آمریکا جای چین رو در ماین بیت‌کوین گرفت. آب هم از آب تکان نخورد.

صفحه نمایش آیفون ۱۳ در حد وسط روشنایی خودش، که بیشتر مردم همونجا تنظیمش می‌کنند، ۷۰۰ میلی‌وات! از صفحه نمایش آیفون ۱۲ پرو تو همون مقدار روشنایی، کمتر برق مصرف می‌کنه.

بعد میگن بودجه تحقیق و توسعه اپل کجا میره. اینجا رفته.

این میفته کیلو ۲۰۰ تومن.
بدون سوبسیدهایی که در ایران به نهاده‌های دامی داده میشه. با هزینه آب و برق و گاز چند برابر ایران. با دستمزد کارگر چند برابر ایران. با قیمت بنزین و گازوییل چند برابر ایران.

دولت‌ها، نظام بانکی سنتی، بازار سرمایه، وقتی می‌بینند در برابر موجی از تحولخواهی پولی مواجه شدن که هیچ راه حلی براش ندارند، آدم‌های خودشون رو میفرستن تا همه مفاهیم مربوط به تحولات رو به لجن بکشند. این وزغ یک نمونه ازون‌هاست. درباره وب۳، که هدفش غیرمتمرکز کردن اینترنت و بریدن دست دولت‌ها از کنترل اینترنته رو جوری تعریف می‌کنه که مردم عادی که در جریان نیستند فکر کنند یک پروژه دولتیه!
از هر نوع شت‌کوینی فاصله بگیرید. به من باشه میگم حتی از اتریوم هم فاصله بگیرید. این شارلاتان‌ها رو خوب بشناسید. اینا اومدن کریپتوی پوچ رو رواج بدن تا باش بیت‌کوین رو بزنند. اومدن غیرمتمرکزهای فیک رو رواج بدن، تا غیرمتمرکزهای واقعی رو غیرقانونی کنند‌‌.

برخلاف پروپاگاندای چپ سبز، بیشتر جنگل‌زدایی‌های تاریخ، قبلا انجام شده؛ نه در دوران ما. چون در گذشته چوب تنها منبع انرژی برای گرمایش و تنها مصالح موجود برای ساخت و ساز بود. ما دیگه چوب رو نمی‌سوزونیم، و اگه برای ساخت و ساز ازش استفاده کنیم از جنگل‌های مصنوعی استفاده می‌کنیم، و هرجا دست‌مون رسیده و آب بوده درخت کاشتیم.

اتفاقا این نشون میده که ما چقدر بی‌آزارتریم، چون تکنولوژی کچل کردن کل زمین رو داریم اما اندازه یک هزارم گذشتگان هم کچلش نکردیم. شما باید مدتی در یک کلبه جنگلی زندگی کنید تا ببینید گرم کردنش و پخت و پزش چند تن چوب لازم داره. اون زمان هر وسیله‌ای رو مجبور بودند با چوب بسازند. در بعضی از جنگ‌های اروپایی که بین نیروی دریایی دو پادشاهی رخ میداد، هزاران هکتار جنگل رو صاف میکردند تا با چوبش کشتی بسازند، طوری که گوشه‌ای از آثار اون صاف شدن‌ها تا همین الان باقی مونده.‌ در جزیره انگلستان امروزی، فقط ۱ درصد مساحت جنگل‌های موجود، کهن محسوب میشه. بقیه‌ش رو قبل از دوران مدرن از بین برده بودند. در واقع همه انگلستان یه جایی شبیه فضای آلیس در سرزمین عجایب بوده.

انسان‌های قدیم در بحث جنسیت، کاملا زن‌ستیز بودند، اما همون انسان‌های قدیم در واژه‌سازی انقدر کارشون درسته که باید هرکاری که با واژه‌ها کردند رو چراغ راه آینده قرار بدیم!

فکر کن یه عده ساعتی چندصدهزارتومن پول میدن که برن تو مطب این بشینند تا بشون بگه چرا زندگیشون به فاک رفته.

غم فلاکت رو نباید به فلاکت اضافه کرد.‌ باید ازش عبور کرد.

