دارویی نمیشه فقدان دراز مدت پروتئین و چربی رو جبران کرد.

و همچنین با هیچ دارو و مکملی نمیشه بی‌تحرکی، یکجا نشستن‌های طولانی، تحلیل عضلات لگن، و ایرادات اسکلتی رو جبران کرد. بعید نیست در سال‌های آینده اپیدمی آلت‌های ناکارآمد، به اپیدمی افتادگی مثانه کشیده بشه.

واکسنی که کار می‌کند را باید زد، اما نه همه، و نه وقتی هنوز ویروس در حال جولان است. چون اتفاقا «این» طرز واکسیناسیون است که غیرمسئولانه‌ست. اما این یک نظر اقلیته. نظر اکثریت اینه که هر واکسنی را باید زد، بعد ببینیم کار می‌کند یا نه! و همه باید بزنند، حتی وقتی هنوز ویروس در حال جولان است.
حالا فرض کنیم من یک فاشیست بودم (اتفاقا استعدادش رو دارم) و قرار بود من متولی اجرای نظر اکثریت باشم، یعنی واکسینه کردن همه مردم، با واکسنی که نمی‌دونم چی توشه اما پول گرفتم تا به همه تزریقش کنم. در این حالت فرضی و تخیلی، اولین کارهایی که می‌کردم این‌ها بود:

- انحلال وزارت بهداشت
- انحلال سازمان غذا و دارو
- واردات واکسن و توزیع در همه داروخانه‌های کشور به نسبت تراکم جمعیت.
- تزریق کاملا داوطلبانه و فقط در مطب‌ پزشکان داخلی.
- ممنوعیت صدور کارت واکسن و ثبت کد ملی واکسینه‌شده‌ها در هر دیتابیسی.
- ممنوعیت تبلیغ به نفع واکسن توسط شخصیت‌های سیاسی و سلبریتی‌ها.
- ممنوعیت اظهارنظر هر ویروس‌شناس، اپیدمی‌شناس، داروساز ‌و بیولوژیست، از هر نوع تریبون رسمی‌.
- اطلاع‌رسانی رسانه‌ای فقط و فقط درباره نحوه دریافت واکسن، و فقط دو بار در هرروز. و هر نوبت فقط ۱۰ دقیقه. ممنوعیت هر نوع برنامه‌سازی رادیو تلویزیونی به ضرر یا به نفع واکسناسیون.
- صبر.

اگه این پروژه به من آنارشیستی که در یک حالت فرضی فاشیست شده، سپرده میشد، و اجازه داده می‌شد این کارها رو انجام بده، الان نرخ واکسیناسیون کامل همه کشورها ۹۵ درصد بود. ذره‌ای شک توش ندارم.

قبر کوروش بنیه‌ای داره که قبر خمینی و هیچ کس دیگه‌ای نمیتونه داشته باشه. قبر شخصیت بزرگ هر ملتی رو آدم‌های همون ملت نگهبانی می‌کنند. اما قبر کوروش رو دشمنش بازسازی کرد. اسکندر نگهبانان مقبره رو شکنجه کرد تا بگن چه کسی مسئول تخریب و هتک حرمت به جنازه بوده. حکومت‌ها اومدند و رفتند، چه اون‌هایی که میخواستند میراث هخامنشی رو زنده کنند، و چه اون‌هایی که می‌خواستند اثری از میراثش نمونه، اما این بنا سرجاش موند. هیچ قبری در دنیا چنین تجربه‌ای نداشته. و همین تجربه نامردنیش کرده. چیزهایی که زمان کافی برای مردن داشته‌اند اما نمرده‌اند، دیگه نمی‌میرند. قبر کوروش تونست از رودخانه خشن زمان عبور کنه و بیاد اینطرفش. رد شدن از معبری که قبلا همه دیگران رو با آب برده، یک دستاورد غیرقابل بازگشته. دیگه نمیتونه برگرده به زمانی که آسیب‌پذیر و مردنی بود. چیزی که رد شده، دیگه تا همیشه اینطرف رودخانه میمونه. همه قبرها اونطرفند، و قبر کوروش اینطرفه. و حالا که اینطرفه، یک آیکونه. تنها قبر دنیا که دیگه وابسته به فیزیکش نیست‌. باید فیزیکش رو حفظ کرد، اما همه ما خواهیم پوسید و این آیکون باقی خواهد موند. شاید یک روز عین این آیکون رو روی یک سیاره دیگه هم ساختند.