فدرال رزرو، بین ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰: ما میخواهیم تورم بالاتر رود.
فد، ۲۰۲۱: این تورم گذراست.
فد، ۲۰۲۲: یا خود خدا!

جالبه بعد از گذشت هفت هشت ماه از شعار پوچ «گذراست» حالا میگن «اگه گذرا از آب درنیومد هیچ شرمی از گفتنش نداریم». دقیقا همین جمله رو به همین شکل گفتند. خودشون هم می‌دونند که هیچ شرمی ندارند. و می‌دونند که می‌دونیم که شرم ندارند.

هرکسی که واکسن نمیزنه ضدواکسن نیست. و حتی ضد فایزر هم نیست. و حتی مخالف اجبار دولتی هم نیست. ممکنه فقط فوبیای سوزن داشته باشه.

ما در اطلاق ضمیر «ما» به مجموعه‌ای از افرادی که فکر می‌کنیم شبیه ما هستند، دست و دلبازیم. چون غیر از قرعه‌کشی‌ها و ثبت‌نام‌ها، در بقیه موارد به نفعمونه که بیشتر باشیم.
مردم متوجه این مسئله نیستند که در جنگ، باید حقیقت رو برای دشمن سانسور کنی، نه خودت. باید برای طرف مقابل یک «ما» فیک ساخت، متشکل از هرکسی که گیرمون بیاد. اما نباید خودمون هم باورمون بشه.

استرالیایی‌ها اهمیت ندادند که بابت سرکوب‌های دولتی مردم به بهانه کنترل کرونا، دنیا چه فکری درباره‌شون کرد. و خیلی با افتخار میگن «درسته در مقاطعی شبیه رژیم بشار اسد شدیم ولی عوضش پیرمردهای کمتری فوت کردند».

یکی از رویاهام اینه که مردم ایران هم بفهمند که باید اینجوری بازی کرد. نباید اهمیت داد بقیه چه فکری درباره‌مون می‌کنند. عقیدتون هرچه که هست. ازینکه حالتون از دموکراسی بهم میخوره نباید خجالت بکشید. باید با اعتماد به نفس بگید «ما فرق داریم و نمیخوایم کشورمون اونجوری باشه که شما تجویز می‌کنید». یک آنارشیست هم باید با اعتماد به نفس به استیتیست‌های وطنی بگه «من فرق دارم و نمی‌پذیرم به بهانه مملکت‌داری برای زندگیم برنامه‌ریزی کنید».

اگه دولت یا یک نیروی قلدر دیگه، هرگونه مسافرت رو به مدت سه سال برای کسی ممنوع کنه؛ اینکه به این ممنوعیت واکنش نشون بده یا نده، به اینکه به خدای واحد ایمان داره یا نه بستگی داره، نه به اهل مسافرت بودن یا نبودنش. کسی که مجهز به یگانه‌پرستی نیست، با خودش میگه من که چندساله مسافرت نرفتم و بعیده در سه سال آینده هم جایی برم، پس این ممنوعیت تأثیری به حال من نداره، و منطقی نیست برای مخالفت با قانونی که تأثیری به حال من نداره، خودم رو وارد ستیز با یک قلدر کنم. اما اونی که به ایمان مجهزه، حتی اگه مثل فرد بی‌ایمان اصلا برنامه‌ای برای مسافرت نداشته باشه، با ممنوعیت مخالفت می‌کنه، چون معتقده که خدا آزاد خلقش کرده و هیچ بنی‌بشری حق این رو نداره که آزادیش رو ازش بگیره.‌ چون فاکتور ایمان، محاسبه‌ سود و زیان رو طوری تغییر میده که دیگه فقط سه سال آینده مطرح نخواهد بود، و حتی خود مسافرت هم مطرح نخواهد بود. اینکه «خدا دارد می‌بیند که من در برابر این زورگویی چه کار می‌کنم» مطرح خواهد بود.

با اینکه نمونه‌های قدیمی کم نداریم، اما امروز هم داریم به صورت زنده می‌بینیم که چطور هرچه یک جامعه از یکتاپرستی فاصله گرفته، در برابر قلدری‌ها بی‌بخار‌تر و پذیرنده‌تر شده‌. الان داریم بیشتر می‌بینیم، چون بشر امروزی دچار این سوء تفاهمه که به مدد علم و دریایی از داده، دیگه از پرستش خدای واحد بی‌نیازه. اما در همون دنیای فیزیکی که فکر می‌کنه دیگه خوب میشناسدش و مطمئن شده خدایی توش نیست، به بازیگران قدرتمندتر چنان میبازه که برای انسان قدیم میتونست خجالت‌آور باشه.

قرن‌ها پیش نخبگان سرزمین ما فهمیده بودند که این قابلیت ایمان، قدرت ایجاد می‌کنه. کسی که معتقده خدا دارد می‌بیند و فقط یک خدا دارد می‌بیند، به بقیه برتری پیدا خواهد کرد. چون به این فکر نمی‌کنه که میارزد برای دفاع از استقلال و آزادی‌ام بجنگم یا نه.

پادشاهی هخامنشی، که موذی‌ترین امپراتوری تاریخ بشر رو شکل دادند، خودشون رو پاسدار آزادی‌های عقیدتی اقوام و قبائل مختلف جا می‌زدند، اما یک پروژه بزرگ و عمیق یکتاپرستی رو دنبال می‌کردند. در واقع این حکومت اولین دستگاه قدرت بود که یک موضوع ایمانی رو به عنوان یک برنامه دنبال می‌کرد! و دقیقا همین مسئله سرنوشت ایران رو برای همیشه تغییر داد. اون‌ها نه تنها چندگانه‌پرستی رو چنان در محدوده سرزمینی ایران محو و نابود کردند که اثری ازش باقی نموند، بلکه یهودیان رو مجبور کردند به مبانی ابتدایی دین‌شون رجعت کرده و یکتاپرست بشن. یهودیان اگه به حال خودشون رها می‌شدند، برای همیشه یکتاپرستی رو منسوخ می‌کردند و شاید دین ابراهیمی برای همیشه از بین میرفت. پادشاه هخامنشی حتی به خشونت متوسل شد تا مجبورشون کنه به یکتاپرستی برگردند، که البته چندان موفق نبود ‌و استراتژی رو انقدر تغییر دادند که بدون خونریزی عادت‌های جامعه تعویض بشه. کار مهم هخامنشیان این بود که در عمل به مردم تحت سلطه خودشون اعلام کردند که یکتاپرستی فقط عقیده ما نیست، بلکه سیاست ماست! و برای اجرای این سیاست از تمام قدرتی که داریم استفاده می‌کنیم. بنابراین میشه گفت کل ادیان ابراهیمی، توسعه خودشون و فتح کل زمین رو مدیون این سیاست هستند.

این سیاست حاصل یک نوع نگاه خاص به وضعیت دنیا و واقعیت‌های زندگی بود‌. اون‌ها استحکام یکتاپرستی رو ذاتی می‌دونستند. با مثال امروزی: یکتاپرستی رو بیت‌کوینی در برابر شت‌کوین‌های هر پرستش دیگه‌ای می‌دیدند. چیزی که متکی به خودش، از ماهیت خودش دفاع خواهد کرد. اون‌ها می‌دونستند چندگانه‌پرستی که در بین‌النهرین رواج داشت، منجر به ضعف شده بود. چون این مهم بود که «فقط یک خدا دارد می‌بیند». حکومت هخامنشیان در ایران، یک اقدام سازمان‌یافته و برنامه‌ریزی شده علیه ضعف انسان بود! انقدر تجربیات مهیب در پشت سرشون داشتند که انگیزه برای این اقدام ایجاد بشه. اون‌ها دیده بودند چطور تمدن‌هایی افسانه‌ایی، به خاطر ضعف انسان‌ها از صحنه روزگار حذف شدند‌. نتیجه‌گیری واضح و قطعی بود: باید دست به هر کاری زد، تا ضعیف نبود! باید هر نقشه‌ای که لازمه کشید، هر سیاستی که لازمه به کار گرفت تا ضعیف نبود. در این راستا، هر نوع ایمان و دستگاه اعتقادی که آدم رو ضعیف نگه می‌داشت، باید حذف می‌شد، و عملا حذف شد.