اسکندر قبل ازینکه قبر رو بازسازی کنه، سال‌ها آرزو داشت یک روز زیارتش کنه. این قبر با اعتبارش در ذهن آدم‌ها زنده مونده، نه با کارهای عمرانی. تخریبش هم با کارهای عمرانی صورت نمی‌گیره، با سقوط اعتبارش در ذهن آدم‌ها اتفاق میفته‌. تا وقتی آدم‌هایی هستند و خواهند بود که این آیکون براشون معنادار باشه، تخریب نمیشه.

باید فیزیکش رو حفظ کرد.
اما باید حواس‌مون به اندازه خودمون هم باشه. ما نمی‌تونیم نگران نابودی چیزی باشیم که بزرگ‌تر از ماست. همونطور که اون‌ها نمیتونند چیزی که بزرگ‌تر از خودشونه از بین ببرند.

دقت کنید که عبدالمطلب یک آدم عادی نبود، در جامعه خودش قدرت داشت. اما اجازه نداده بود برداشت مردم از قدرتی که داره روی برداشت خودش از قدرتش، تأثیر بذاره. یعنی اگه حواست به اندازه خودت باشه، اون بیرون هر ذهنیتی هم که ازت داشته باشند نباید حواست رو پرت کنه. مقایسه کنید با خمینی که تا ملت گفتند «روح منی خمینی، بت‌شکنی خمینی» فکر کرد داره دنیا رو کن‌فیکون می‌کنه و خدا رسالت جهانی‌سازی اسلام رو گذاشته رو دوشش!
و مقایسه کنید با فعال محیط‌زیست که می‌گفت آدمای قد بلند چون کالری بیشتری میسوزنند باعث فشار بیشتری به اکوسیستم میشن و آلایندگی بیشتری ایجاد می‌کنند، برای نجات کره زمین باید قد نسل‌های آینده رو کوتاه کنیم!

اگه شما حواست به اندازه خودت باشه، حواست به اندازه دیگران هم خواهد بود، و وقتی تفرعنی ازشون دیده شد، حتما این سوال کلیدی و استراتژیک رو ازشون خواهی پرسید: تو کی هستی مگه؟

گفته بودم طالبان پشت‌کوهی‌اند، اما مثل جمهوری‌اسلامی محصول دنیای مدرن هستند. این یکی از شواهدش. معتادها رو دارن جمع می‌کنند و میریزن تو بیمارستان‌ها و ۴۵ روز وقت دادن که ترک کنند.
دخالت تو زندگی دیگران، که تو باید اینجوری که من میگم زندگی کنی، چون اینجوری که خودت تصمیم گرفتی زندگی کنی برای خودت خوب نیست و به صلاح اجتماع نیست، و اینکه دستور میدهیم «جامعه معضلاتش را در ۴۵ روز برطرف نماید»، مهم نیست چقدر پیچیدگی دارد، رفتار یک دولت مدرنه.

بله داری. بدهی به یک فرد که وارث داره، با فوتش کنسل نمیشه. خودت هم نمی‌پذیری که کنسل بشه.. مثلا اگه پسرت رفته باشه یه آپارتمان رو پیش‌خرید کرده باشه، و قبل ازینکه سندش آماده بشه پسرت فوت کنه، خودت میری عین کنه میچسبی به اون بساز بفروش تا اون واحد رو بده به زن و بچه پسرت، و اگه اون بساز بفروش بگه «طرف حساب من مرده، به زن و بچه‌ش بدهکار نیستم» آجر برمیداری پرت میکنی به سمتش.

تو مشکلت اینه که مهریه رو کلا بدهی نمی‌دونستی. فکر میکردی قراردادهای مالی، با بارهای عاطفی، با قراردادهای مالی، بدون بارهای عاطفی، فرق دارند.

به یک زن در مترو تجاوز شده، پلیس دنبال اوناییه که فیلم گرفتند و کاری انجام ندادن!

برای دولت، شما در هر صورت مقصری. اگه دخالت کنی و دنده طرف رو بشکنی، میگن چرا سرخود دست به خشونت زدی. اگه بشینی هیچ کاری نکنی، میگن چرا بی‌تفاوت بودی!

فرهنگ «مرد آلفای مسئولیت‌پذیر» رو به روش‌های مختلف سرکوب کردند، حالا میگن «عه چرا دیگه یه مرد پیدا نمیشه؟».