در دوران ما، قطار داره دور میزنه و به عقب برمی‌گرده. به زمانی پر از خدایان گوناگون، که هر کدوم‌شون قابلیت‌هایی دارند، اما کافی نیستند. به زمانی که ایمان قوی کسی رو قوی نمی‌کنه، و عقاید سرگرمی‌اند. در این دوران، دوباره یکتاپرستی دیگه فقط یک موضوع اعتقادی نیست، بلکه باید یک سیاست باشه.


ایران دنیا رو یکتاپرست کرد، و دوباره این کار رو خواهد کرد. خیلی فرق نداره مقبره کوروش سالم میمونه یا نمیمونه. مهم اینه که سیاست ایران باز هم جنگ رو میبره.

تعدادی از خلبانان ارتش درست در زمان حمله عراق، با اینکه به بهانه گرایشات سلطنت‌طلبانه توسط خود حکومت و خود این ارتش تحت فشار بودند، خواهش میکردند که بشون اجازه داده بشه پرواز کنند و به «وطن» ادای دین کنند. استدلال‌شون این بود که دولت ایران سال‌ها خرج کرده برای آموزش ما، برای چنین روزی. نمیشه «چنین روزی» که رسید ول کنیم بریم.

حتما احساسات ناسیونالیستی خیلی غلیظ بود، مخصوصا وقتی چاشنی شهادت‌طلبی مذهبی بش اضافه می‌شد. اما همه‌ش این نیست. این خود را به مهلکه انداختن ماحصل خلاصه شدن انسان در تخصصه. وقتی تمام ارزش وجودیت رو در یک حرفه و تخصص و مهارت خلاصه کنی، اگه یه روز اون مهارت ارزشش رو از دست بده، یا دیگه طالب نداشته باشه، کل هویتت فرو میریزه‌. اگه هیچ‌چیز نباشی جز یک خلبان ماهر، اونی که تعیین می‌کنه که لازمت داره یا نداره، تعیین خواهد کرد که ارزشی داری یا نداری. و این حس خردکننده‌ای داره. وطن‌پرستی انتحاری میتونه یک مبدل باشه، که این حس بد رو واردش کنند و ازونطرف یک حس خوب تحویل بگیرند. بنابراین این وطن‌پرستی برای نجات وطن نیست، برای نجات خود از پوچیه.

نباید به تخصص خلاصه شد. نه فقط به این دلیل که تنها متنفع این خلاصه‌شدگی، اونیه که متخصص رو به خدمت می‌گیره. و نه فقط به این دلیل که چنین زندگی‌ای کسل‌کننده‌ست. بلکه به این دلیل که انسان بزرگتر ازینه که خودش رو با کاربردهایی که برای دیگران داره تعریف کنه.

چند سوال متداول پرسیده شده درباره پست بالا:

- چرا پس آدم یکتاپرست ضعیف داریم؟
چون اون یکتاپرستی، مذهبشه. نه ایمانش، و نه سیاستش. و مذهب، سرگرمی آدم امروزه. ایمان محاسبات رو عوض می‌کنه‌. اگه محاسبات یک موحد و یک مشرک با هم مو نمی‌زنند، یعنی تو کمپ مشرک‌هاست.

- اینکه اسلام هم مدیون سیاست هخامنشی‌هاست ادعای بزرگیه. چطور میشه اینو توضیح داد؟
اگه یهودیت از بین میرفت، معلوم نبود عیسی و محمدی پیدا بشن. کسانی که خیلی وقته من رو می‌خونند می‌دونند که نظرم اینه که اسلام تلاشی برای ریست کردن جامعه اون روز و بازگشت به موسی بود.‌ اولین پیامبری که آدم‌های ضعیف رو قوی کرد، و به خاطرش دست به هرکار محیرالعقولی زد.

- منظور از ایران در بند آخر چیه؟
ایران، تیم «باید یکتاپرستی را بر جهان مسلط کرد تا کسی نتواند بر ما مسلط شود» است. هرکسی میتونه عضو این تیم باشه. چون در تاریخ هیچ تمدنی به اندازه تمدن ایرانی پیگیر جدی و سمج یکتاپرستی نبوده، این اسم رو برای این تیم انتخاب کردم.

- در دنیایی که هرروز داره بی‌خداتر میشه چطور ممکنه یکتاپرستی دوباره احیاء بشه؟
با شدت گرفتن ضعف، و بیچارگی‌های متعاقبش. هرچه بیشتر انسان تحت تسلط و قلدری نیروهای بیرونی قرار می‌گیره، این آگاهی عمومی که «یه چیزی ایراد داره که نمی‌تونیم مقاومت کنیم» بیشتر تقویت میشه.

راسل براند یه تیتر خبری پیدا کرده که میگه شرکت مرک، یک داروی ضد کرونا که برای ساختش از دولت سوبسید گرفته بود رو قراره به قیمتی معادل چهل برابر هزینه‌ ساختش به فروش برسونه، و میگه «لازم نیست کمونیست یا سوسیالیست باشید تا با این مسئله مشکل داشته باشید. کافیه به انصاف اعتقاد داشته باشید». اما توضیح نمیده که کی تعیین می‌کنه حد و مرز این انصاف کجاست.

وارد کردن مفاهیم معنوی مثل انصاف به حساب کتاب‌های بازاری، در نهایت به کمونیسم منجر میشه. بین روزی که مردم دنبال انصاف در بازار هستند، تا روزی که به مصادره اموال دیگران رأی میدن، فاصله خیلی کوتاهی وجود داره. انقدر کوتاه که یک نفر در طول عمر طبیعی خودش ممکنه بتونه از نزدیک شاهد طی شدن این فاصله باشه. کافیه به داستان مسکن در آلمان نگاه کنید.

اگه حتی مردم بخوان دارویی رو از یک شرکت داروسازی پیش‌خرید کنند، باید با ابزارهای خود بازار انجامش بدن. نه از طریق دولت که ذاتا در تأمین منافع مردم ناتوانه. در اون صورت دیگه لازم نیست نگران انصاف باشند، چون بش نیازی نخواهند داشت.

اون حدی از مشکل اسکلتی که نظام وظیفه حاضر بود برای معافیت بپذیره به قدری حاد بود که فقط شامل اون‌هایی می‌شد که نمی‌تونستند عمودی بایستند‌! به افسر گفتم من می‌تونم عمودی بایستم، ولی اگه در همون حالت ایستاده تن برهنه من رو ببینی، ازین خجالت نمی‌کشی که ارتش از چنین سرباز دفرمه‌ای داره استفاده می‌کنه؟ فکر کن تصادفی لباس تنم نباشه و یکی فیلم بگیره و بذارن اینترنت.. آیا آبروی نیروهای مسلح ایران نمیره؟
گفت آبروی نظام به تو ربط نداره، خدمت رو همه باید انجام بدن!
در واقع داشت می‌گفت این ربطی به دفاع از کشور نداره‌. این یه مجازاته، و دلیلی نداره ازین مجازات معاف بشی. چه لباس تنت باشه، چه نباشه. چه هیکلت ترحم برانگیز باشه، چه هیکل بت‌من رو داشته باشی.
اما حتی همون مجازات هم مدت‌دار بود. هرچه که بود بالاخره تمام می‌شد. چیزی که تمام نشد به رسمیت نشناختن معلولیت جسمانی بود. چه به صورت رسمی و چه غیررسمی، به کسی که به خاطر فرم بدنش کیفیت زندگی پایین‌تری داره، گفتند و میگن که زندگیت با بقیه فرقی نداره! در حالی که طرف در تمام روزهای عمرش فرق داشتن رو حس می‌کرد.‌ در واقع حکومت، متولی تعیین اینکه «به چه کسی بد میگذرد و به چه کسی بد نمیگذرد» شد. اگه حکومت بگه «چیزیت نیست»، جامعه هم میپذیره که چیزیت نیست.